Γυρίζει μόνη μια νέα

ολομόναχη

αφήνοντας σεμνά

σημάδια κόκκινα στο χιόνι

με λευκές κορδέλες στα μαλλιά

περικυκλωμένη από καρδιές

πέτρινες που δεν χτυπούν.

Τα σεντόνια αναδεύονται για μια στιγμή

αποβάλλοντας το πεθαμένο έμβρυο μιας αγάπης

που δεν πρόλαβε να γεννηθεί.

Στο δάσος τα χλωμά φαντάσματα

ανάβουν μια φωτιά

να κάψουν το φεγγάρι

τα ενοχλεί τόσο πολύ το δροσερό φως του.

Στο λυκόφως οι λευκές κορδέλες λικνίζονται

στο άηχο κελάρυσμα ποταμιού.

Βρώμικες.

Τα σεντόνια καλύπτουν την νέα

κάτω από τον θόλο της αγωνίας.

Οι πέτρινες καρδιές σταλάζουν αίμα

φανερώνουν τα απόκρυφα.

Καμπάνες τραγουδούν πένθιμα

κλαγγές μεταλλικές πλανώνται

στον αδιαπέραστο αέρα.

Το φεγγάρι δεν είναι πια εκεί.

Στον κόρφο της έχει κρύψει το φεγγάρι

η νέα όταν κανείς δεν έβλεπε.

Το κελάρυσμα από το ποτάμι που είναι ανήσυχο σύννεφο

ήρεμο βουνό αγριεμένη θάλασσα ηχεί ξανά.

Τα φαντάσματα γυρνούν αγριεμένα εδώ και κει.

Απλώνουν τα χέρια τους στην ομίχλη

αυτή τους γελά ειρωνικά χωρίς να τους μιλήσει

χωρίς να τους πει που είναι κρυμμένο το φεγγάρι.

Η νύχτα κλείνει την νέα στην αγκαλιά της.

Ποτέ τους δεν θα ησυχάσουν τα φαντάσματα.

Ακόμα κλαίνε οι καμπάνες τραγουδώντας.

_

γράφει ο Φοίβος Μανωλούδης