33 Αυγούστου

16.10.2015

 

 

Μονάχος, κάπου απόμερα, αόριστα ρεμβάζω

Μονότονα που ακούγεται σήμερα η βροχή

Μια μικρή επιγραφή με προσοχή διαβάζω

Και κόμπο πάλι σφίχτηκε η άδεια μου ψυχή

Μου ‘ρθε η εικόνα στο μυαλό, σαν φευγαλέα σκέψη

(Οι ποιητικοί κι αυθαίρετοι, τυχαίοι συνειρμοί)

Κι είδα πως είχες στη βροχή ολόκληρη μουσκέψει

Και κόλλησε το φόρεμα επάνω στο κορμί

Δύο σταγόνες σκάλωσαν στα κόκκινά σου χείλη

Δυο μάτια καίνε ανάμεσα στα μαύρα σου μαλλιά

Η άγκυρα συνάντησε στ’ αφτί σου ένα κοχύλι

Που φύλαξε σαν θησαυρό μία δροσοσταλιά

Κατέβηκε ένα σύννεφο και απαλά σε ντύνει

Στην άσφαλτο τα πόδια σου εξέχουνε γυμνά

Γελάς μα όμως πιο πολύ τη θλίψη σου εντείνει

Πώς μοιάζουν τούτο το πρωί τα πάντα σκοτεινά

Σαν να κρυώνεις κράτησες στα χέρια τους αγκώνες

Και έμεινες ακίνητη μόνο για μια στιγμή

Χάθηκαν μέσα στη βροχή οι σκέψεις κι οι εικόνες

Μα έμειναν σαν μια ηχώ, ν’ ακούγονται οι λυγμοί

Γύρισε κι άλλο ο τροχός κι έφερε άλλο μήνα

Πώς άλλαξε απότομα σήμερα ο καιρός;

Στην γλάστρα σου μαράθηκαν τέσσερα μαύρα κρίνα

Κι έγινε κι άλλο ο ουρανός κρύος και βροχερός

Και έγραψα στον τάφο σου «33 Αυγούστου»

Σε πείσμα του μουντού καιρού που μοιάζει να θρηνεί

Τι ειρωνία που πέθανες (θα βάλει κάποιου ο νους του)

Μια μέρα χειμωνιάτικη και καλοκαιρινή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σκότωσε την ελπίδα

Σκότωσε την ελπίδα

Η σκέψη σου καλπάζει σε ένα μέλλον μακρινό, Όπου κάθε σενάριο της καρδίας σου είναι πιθανό. Χτυπάς, πονάς και οδύρεσαι μα χαίρεσαι, γελάς και τραγουδάς.  Σε ένα κόσμο όπου όλα είναι πιθανά επιλέγεις να μείνεις και να ονειρεύεσαι. Μα τούτη τη φωνή μία αλυσίδα...

Σκεπτικόν

Σκεπτικόν

Δολιχό ήττας θρόϊσμα ταλάνιζε την σκέψη, κάννες και υποκόπανοι όμηρο με κρατούν, μα δεν λογίστηκα ποτέ της έπαρσης την στέψη, θωπευτικά δεν ακουμπούν μονάχα οι νικηταί. Της αντοχής υπεροψία, ντύμα της ήττας γιορτινό. Πώς δεν ευδόκησες Επιθυμία! Τι μ’ απομένει να...

Άδακρυς γη

Άδακρυς γη

Δεν πότισα τότε, στης ανάγκης τον καιρό, και  Ξεράθηκε η γη μου  Το χώμα στέγνωσε και άνοιξαν ρωγμές, Διάβρωσης συμπτώματα Λουλούδια καν δεν πρόλαβαν να ανθίσουν Τα κατάπιε η άβυσσος  Φταίει το ότι δεν έκλαψα… ποτέ  Φταίει που τον πιο άγιο σπόρο δε φύτεψα… ποτέ  ...

Στο μηδέν σιωπούν

Στο μηδέν σιωπούν

Το χρόνο τον μετρώ, τη μνήμη την τσεκάρω της ζωής μου ύστερη αναδρομή στα θαμπά σημεία, κομμάτια που πέφτουν και το μυαλό λιγοστεύουν κeνό τ΄αφήνουν σε σώμα θλιβερό.   Οι αποστάσεις συντομεύουν με την ανημποριά παλεύουν. Ζωή που αδυνατεί τον χρόνο να παλεύει με...

Χρόνου ήθος

Χρόνου ήθος

Μέρα τη μέρα Ώρα την ώρα Λεπτό το λεπτό Δεύτερο το δεύτερο Μην υποπέσεις στο δεύτερο   Πόσο δύσκολο να ανέβεις την κλίμακα του χρόνου αψηφώντας τα δεύτερα του βίου Πόσο εύκολο σαν παγώσει μες στα μάτια σου του χρόνου το ρολόι(;)!   _ γράφει ο Άρης...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Χρόνου ήθος

Χρόνου ήθος

Μέρα τη μέρα Ώρα την ώρα Λεπτό το λεπτό Δεύτερο το δεύτερο Μην υποπέσεις στο δεύτερο   Πόσο δύσκολο να ανέβεις την κλίμακα του χρόνου αψηφώντας τα δεύτερα του βίου Πόσο εύκολο σαν παγώσει μες στα μάτια σου του χρόνου το ρολόι(;)!   _ γράφει ο Άρης...

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου