Χάθηκε η νιότη στα βουνά, πάγωσαν τα όνειρά της

τα σύννεφα κρύψανε και την απελπισιά της.

Ομίχλη θόλωσε το όνειρο και το φιλί παγώνει

σαν άγγελος επί της γης, σαν τιμωρός λυτρώνει.

Στα λαϊκά τα άσματα, στα δακρυσμένα μάτια,

να κάψεις θες τα νιάτα σου και η νύχτα θρονιασμένη,

να καρτερά το χάραμα, τον ήλιο, την αχτίδα.

Θύρες κλειστές αμέτρητες!

Ρούφηξες το τσιγάρο σου και μπήκες πάλι μέσα

θρονιάζεσαι στα κάγκελα, με τη βαριά την πέτρα

μικρόσωμος και ασθενικός με λόγια πιπεράτα.

«Προκλητική η νιότη της, μες το κατάντημά της

και παγερό το βλέμμα της, αγκομαχά κοντά της».

Φωνή απλά που σίγησε!

Το μίσος τρέφει δάκρυα, ματώνει με τον πόνο

κορμιά αθώα ξεψυχούν, στο σίδερο, στη στάχτη.

Κορμιά που μαρτυρήσανε, ψυχές πατήσαν χάμω

πλημμύρισαν με αίματα και χάραξαν τα χείλη.

Μπήκαν απόψε στο κελί, σπίλωσαν τη ζωή μου

αγώνα δίκαιο επιθυμούν και ο θάνατος παιχνίδι.

Ο κολασμός του ένοχου, του αθώου η αδικία

σκορπίστηκε στη μνήμη της, άφησε το σημάδι.

Η μνήμη κοντοστάθηκε και έριξε βελόνια

και με φωνή που αντήχησε, παρέσυρε τη μάζα.

Πνέει αέρας παγερός, κεντάει το παραμύθι

σφοδρό παιχνίδι άρχισε, φορώντας τα άρματά της.