Μέχρι το ξημέρωμα

10.02.2018

Σκοτάδι

Αναπνέω αργά

Μία, δύο , τρεις

Μετράω τις ανάσες μου

Δαίμονες στιγμές

Λόγια πνιγμένα

Κατρακυλούν απ΄τα μάτια

Σκέψεις καρφιά

Τρυπούν το κρανίο μου

Κι ούτε μία στάλα αίμα

Αυτή η βοή μέσα στο κεφάλι μου

Ακλόνητη εκεί

Απ΄την πρώτη στιγμή της ύπαρξης

Αδιατάρακτη, ασταμάτητη

Όλο να δυναμώνει

Ρουφήχτρα είναι και με τραβάει

Σκοτάδι ακόμα

Αναπνέω όλο και πιο αργά

Στην ανάγκη

Θα κρατήσω την αναπνοή μου

Μέχρι το ξημέρωμα

 

-

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Σεμνότητα

Σεμνότητα

- Στον πατέρα μου–   ​Ο Ήλιος κρύος και καυτός και πάνω σου η Εκάτη.* Από την κούνια ορφανός, ταφή με ρούχα εργάτη.   _ γράφει ο Φώτης Μάλλιος   *Θεά της σελήνης, των νεκρών και των...

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου