Η ζωή εκύλησε
Πέρασε σα ρυάκι
Μα το τρένο διάβηκε
Της στράτας το δρομάκι.

Χαρακιές εγίνηκαν
Στιγματίσανε στο διάβα
Των τροχών της άμαξας
Όπου περνάει το γράμμα

Της αδιάψευστης ροπής
Του ανέσπερου φωτός της
Σκιερού λαγωνικού
Θωρούσε ως εχθρός της

Μυρωδιές και ευοσμές
Ευφράνθηκαν στο δείλι
Του αποχωρισμού αυτού
Λιγοστέψαν το φυτίλι

Μιας έννομης κραυγής
Ταξίδι εκεί εκάμαν
Τα ζόρια και τα βάσανα
Στο σταθμό τους αποκάμαν

Απ τα περάσματα αυτά
Τα τούνελ τις διόδους
Ανέπαφα εμείνανε
Δε βρήκαν διεξόδους

Αποθυμιές εστήσανε
Εκεί πέρα καρτέρι
Αναστεναγμοί εκράτησαν
Πιασμένοι χέρι χέρι

Μα το ρολόι σα θα δεις
Απόφαση θα πάρεις
Πως ήρθε κάλλιο η στιγμή
Αυτή για να τρατάρεις

Στον πόνο με το μισεμό
Στο δάκρυ και το κλάμα
Την ώρα του αποχωρισμού
Δεν εκινείται πράμα

Ανάσες επαγώνουνε
Παραστήματα εμαρμαρώνουν
Το είναι τους το μέσα τους
Εκεί αυτό δηλώνουν

Φεύγει κι ο μισεμός
Καρδιές απού χωρίζουν
Ένα σταθμό τσ’ αγάπης τους
Στο χωρισμό γνωρίζουν

Με πόνο μέσα στην καρδιά
Και βάσανα στα στήθια
Αιμορραγούνε οι πληγές
Που ανοίξανε στ’ αλήθεια

Να ζούνε να ελπίζουνε
Στο γυρισμό μιας μέρας
Να σμίξουν πάλι οι καρδιές
Πριν να επέλθει το γέρας

Στο γυρισμό η μια καρδιά
Να καρτερεί την άλλη
Σ ένα παγκάκι του σταθμού
Ευθύς για να προβάλλει

Η δική της η καρδιά
Όπου χρόνια αυτή προσμένει
Το άλλο της το μισό
Με αγωνία αναμένει

Κοιτάζει τα τρένα που έρχονται
Κόσμος κι αν κατεβαίνει
Με αγωνία περισσή
Το ταίρι της προσμένει

Την ώρα που θα κατεβεί
Ο κόσμος και πατήσει
Στεριά βλέμματα ψάχνει να βρει
Τη λατρευτή αγάπη της να ποθήσει.

_

γράφει η Άννα Ζανιδάκη