Μέχρι το ξημέρωμα

10.02.2018

Σκοτάδι

Αναπνέω αργά

Μία, δύο , τρεις

Μετράω τις ανάσες μου

Δαίμονες στιγμές

Λόγια πνιγμένα

Κατρακυλούν απ΄τα μάτια

Σκέψεις καρφιά

Τρυπούν το κρανίο μου

Κι ούτε μία στάλα αίμα

Αυτή η βοή μέσα στο κεφάλι μου

Ακλόνητη εκεί

Απ΄την πρώτη στιγμή της ύπαρξης

Αδιατάρακτη, ασταμάτητη

Όλο να δυναμώνει

Ρουφήχτρα είναι και με τραβάει

Σκοτάδι ακόμα

Αναπνέω όλο και πιο αργά

Στην ανάγκη

Θα κρατήσω την αναπνοή μου

Μέχρι το ξημέρωμα

 

-

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου