Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης
Σεπτέμβριος.
Εποχικοί ασθενείς.
Επαίτες φθινοπωρινής υγείας.
Από θάλαμο σε θάλαμο.
Ζωή. Και Θεός.
Εν λευκώ.
– Θεός είπες; Εσύ τον έλεγες μπαγάσα.
– Ακόμα τον λέω. Τον θέλω όμως εδώ.
Να κοιτά.
Δικαίωμά του να μην υπάρχει. Μου αρκεί να βλέπει.
Οι νοσοκόμες τραγουδούν στο τέλος του διαδρόμου.
Η αρχή καταργήθηκε.
Ο γιατρός μπαλώνει ξανά το ίδιο σώμα.
Μια σάρκα πλύνε βάλε.
Το πλησιέστερο που έχουμε σε θάνατο
λέγεται ζωή.
_
γράφει ο Αντώνης Τσόκος
Ακολουθήστε μας
Real News Καθημερινή Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη αλληλογραφία ενώ μπορείτε να διαγραφείτε με ένα κλικ και...
Ελευθερία είναι το βλέμμα που δεν χορταίνει να απομακρύνεται. Ελευθερία είναι ο άνεμος ανάμεσα στα δάχτυλα, που τα υποδουλώνει να κάνουν πίσω. Ελευθερία είναι η πλατωνική αναρρίχηση πάνω στον γαλάζιο ουρανό. Ελευθερία είναι ένα αστραφτερό χαμόγελο, που...
Σήμερα,δεν φοβάμαι όπως φοβόμουν. Όχι τους ανθρώπους.Την κρίση τους φοβόμουν.Εκείνο το αόρατο μέτρομε το οποίο με ζύγιζανκάθε φορά που περνούσααπό μπροστά τους. Λίγος.Πολύς.Σωστός.Λάθος.Αρκετός για κάποιους,ποτέ αρκετός για μένα. Κι εγώ,πιστός στο δικαστήριο,έμπαινα...
Ακολουθήστε μας στο Google News
Διαβάστε κι αυτά
Σήμερα,δεν φοβάμαι όπως φοβόμουν. Όχι τους ανθρώπους.Την κρίση τους φοβόμουν.Εκείνο το αόρατο μέτρομε το οποίο με ζύγιζανκάθε φορά που περνούσααπό μπροστά τους. Λίγος.Πολύς.Σωστός.Λάθος.Αρκετός για κάποιους,ποτέ αρκετός για μένα. Κι εγώ,πιστός στο δικαστήριο,έμπαινα...
Λέμε Δεν ξέρω πώς έφτασα Στους συνειρμούς αυτούς Ενσωματώθηκα στους χρόνους τους; Ε; Άγγιξα το μένος ή τη θαλπωρή τους; Ε; Οι δρόμοι Με τα αυτοκίνητα Και τους πεζούς Μετασχηματισμός είναι; Ε; Ναι. Και οι θάλασσες Με τα βότσαλα Και τα βουνά Με τα δέντρα Τι είναι;...
Πώς να φυλάξεις μια ψυχή σε ένα κάστρο; Κι αν τη φυλάξεις ίσως να απομείνει το κουφάρι. Γιατί η ψυχή θε να ναι ελεύθερη να σεργιανά και να ατενίζει Κι όπως γυρίζει να καρπώνεται τη σκέψη που ορίζει. Νομίζει. Σαν και το κουφάρι που τη σέρνει δεν είναι κάστρο; Κι...
Εξαιρετικό…
Καθηλώνει η εξαίρετη γραφή σας!!!! Συγχαρητήρια.
Σας ευχαριστώ πολύ!