33 Αυγούστου

16.10.2015

 

 

Μονάχος, κάπου απόμερα, αόριστα ρεμβάζω

Μονότονα που ακούγεται σήμερα η βροχή

Μια μικρή επιγραφή με προσοχή διαβάζω

Και κόμπο πάλι σφίχτηκε η άδεια μου ψυχή

Μου ‘ρθε η εικόνα στο μυαλό, σαν φευγαλέα σκέψη

(Οι ποιητικοί κι αυθαίρετοι, τυχαίοι συνειρμοί)

Κι είδα πως είχες στη βροχή ολόκληρη μουσκέψει

Και κόλλησε το φόρεμα επάνω στο κορμί

Δύο σταγόνες σκάλωσαν στα κόκκινά σου χείλη

Δυο μάτια καίνε ανάμεσα στα μαύρα σου μαλλιά

Η άγκυρα συνάντησε στ’ αφτί σου ένα κοχύλι

Που φύλαξε σαν θησαυρό μία δροσοσταλιά

Κατέβηκε ένα σύννεφο και απαλά σε ντύνει

Στην άσφαλτο τα πόδια σου εξέχουνε γυμνά

Γελάς μα όμως πιο πολύ τη θλίψη σου εντείνει

Πώς μοιάζουν τούτο το πρωί τα πάντα σκοτεινά

Σαν να κρυώνεις κράτησες στα χέρια τους αγκώνες

Και έμεινες ακίνητη μόνο για μια στιγμή

Χάθηκαν μέσα στη βροχή οι σκέψεις κι οι εικόνες

Μα έμειναν σαν μια ηχώ, ν’ ακούγονται οι λυγμοί

Γύρισε κι άλλο ο τροχός κι έφερε άλλο μήνα

Πώς άλλαξε απότομα σήμερα ο καιρός;

Στην γλάστρα σου μαράθηκαν τέσσερα μαύρα κρίνα

Κι έγινε κι άλλο ο ουρανός κρύος και βροχερός

Και έγραψα στον τάφο σου «33 Αυγούστου»

Σε πείσμα του μουντού καιρού που μοιάζει να θρηνεί

Τι ειρωνία που πέθανες (θα βάλει κάποιου ο νους του)

Μια μέρα χειμωνιάτικη και καλοκαιρινή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Προσκλητήριο άγγελμα η ανυπόταχτη ζωή ξέχωρης προσωπικής δημιουργίας και ολοκλήρωσης, με ρήξεις ανοιχτές, ανατροπές και επινοήσεις. Ο χρόνος, αξίωμα αναγνώρισης και δοκιμασία για δραστικές αλλαγές, σχεδιασμούς και υπερβάσεις. Ο τόπος, αναφορά, σπονδή και σημειολογία...

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου