–

γράφει η Άννα Αργύρη

–

Πάμε για λίγο στο 1895. Βρισκόμαστε στην Πλατεία Συντάγματος. Στο Καφενείο τού ‘Ζαχαράτου’. Πολιτικές συζητήσεις παίρνουν και δίνουν μεταξύ των διανοουμένων θαμώνων του. Δικαίως θα χαρακτηριστεί «δεύτερον, ελεύθερον κοινοβούλιον». Οι καλλιτεχνικές αναζητήσεις το έχουν πλέον καθιερώσει ως «στέκι». Βελούδινοι καναπέδες, μαρμάρινα τραπεζάκια, καθρέφτες στους τοίχους διαρρυθμίζουν την εσωτερική ατμόσφαιρα και προοιωνίζουν την έμπνευση.
Ο Ιακωβίδης κι ο Χατζόπουλος στο πατάρι επιδίδονται σ’ ένα παιχνίδι μπιλιάρδου, καθώς ο Λύτρας ξαπλωμένος σ’ έναν καναπέ παρακολουθεί τις καραμπόλες των αγαπημένων του μπιλιαρδιστών. Μεταξύ άλλων… συχνάζει «ένας τύπος μάλλον αδέξιος, με το μουστακάκι του, τη μαγκουρίτσα του.., Και τα ανήσυχα μαύρα μάτια του(…)». Απόψε ο Ανδρέας Καρκαβίτσας είναι παρών! Κάθεται αναπαυτικά στη βελούδινη πολυθρόνα… μα έχει στα μάτια του κάτι αόριστο. Σχεδόν ονειροπόλο! Ίσως να ταξιδεύει στη «θάλασσα», η να μετράει «τα λόγια της πλώρης!»
Γεννήθηκε σαν σήμερα στις 12 Μαρτίου 1865
(..)”Μοῦ ἀρέσει ἡ μελαγχολία του, ἡ κατήφεια καὶ ἡ βουβαμάρα ποὺ τὸν πιάνει καμμιὰ φορὰ μεταξὺ φίλων εἰς τὸ καφενεῖον τοῦ Ζαχαράτου ποὺ δὲν ἠξεύρεις ἂν εἶναι θυμός, ἂν εἶναι νύστα ἢ ἂν εἶναι ρέμβη δημιουργίας κανενὸς ἀριστουργήματος».