Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης
Ρωγμές γεμάτο
του χειμώνα το κορμί
στάζει νιφάδες,
χιόνι πέτρινο
της Μέδουσας ηχώ,
σ’ άστεγο χιονάνθρωπο
με πρόσωπο χλωμό.
Αποκλεισμένη απογοήτευση
ψάχνει να βρει
μια χαραμάδα
να τρυπώσει στα τρένα.
Όνειρα πνιγμένα
στη νικοτίνη
παρατηρούν άοκνα βαγόνια
με θόρυβο να αναχωρούν.
Ακολουθήστε μας
Real News Καθημερινή https://youtu.be/FZdzFbN8bwY https://youtu.be/OY4IHf9rIVk Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη...
Σήμερα,δεν φοβάμαι όπως φοβόμουν. Όχι τους ανθρώπους.Την κρίση τους φοβόμουν.Εκείνο το αόρατο μέτρομε το οποίο με ζύγιζανκάθε φορά που περνούσααπό μπροστά τους. Λίγος.Πολύς.Σωστός.Λάθος.Αρκετός για κάποιους,ποτέ αρκετός για μένα. Κι εγώ,πιστός στο δικαστήριο,έμπαινα...
Λέμε Δεν ξέρω πώς έφτασα Στους συνειρμούς αυτούς Ενσωματώθηκα στους χρόνους τους; Ε; Άγγιξα το μένος ή τη θαλπωρή τους; Ε; Οι δρόμοι Με τα αυτοκίνητα Και τους πεζούς Μετασχηματισμός είναι; Ε; Ναι. Και οι θάλασσες Με τα βότσαλα Και τα βουνά Με τα δέντρα Τι είναι;...
Ακολουθήστε μας στο Google News
Διαβάστε κι αυτά
Λέμε Δεν ξέρω πώς έφτασα Στους συνειρμούς αυτούς Ενσωματώθηκα στους χρόνους τους; Ε; Άγγιξα το μένος ή τη θαλπωρή τους; Ε; Οι δρόμοι Με τα αυτοκίνητα Και τους πεζούς Μετασχηματισμός είναι; Ε; Ναι. Και οι θάλασσες Με τα βότσαλα Και τα βουνά Με τα δέντρα Τι είναι;...
Πώς να φυλάξεις μια ψυχή σε ένα κάστρο; Κι αν τη φυλάξεις ίσως να απομείνει το κουφάρι. Γιατί η ψυχή θε να ναι ελεύθερη να σεργιανά και να ατενίζει Κι όπως γυρίζει να καρπώνεται τη σκέψη που ορίζει. Νομίζει. Σαν και το κουφάρι που τη σέρνει δεν είναι κάστρο; Κι...
Τι είναι, ας πούμε, η τύχη;Ό,τι σε καταβαραθρώνειΩς επί το πλείστονΑπαντάς. Αυτό είναι γνωστό κυρίως στους ζωντανούς. Λέγοντας αυτά στον καθρέφτη, το ανύπαρκτο αυτό ον, τον μελιστάλαχτο δολοφόνο της σάρκας, τον αγνό τιμωρό του θολού ονείρου που όλο με ποθεί και μένα...
Δήμο, η ποίησή σου είναι πολύ δυνατή. Λίγα λόγια πάντα, αιχμηρά μαχαίρια. Κάθε λέξη σε αυτό το ποίημα όπως και σε πολλά άλλα που έχω διαβάσει δικά σου αποτελεί ολόκληρο κεφάλαιο στην ψυχή…
Ξεχωρίζω προσωπικά την εικόνα με τις νιφάδες από το ταλαιπωρημένο κορμί του χειμώνα που τις πετρώνει ο ήχος της άσχημης Μέδουσας που κουβαλά την κατάρα….
Αποτύπωση μιας απογοητευτικής εποχής με ανθρώπους παραιτημένους…που βλέπουν τη ζωή τους να προχωρά βιαστικά χωρίς όνειρα…
Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, Μάχη μου… Πάντα με τον καλό το λόγο…
Αποκλεισμένη απογοήτευση
ψάχνει να βρει
μια χαραμάδα
να τρυπώσει στα τρένα.
Αγαπητέ Δήμο Χλωπισιούδη το ποίημα σας είναι πραγματικά δυνατό,
ιδιαίτερο, εξαιρετικό!! Το διάβασα τρεις φορές.
Ένας άνθρωπος που χαράζει την ανυπαρξία του.
Ένας άνθρωπός δίχως χρώμα, δίχως άρωμα…
Ένας άνθρωπος που ξέχασε σε κάποια στάση το πρόσωπο του.
Ένας άνθρωπος χυμένος στη γωνιά του δρόμου που ούτε να απογοητευθεί
δεν είναι σε θέση όπως εσείς αναφέρατε.
Καλή σας ημέρα!!!
Καλή σας μέρα, Ελένη μου, ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια…
Πράγματι η δυνατή γραφή σας Δήμο είναι συνταρακτική.Και γεννά έντονους προβληματισμούς!!!Την καλημέρα μου!
Σ’ ευχαριστώ, Άννα μου, με ενθαρρύνεις…
Εγώ πάλι στάθηκα σε εκείνη τη χαραμάδα που μετουσιώνει όλο το ποίημα σε δράση και παραίνεση! Μια μόνο
λέξη για να απογειώσει το “όλο”!!! Δωρικός λόγος!!!! Μπράβο Δήμο!!!
σ’ ευχαριστώ, Λίτσα μου…
“Όνειρα πνιγμένα
στη νικοτίνη
παρατηρούν άοκνα βαγόνια
με θόρυβο να αναχωρούν”
… κι εκείνα μένουν πίσω… προδομένα και παραιτημένα…
Πολύ δυνατό, Δήμο μου!
Σ’ ευχαριστώ πολύ, Βάσω μου…
Η ποίηση σου Δήμο θυμίζει βέλος που τινάζεται με ορμή από την τεντωμένη χορδή του τόξου. Οι δε εικόνες – συναισθήματα που δημιουργεί είναι πληγές στην ψυχή του αναγνώστη. Πληγές που έχουν ιαματικές ιδιότητες…
Σ’ ευχαριστώ, καλέ μου Χριστόφορε…
Δήμο είναι πολύ ζωντανός ο χιονάνθρωπός σου . Τόσο ζωντανός που θέλω να τον παρηγορήσω. Τον σκέφτομαι λοιπόν να λέει στον εαυτό του:
“έλα μην κλαις είναι όμορφο
η μέρα σου να λιώνει
μέσα σε ήχους της ζωής
και ας είναι από χιόνι”
Πολύ δυνατο….
Καλό βράδυ
Λία Ράμου
Χαίρομαι που σου άρεσε…