«Είναι μαζί σου;», τη ρωτά εξερευνώντας τον κόσμο τριγύρω της.

«Τι να είναι μαζί μου;», αποκρίνεται η Καίτη νιώθοντας τα πόδια να μουδιάζουν.

«Η Πηγή είναι μαζί σου; Πού είναι;», συνεχίζει και το παγωτό γλιστρά από το χέρι. Συνειδητοποιεί πως το κινητό είναι ακόμη ανοιχτό. «Σε κλείνω, θα σε πάρω εγώ», είπε και το βάζει βιαστικά στην τσέπη.

«Πηγή;», φωνάζει η Καίτη, παρασέρνοντας παρέες περαστικών ανοίγοντας ταυτόχρονα δρόμο για το οπτικό της πεδίο. «Πού είναι; Πες μου, πού είναι…», φωνάζει στον Πρόδρομο τραβώντας την μπλούζα του.

«Εδώ είναι, κάπου εδώ. Θα τη βρούμε», της λέει προσπαθώντας να την ηρεμήσει.

«Έχει πολλά παιδάκια και σίγουρα θα παίζει μαζί τους», συνεχίζει μήπως πειστεί και ο ίδιος.

Την ίδια στιγμή ιδιοκτήτες μαγαζιών έχουν βγει στο σοκάκι. Ρωτούν την Καίτη για το τι έχει γίνει, παρατηρώντας τον Πρόδρομο να τρέχει, αναζητώντας την Πηγή. Ψάχνει παιδιά που έχουν το ύψος της και φορούν καπέλο. Πουθενά. Κάποιος καλεί την αστυνομία από το κινητό του. Ενημερώνει για τη σοβαρότητα της κατάστασης, εξηγώντας πως πρόκειται για εξαφάνιση μικρού κοριτσιού. Οι ιππείς τής Δημοτικής επιστρέφουν, ακολουθώντας το χαμό του κόσμου με τις φωνές τού Πρόδρομου. Η Καίτη, απαντώντας στις ερωτήσεις τους, περιγράφει τη μικρή δείχνοντάς τους φωτογραφία που έχει στο κινητό.

«Αυτή είναι, βρείτε την. Μην κάθεστε, βρείτε την, σας παρακαλώ», τους απευθύνεται μη μπορώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά της.

Οι αστυνομικοί ενημερώνουν με τον ασύρματο τους πεζούς συναδέλφους τους. Ζητούν τον αποκλεισμό και έλεγχο κάθε εξόδου από την Παλιά Πόλη. Τα τείχη έχουν αρκετές πύλες. Καθησυχάζοντας την Καίτη, την ενημερώνουν πως σε κάθε μία, λόγω καλοκαιριού, υπάρχει έλεγχος κίνησης και αποκλεισμού εισόδου οχημάτων. Αυτό θα τους βοηθήσει, καθώς βρίσκεται ικανό προσωπικό στα σημεία εξόδου. Ο δεύτερος αστυνομικός φωτογραφίζει με το κινητό του την οθόνη τής Καίτης με τη μικρή και την στέλνει με μήνυμα σε όσους συναδέλφους του βρίσκονται στις πύλες.

«Χάθηκε πριν δέκα λεπτά. Την προσοχή σας. Έχει ενημερωθεί και η Ασφάλεια».

Η κοπέλα από το μαγαζί με τα παγωτά βγάζει καρέκλα στο σοκάκι, καθοδηγώντας την Καίτη να καθίσει. Με κλειστά μάτια κλαίει και μουρμουράει το όνομα της μικρής. Από το απέναντι εστιατόριο ο σερβιτόρος φέρνει δύο ποτήρια νερό. Ο ένας αστυνομικός συνεχίζει να ρωτά λεπτομέρειες για το συμβάν. Ο δεύτερος ιππεύει και αρχίζει να ερευνά χρησιμοποιώντας το ύψος του αλόγου. Ο Πρόδρομος τρέχει στα σοκάκια παραπλεύρως του κεντρικού. Βρίσκει καρέκλες και ανεβαίνει πάνω να δει μακρύτερα. Τίποτα. Η Πηγή πουθενά. Επιστρέφει στην Καίτη, έχοντας στο μυαλό του να την ηρεμήσει, διαβεβαιώνοντάς την πως οι έξοδοι είναι ελεγχόμενες. Νιώθει στο στήθος το πλάκωμα και οι αναπνοές του εναλλάσσονται ακολουθώντας τους χτύπους της καρδιάς.

«Ηρέμησε, αγάπη μου. Δε μπορεί να πήγε μακριά. Κάπου εδώ είναι, ξεχάστηκε παίζοντας», λέει αγκαλιάζοντάς την και σκουπίζοντάς  της στοργικά τα δάκρυα.

«Αχ, το κοριτσάκι μου», αναστενάζει πίνοντας νερό.

Έχουν περάσει πέντε ώρες από τη στιγμή που το συνειδητοποίησαν. Η Ασφάλεια τους οδήγησε στο τμήμα. Ειδικός ψυχολόγος μιλάει με την Καίτη, προσπαθώντας να αποκομίσει όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες για τη συμπεριφορά τής μικρής. Στοιχεία που, ίσως, βοηθήσουν στην αποκρυπτογράφηση των συνηθειών της, ώστε να αποκλείσουν μέρη που θα φοβόταν να πλησιάσει. Ο Πρόδρομος στο γραφείο τού αστυνομικού Διευθυντή παρακολουθεί τις συνομιλίες και τις συνεννοήσεις των περιπολικών και των ερευνών. Σηκώνεται και αναζητά την Καίτη. Βγαίνει στο διάδρομο, κοιτώντας δεξιά και αριστερά στα γραφεία.

«Αγάπη μου, καλό θα ήταν να πας για λίγο στο ξενοδοχείο. Να κάνεις ένα μπάνιο», της λέει ακουμπώντας στον ώμο. «Συνεννοήθηκα με τον αστυνομικό. Θα σε πάει ένα περιπολικό και θα σε περιμένουν για να σε φέρουν πάλι. Πάρε μόνο τη δική σου βαλίτσα, τις υπόλοιπες θα τις πάρω εγώ στο ξενοδοχείο. Τους έχω ενημερώσει για την κατάσταση, όταν μας αναζήτησαν από την υποδοχή», ολοκλήρωσε κάνοντας νεύμα στην αστυνομικό να τη συνοδέψει.