Παράπονο το είχε να δει τους δικούς της στα όνειρά της, ώσπου η επιθυμία της επιτέλους ικανοποιήθηκε.

Ξημερώνοντας Κυριακή, την επισκέφθηκαν, αλλά δεν ήταν αγαπημένοι όπως συνήθως. Υπήρχε μια σχετική ένταση και διαπληκτίζονταν καθόλη τη διάρκεια του ονείρου.

Έστω και έτσι χάρηκε, όμως μέσα της είχε μια στεναχώρια και μια αναστάτωση.

Για να ηρεμήσει και να νιώσει καλύτερα, ετοιμάστηκε να πάει στην εκκλησία ν’ ανάψει ένα κερί στη μνήμη τους. Λίγο πριν φτάσει, – ήταν η ώρα 8 και μισή περίπου -, φρενάρει απότομα και βάζει όπισθεν.

Στην άκρη του δρόμου στεκόταν μια κουκουβάγια. Δεν είχε ξαναδεί ποτέ της. Κοιτούσε η μία την άλλη μέσα στα μάτια και η αλήθεια είναι ότι φοβήθηκε αρκετά.

Ήταν τόσο άσχημη μα και τόσο τρομακτική συνάμα. Τα μεγάλα γουρλωτά μάτια της δεν έλεγαν να ξεκολλήσουν από τα δικά της.

Μετά από λίγο πέταξε σε ένα μικρό δασύλλιο που ήταν εκεί κοντά και κρεμάστηκε ανάποδα από ένα δέντρο.

Το όνειρό της δε μπορούσε, μετά από αυτό το συμβάν, παρά να ήταν σημαδιακό.

Έκλεισε αποφασιστικά τα μάτια, πήρε μια βαθιά ανάσα και συνέχισε την πορεία της με κατεύθυνση το μικρό εκκλησάκι της περιοχής.

Παρακολουθώντας τη λειτουργία άρχισε να αισθάνεται καλύτερα. Η μορφή όμως της κουκουβάγιας δεν έλεγε να φύγει από το μυαλό της.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, αναφέροντας το περιστατικό σε μια φίλη, της είπε ότι η κουκουβάγια προμηνύει το κακό και το πιο περίεργο απ’ όλα είναι η πρωινή ώρα που εμφανίστηκε.

Βάζοντάς την σε περισσότερες σκέψεις, με τρεμάμενα χέρια πήρε το κινητό της και άρχισε να ψάχνει πληροφορίες σχετικά με το συμβολισμό της κουκουβάγιας.

Διαβάζοντας το πρώτο κιόλας άρθρο, σοκαρίστηκε ακόμη περισσότερο. Σύμφωνα με έναν θρύλο των Ατζέκων και των Μάγια, έλεγε χαρακτηριστικά, ότι: «οι κουκουβάγιες σχετίζονται με φαντάσματα και οι κοκάλινοι κύκλοι γύρω από τα μάτια τους είναι φτιαγμένοι από τα νύχια των νεκρών, τα μηνύματα και τις προειδοποιήσεις των οποίων μεταφέρουν στους ζωντανούς».

Aνατρίχιασε ολόκληρη. Ήταν ξεκάθαρο ότι το όνειρό της ήταν όχι μόνο σημαδιακό αλλά και προφητικό. Οι δικοί της, της εφιστούσαν την προσοχή να έχει τα μάτια της ορθάνοιχτα για ν’ αποφευχθεί το οποιοδήποτε κακό.

Τώρα πείστηκε ότι η προστασία των γονιών της θα τη συντροφεύει παντοτινά.

Και αυτή η χαζούλα που νόμιζε ότι την έχουν ξεχάσει!

_

γράφει η Βάσω Καρλή