–

γράφει ο Κώστας Τραχανάς

–

Δυο νέοι Θεσσαλονικείς, ο Αλέξης και η Μαρίνα, ερωτεύονται τρελά στη διάρκεια μιας κρουαζιέρας και καρπός του γάμου τους είναι η πανέξυπνη και ζωηρή Αμαλία. Η Μαρίνα ήταν ήδη στον έκτο μήνα της δεύτερης εγκυμοσύνης, όταν άρχισαν κάποια παράξενα πράγματα, να την βασανίζουν. Τα βράδια ξυπνούσε συχνά ακούγοντας θορύβους και συρσίματα από την κουζίνα και ένα μικρό να κλαίει. Όταν πήγαινε στο κρεβάτι της Αμαλίας την έβλεπε ήσυχα να κοιμάται. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι συνέβαινε. Η Μαρίνα ήταν μια δραστήρια και υγιής γυναίκα, με υψηλό δείκτη νοημοσύνης. Τώρα ένιωθε πολύ άσχημα και πολύ μπερδεμένη. Ένα φρικτό μούδιασμα την είχε παραλύσει ολόκληρη, είχε την αίσθηση ότι κάτι την είχε αποσπάσει από κάθε ενδιαφέρον, για κάθε ανθρώπινο πλάσμα ακόμα κι αν άκουγε την κόρη της την Αμαλία να κλαίει γοερά. Αισθανόταν σαν να ήταν κάπου δεμένη και ότι δεν θα κατάφερνε να σκεφτεί λογικά, διότι άκουγε συνέχεια τις νύχτες το κλάμα ενός μωρού.

Ο άντρας της υπέθεσε ότι είχε κάποιες παραισθήσεις και οφειλόταν στην επιλόχεια ψύχωση. Όμως αυτοί οι ζωντανοί εφιάλτες, που άκουγε η Μαρίνα, αποδείχτηκαν προφητικοί.

Στην παραλία του εξοχικού τους στην Χαλκιδική, μια μέρα η Μαρίνα αποκοιμήθηκε στην άμμο, μετά από αρκετές μέρες αϋπνίας και η ζωηρή Αμαλία, μπήκε μόνη της στην θάλασσα. Όταν η Μαρίνα ξύπνησε και δεν βρήκε δίπλα της την Αμαλία, έτρεξε σε κατάσταση αλλοφροσύνης στην θάλασσα και αντίκρισε το άψυχο κορμί της κόρης της…

Η Μαρίνα τρεις μήνες αργότερα βρισκόταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Ο Αλέξης προσπαθούσε να την ηρεμήσει και να την συνεφέρει, διότι η Μαρίνα είχε χάσει κάθε ενδιαφέρον για τη ζωή και το μόνο ανθρώπινο πλάσμα που την κρατούσε ακόμη ζωντανή ήταν ο γιός τους.

Ώσπου μια μέρα, που ήταν μόνη της στο σπίτι, χτύπησε το τηλέφωνο, μόλις το σήκωσε άκουσε καθαρά την φωνή της Αμαλίας της …Την άκουσε να την φωνάζει τρεις φορές: μαμά… μαμά… μανούλα μου… και παράλληλα άκουγε ήχους που βγάζουν τα θαλασσοπούλια όταν φτερουγίζουν, όπως εκεί που κάνανε μπάνιο με τον Αλέξη, στην Χαλκιδική. Αμέσως λιποθύμησε. Το τηλεφώνημα αυτό επαναλήφθηκε και όταν το γεγονός αυτό το ανέφερε στον Αλέξη, αυτός πίστεψε ότι ήταν κάτι ανεξήγητο και νόμισε ότι η γυναίκα του ίσως τρελάθηκε . Η Αμαλία επέμενε ότι όλα αυτά τα άκουσε πραγματικά στο τηλέφωνο και ότι δεν παραλογίζεται.

Πώς όμως μπορούσε να τηλεφωνήσει η νεκρή κόρη τους; Μήπως ήταν πάλι η επιλόχεια ψύχωση; Ίσως να ήταν φαντασιώσεις της γυναίκας του, από την οδύνη του χαμού της κόρης τους. Μήπως οι ψυχές των αγαπημένων μας, μας στέλνουν μηνύματα; Ποιος μπορεί να το επιβεβαιώσει ή να το αποκλείσει; Μήπως ήταν κρίσεις άγχους, ακουστικές ψευδαισθήσεις και παραισθήσεις; Τι ήταν αυτό που ταλαιπωρούσε τη γυναίκα του και διατάρασσε την ηρεμία του σπιτιού τους; Τι Γολγοθάς ήταν αυτός; Τι φοβόταν ο ψυχίατρος Μακρής, που την εξέτασε και δεν το ανακοίνωνε στον Αλέξη; Μήπως κάποιο σατανικό μυαλό τους έπαιζε ένα άσχημο και επικίνδυνο παιχνίδι; Μήπως αυτό το φίδι επιδίωκε να τρελάνει την Μαρίνα; Η τραγική απώλεια της κόρης τους και τα ανεξήγητα τηλέφωνα θα λυγίσει τους δυο νέους;