Το τίποτα φοβάμαι

Ήρθες σαν όνειρο και όνειρο έμεινες.

Φώτισες για λίγο τις νύχτες μου

έκανες τις ημέρες μου πιο λαμπερές.

Τα γρανάζια, τα σκουριασμένα γρανάζια,

της ακίνητης ζωής μου,

πήραν μπρος τρίζοντας χαρούμενα,

διώχνοντας σκουριά και μαυρίλα

από της ζωής μου τη ρόδα,

από καιρό ηθελημένα παρατημένης.

 Δεν είπα ποτέ ‘‘καλύτερα να μην ερχόσουν’’

Και το όνειρο ζωή είναι, κι’ ελπίδα.

Αν κάτι φοβάμαι είναι το τίποτα,

το μηδέν και το χάος.

Αλίμονο αν όνειρα δεν κάναμε!

Η ζωή στεγνή και μουντή θα ‘ταν.

Κάπως έτσι φαντάζει η ανυπαρξία.

Το αίμα, γι’ αυτό κυλάει μέσα μας καυτό.

Η ζωή μας, η όποια ζωή,

ζεστασιά λαχταρά.

Το τίποτα φοβάμαι.

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου