Διαβάζω τις σκέψεις σου.  Έτσι όπως διακρίνω το ανεπαίσθητο μειδίαμα στα χείλη σου και το ελαφρύ τέντωμα των ρουθουνιών σου, είμαι σίγουρη πως ονειρεύεσαι μια μεγάλη κούπα αχνιστού ελληνικού καφέ. Σχεδόν τον μυρίζεις κιόλας! Με ελάχιστη ζάχαρη στην άκρη του κουταλιού, πλούσιο καϊμάκι και δυο σταγόνες ούζο να σου θυμίζουν τον τόπο σου. Να μην ξεχάσω τα κουλουράκια κανέλας!

Σκεπάσου καλά με το πάπλωμα, μην μου κρυώσεις! Άνοιξα τα παράθυρα να μπει ο παγωμένος φρέσκος αέρας και να διώξει μακριά όλες τις μελαγχολικές φθινοπωρινές μας σκέψεις. Δεκέμβρης πια. Χειμώνιασε για τα καλά! Ψυχή δεν κυκλοφορεί έξω. Όλοι δυσκολεύονται να αποχωριστούν το ζεστό τους κρεβάτι. Μόνο κάτι παιδάκια ξεκίνησαν για το σχολείο, φασκιωμένα με κασκόλ και πολύχρωμους σκούφους. Μα τα χοντρά τους ρούχα δεν τους εμποδίζουν να παίζουν και να χοροπηδάνε στη μέση του δρόμου. Έτσι θα κάνει σε λίγα χρόνια και το δικό μας!

Ξύπνα αγάπη μου! Το πρωινό μας είναι έτοιμο. Ας καλωσορίσουμε μαζί αυτή τη νέα εποχή. Πάρε με αγκαλιά να με ζεστάνεις. Σφίξε με δυνατά να μου κόψεις την ανάσα. Μαζί σου κάθε χειμώνας μου μοιάζει καλοκαίρι…

–

γράφει η Μαριάντζελα Ψωμαδέλλη