Όταν δεν δίνεις πεντάρα για τίποτα

Την έκσταση γεύτηκαν για πρώτη φορά μετά από επτά χρόνια μέσα στις βαθιές κοιλότητες, κάτω από τους σπηλαιώδεις σταλακτίτες των Κυκλάδων. Σαν νιαούρισμα γάτας εκείνη έμπλεξε τα πόδια της ανάμεσα στα καταπληκτικά βράχια και στις ορμές των θεόρατων κυμάτων του Αιγαίου Πελάγους. Τα θαλασσί σκουλαρίκια της πρόλαβε να βγάλει πριν εκείνος ορμήξει στο παγωμένο νερό κάνοντας μακροβούτι. 

Χρόνια μετά και κάτω από τα ίδια δάκρυα της σπηλαιώδους κοιλότητας θα ξέπλεκε τα μαλλιά της, αναζητώντας τα χαμένα θαλασσί σκουλαρίκια. Τα είχε πάρει το κύμα και τα φύκια και τα αρμυρίκια συνηγορούσαν πως εκείνος θα ξαναφανεί, μέσα από τα παγωμένα κύματα της Μήλου.

Εκείνο το μακροβούτι και τα νυχτερινά, μακρινά απέναντι φώτα στον ορίζοντα, σαν διαμάντια· υπόσχεση που δίνουν τα νυχτέρια των αιώνιων ψαράδων πως δεν ήταν εκείνο το τελευταίο του μπάρκο· πώς εκείνος θα ξαναγυρίσει. Θα του πετάξει το λευκό μαντήλι σαν μια άλλη Λευκοθέα και ‘κείνος θα περπατήσει πάνω στα αφρισμένα κύματα και θα γυρίσει από την απέναντι στεριά.

Θα έχουν μακρύνει βέβαια τα μαλλιά του, σαν άλλος Ροβινσώνας, θα πατήσει στεριά και θα της πιάσει το χέρι. Τότε η κόκκινη ανατολή θα φανεί από τον πέρα ορίζοντα, από την απέναντι στεριά. Θα τη σηκώσει στην αγκαλιά του, τόσο, που μόνο η άπειρη άμμος μπορεί να γνωρίζει. Θα της περάσει τα θαλασσί σκουλαρίκια και θα ξανακάνουν έρωτα μέσα στα βράχια. 

Τότε εκείνη θα θυμηθεί: «τι ήταν άραγε τα νυχτερινά απέναντι φώτα των ταπεινών ψαράδων;». Μήπως και κάποιος τους παρακολουθούσε; Και τόσο εκείνος την σφίγγει πάνω του. Άραγε όλα τα φαντάστηκε; Και εκείνα τα επτά χρόνια απουσίας του; 

Ένα κρώξιμο πουλιού αντηχεί σαν λαχτάρα μέσα από τις θαλάσσιες σπηλιές, προμήνυμα βροχής φαίνεται. Ντύνονται βιαστικά και τρέχουν προς τη μέσα στεριά για να προφυλαχθούν. Τους πιάνει η μπόρα. Εκείνος τη σηκώνει στα μπράτσα του γιατί είχε κουραστεί. Νιώθει τη γλυκιά μυρωδιά του και αποκοιμιέται μόλις την ξαπλώνει στο αχυρένιο στρώμα της καλύβας των ναυτικών. 

«Αύριο, της λέει θα ξαναπερπατήσουμε στην ακρογιαλιά, πιασμένοι χέρι χέρι, και θα ψάξουμε για κοχύλια και αχιβάδες», «κοιμήσου Λευκοθέα…».

Αν τους ρωτούσες σήμερα που είναι ένα, ποια είναι η απόλυτη ευτυχία, τη γνώρισαν: από το κατάστρωμα του βαποριού, ένας κόκκινος ορίζοντας, κατάξερα βράχια και υγρές σπηλιές. Ένας ανελέητος κυκλαδίτικος ήλιος, και κάτω το απέραντο γαλάζιο. 

Δεν είναι λίγες η στιγμές της ευτυχίας. Όμως την γνώρισαν: ο ένας μέσα στον άλλον και οι δυό μαζί γυμνοί μέσα στα κύματα, για πάντα στην αγκαλιά της θάλασσας, της μητέρας του κόσμου.