Μικρό κορίτσι… και γελάει από φόβο για να μην κλάψει. Το επικίνδυνο την χαροποιεί. Δεν έχει αίσθηση και της αρέσει. Το διασκεδάζει. Υπάρχει κι άλλο. Συμπαρασύρει και τους υπόλοιπους δίπλα της ν’ ακολουθήσουν τους ξέφρενους ρυθμούς της και να νιώσει ο ένας τον χτύπο της καρδιάς του άλλου. Τόσο δυνατοί μα και τόσο διαπεραστικοί διεισδύουν διαδοχικά από σώμα σε σώμα, κάνοντας τα κορμιά να σπαρταρούν, τις σκέψεις να ταλανίζονται και την πραγματικότητα να καιροφυλακτεί προκειμένου να δράσει ανελέητα στις αθώες ψυχές τους.

Με το πέρασμα των χρόνων δίνουν ραντεβού πάλι στο ίδιο σημείο.

Μεγάλη γυναίκα… και κλαίει από χαρά για να μη γελάσει. Το ακίνδυνο την στενοχωρεί. Έχει όλες τις αισθήσεις της. Διστάζει. Υπάρχει κι άλλο. Διώχνει όσους υπάρχουν γύρω της, αποτρέποντάς τους να την ακολουθήσουν στους μοναχικούς ρυθμούς της, δίχως να νιώθει ο ένας τον άλλον. Τόσο αδύναμοι μα και τόσο άτονοι, διαπερνούν διαδοχικά από σώμα σε σώμα, κάνοντας τα κορμιά να λιώνουν, τις σκέψεις να θεριεύουν και την πραγματικότητα να καιροφυλακτεί για να ξεριζώσει και ν’ αφανίσει οριστικά ότι έχει απομείνει στις πονηρές ψυχές τους.

Το ραντεβού στο λούνα πάρκ επισφραγίστηκε με αυτή την αλλοπρόσαλλη χαοτική διαδρομή που χάραξε θριαμβευτικά για πρώτη και τελευταία φορά…

«Το τρενάκι του τρόμου».

_

γράφει η Βάσω Καρλή