Κοίταξε την ώρα στο ρολόι του σταθμού. Οι δείκτες του έδειχναν σταματημένοι, ξεχασμένοι από την δίνη του χρόνου. Πλησίασε παρατηρώντας το προσεκτικά, ελπίζοντας να καταλάβει αν είχε όντως σταματήσει. Παρά την βουή που έκανε το πλήθος που ήταν μαζεμένο στην πλατφόρμα, ένας ήχος από το ταξίδι των δεικτών, έφτασε στα αυτιά του. Όχι, δεν ήταν σταματημένο. Συνειδητοποίησε ότι δεν έπαιζε και κάποιο ρόλο. Ό,τι ήταν να γίνει, θα γινόταν. Η απόφαση είχε παρθεί.

Μάζεψε τα κομμάτια της ψυχής του και έσυρε την ύπαρξή του, ανάμεσα στους στρατιώτες που αποχαιρετούσαν τους δικούς τους ανθρώπους, πριν μπουν στο τρένο, με προορισμό τον πόλεμο. Νέοι σε ηλικία άνθρωποι, αγκάλιαζαν συζύγους και παιδιά, τους πότιζαν με δάκρυα και ελπίδες. Μάνες αποχαιρετούσαν με λυγμούς, τους μονάκριβους γιους, σκουπίζοντας τα δάκρυα στα μαντίλια τους. Μικρά παιδιά, χανόντουσαν στην αγκαλιά του πατέρα, χωρίς να καταλάβουν τι συμβαίνει.

Εκείνος ήταν μόνος. Όπως μόνος ήταν από την πρώτη στιγμή που αποφάσισε να πάει σε τούτο τον πόλεμο. Είχε δώσει ήδη μια μάχη για να το καταφέρει αυτό, καθώς όλοι τον θεωρούσαν λειψό, ανίκανο να πολεμήσει. Οι απώλειες στο πεδίο της μάχης όμως, ήταν τόσες πολλές, που κάθε άντρας ήταν σημαντικός. Έτσι του δόθηκε η διαταγή να παρουσιαστεί, κάτι που προκάλεσε την αντίδραση του πατέρα του.

Ποιος θα το φανταζόταν ότι εκείνος ο σκληρός άντρας, από το στόμα του οποίου δεν είχε ακούσει ποτέ μια καλή κουβέντα, θα ήταν αντίθετος στην απόφασή του αυτή. Ήταν σίγουρος ότι δεν ήταν ο γιος που είχε ονειρευτεί να έχει ο πατέρας του, άλλωστε του το είχε πει πολλές φορές, και δεν είχε προσπαθήσει ποτέ να τον μεταπείσει για αυτό. Δεν πήγαινε στο πόλεμο για τον πατέρα του. Η αγαθή καρδιά του τον οδηγούσε. Συγγενείς, καρδιακοί φίλοι και γνωστοί είχαν φύγει για τη μάχη. Άλλοι γύρισαν σακατεμένοι, κι άλλοι δεν γύρισαν ποτέ. Το ένιωθε άδικο να είναι κρυμμένος εκείνος, στην ασφάλεια του σπιτιού του. Ήθελε να προσφέρει, να βοηθήσει να γυρίσουν περισσότεροι πίσω, σώοι στις οικογένειές τους. Μέσα βαθιά στην καρδιά του, ήξερε ότι δεν θα σκότωνε κανέναν. Δεν πήγαινε στη μάχη για αυτό, παρά η σκέψη της ειρήνης τριγύριζε στο μυαλό του.

Έβαλε το χέρι του στην τσέπη της στολής του και έβγαλε μια φθαρμένη φωτογραφία ενός μικρού αγοριού. Μόλις χτες του την είχε δώσει ο Γιώργος, ο επτάχρονος που μένει στο διπλανό σπίτι και είναι ο άντρας του σπιτιού τώρα πια. “Να την δώσεις του πατέρα μου!”, του είχε πει και δάκρυα κύλησαν στο μάγουλό του. Ο Γιώργος θυμάται με δυσκολία τον πατέρα του. Αυτός ο πόλεμος τους έχει χωρίσει. Ξέρουν και οι δύο, ότι αυτή η φωτογραφία δεν θα φτάσει ποτέ στα χέρια του πατέρα του, η στιγμή προσφέρει όμως και στους δύο παρηγοριά.

Το τρένο σφυρά δυνατά και η ώρα της επιβίβασής του ήρθε. Τα κλάματα τριγύρω του γίνονται πιο δυνατά. Πριν ανέβει τα σκαλοπάτια, η ελπίδα που φωλιάζει στα στήθη του, τον κάνει να κοιτάξει για άλλη μια φορά πίσω του. Ο πατέρας του στέκει στην άλλη άκρη της πλατφόρμας. Βγάζει το καπέλο του καθώς κάνει μερικά διστακτικά βήματα. Το κινεί όλο και πιο νευρικά στα χέρια του, όσο περισσότερο πλησιάζει το γιο του. Στέκει περήφανος μπροστά του και του δίνει το χέρι του. Όταν τα χέρια τους ενώνονται, εκείνος καταλαβαίνει.

“Με το καλό να γυρίσεις, γιε μου!”, του εύχεται με φαινομενικά σταθερή φωνή.

“Με το καλό να ανταμώσουμε και πάλι, πατέρα!”, απαντά ο στρατιώτης.

Όταν τα βλέμματά τους χωρίζουν, καθώς το τρένο φεύγει μακριά, δάκρυα κυλάνε στα μάτια του στρατιώτη. Ποτέ δεν ήθελε επιβεβαίωση, αλλά τώρα θρηνεί πριν βρεθεί στον τόπο της μάχης.

_

γράφει η Λυδία Ψαραδέλλη