Θυμάμαι πάντα από παιδί εσένα ν’ αγαπάω
στα χέρια μου το κάθε τι γινόσουνα εσύ
πάνω στην γέφυρα πεζών μανούβρες να κοιτάω
ξεχνιόμουν καθημερινά ώρες πολλές εκεί…
Με μάγευαν τα σύννεφα καπνού που με τυλίγαν
κι εκείνο το μοναδικό το άρωμα σταθμού
μετρούσα τρένα που έφυγαν και ήξερα που πήγαν
μαζί τους συνταξίδευα για λίγο με το νου…
Και σαν ερχόταν η στιγμή να κάνω ένα ταξίδι
το ίδιο πάντα σκίρτημα μ’ έπιανε στην ψυχή
όπως τώρα στην δύση μου σαν καβαλώ το φίδι
κι ο ήχος απ’ τις ρόδες του στα μέσα μου αντηχεί…
Όμως όλα τα όμορφα σε ετούτη εδώ την χώρα
κάποιοι φροντίζουν άδικο να έχουν ριζικό
κι εκεί που έσφυζε η ζωή μονάχα βλέπεις τώρα
βαγόνια που ψυχορραγούν σε έρημο σταθμό…
_
γράφει ο Σπύρος Μακρυγιάννης – Αργοναύτης
Σπύρο το ποίημα σας είναι υπέροχο!!
Η διαμαρτυρία σας εύστοχη, δυνατή!!!
Το άδικο πάντα παραμονεύει και υπάρχει.
Ας ενώσουμε τα χέρια, ας χαμογελάσουμε
κοιτώντας τον ήλιο. Είναι το μόνο που μπορούμε
να κάνουμε.
Θυμήθηκα μια κινέζική παροιμία:
Αν θέλεις να αλλάξει το σύμπαν,
πρέπει πρώτα να αλλάξεις την Γη.
Αν θέλεις να αλλάξει η Γη, πρέπει
πρώτα να αλλάξεις την χώρα σου.
Αν θέλεις να αλλάξει η χώρα σου,
πρέπει πρώτα να αλλάξεις την πόλη σου.
Αν θέλεις να αλλάξει η πόλη σου,
πρέπει πρώτα να αλλάξεις τον δρόμο σου.
Αν θέλεις να αλλάξει ο δρόμο σου,
πρέπει πρώτα να αλλάξεις το σπίτι σου.
Αν θέλεις να αλλάξει το σπίτι σου,
πρέπει πρώτα να αλλάξεις τον εαυτό σου.
Καλή σας ημέρα!!!
Ελένη μου… Επίτρεψέ μου τον ενικό και σε παρακαλώ να κάνεις το ίδιο μετά από ένα τέτοιο σχόλιο….
Πολύ και ταπεινά ευχαριστώ… Και διπλά ευχαριστώ και για την κινέζικη παροιμία από την οποία όλοι μπορούν να διδαχθούν… Καλή μας ημέρα και εβδομάδα…. μια και μόλις είδα το σχόλιο, ξημέρωμα Δευτέρας πια… Και είναι μια σημαντική μέρα για μένα αφού το βράδυ ο Πολιτιστικός Σύλλογος Καλλιτεχνών Βόλου οργανώνει μια εκδήλωση στο Γηροκομείο όπου μεταξύ άλλων θα συμμετέχω στην αφήγηση μιας αισιόδοξης ιστορίας γραμμένης από την Λεμονιά Μουλά ενώ η Αγγελική Κούρκουλου θα ζωγραφίζει έναν ανάλογο πίνακα και ο σύζυγός της Παναγιώτης Μπερλής (Διάφανα Κρίνα) θα μας συνοδεύει με μουσική…. Τέλος θα παρουσιάσω ένα δικό μου ποίημα το “Όσο έχω πνοή” γραμμένο επίσης για την περίπτωση αυτή με μια μελωδία σε βαλσάκι στο μυαλό μου, στην οποία έδωσε ζωή ο Παναγιώτης κι έγινε τραγούδι… Θα έχω το δύσκολο για μένα έργο να το τραγουδήσω….