Μεγάλωσα από παιδί
Σε μία ωραία εποχή
Και παίζαμε από μικρά
Ελεύθερα μες στα χωριά

Όλες οι πόρτες ανοιχτές
Ήτανε άλλες εποχές
Σαν μια μεγάλη αγκαλιά
Ήτανε όλη η γειτονιά

Παίζαμε έξω ολημερίς
Ποτέ δε βράδιαζε νωρίς
Και δεν φοβόμασταν σταλιά
Μήπως χτυπήσουμε ξανά

Στα γόνατά μου οι πληγές
Ήτανε πάντα ανοιχτές
Αφού ματώνανε συχνά
Όποτε έπεφτα σ’ αυτά

Το πρωινό μου φτωχικό
Μ’ αγάπη ήτανε κι αυτό
Λάδι με ρίγανη ψωμί
Ζάχαρη πάνω στο ψωμί

Τα χρόνια μας τα σχολικά
Ποδιές φορούσαν τα παιδιά
Τ’ αλφάβητο ήταν σωστό
Ήταν το πολυτονικό

Τα πρότυπα μας ιερά
Καραϊσκάκη και Τσολιά
Με τους Σουλιώτες στο βουνό
Κολοκοτρώνη σ’ αγαπώ

Και τον Οκτώβριο μετά
Όχι Αέρα Μεταξά
Ζήτω το έθνος μας ξανά
Για την Ελλάδα ρε παιδιά

Στα χρόνια τα εφηβικά
Αφιερώσεις λαϊκά
Στη γειτονιά μας ο σταθμός
Ο πρώτος ο πειρατικός

Παρακαλώ να μη μιλάς
Και το τραγούδι μη χαλάς
Γιατί το μαγνητοφωνώ
Μιας και μ’ αρέσει και αυτό

Τις Κυριακές στην εκκλησιά
Να μεταλάβουμε παιδιά
Σώμα και αίμα του Χριστού
Υγεία να ‘χουμε και νου

Που ‘ναι τα χρόνια τα παλιά
Με τον Παππού και την Γιαγιά
Δίπλα στο τζάκι το ζεστό
Αυτά τα χρόνια νοσταλγώ

Τώρα Μανούλα μου γλυκιά
Παρέα κάνεις με τη θειά
Εκεί ψηλά στον ουρανό
Όλα αλλάξανε εδώ

Να ‘μουν παιδί ξανά εγώ
Και να πηγαίναμε χωριό
Και να μπουρλιάζαμε καπνά
Να ‘ταν τα χρόνια τα παλιά

_

γράφει ο Μιχάλης Καλαμακίδης