Είμαι φτωχός πολύ φτωχός
δεν έχω τίποτα να δώσω πια
ούτε σκοτάδι έχω ούτε φως
ούτε και λόγια έχω.
Είμαι φτωχός τόσο φτωχός.
Αδύναμος, μόνος και μικρός.
Άχρηστος, ξένος, αδειανός.
Με χέρια κομμένα
με μάτια στεγνά.
Δεν έχω άλλα δάκρυα
τα ξόδεψα όλα
και μόνο λίγα τα τελευταία
τα φύλαξα να κλαίω κάθε βράδυ
εδώ σε αυτή την βρωμερή γωνία.
Είμαι μικρός πολύ μικρός
μια ασήμαντη κουκίδα σκόνης
το καθόλου, το τίποτα
ένας αποτρόπαιος εχθρός.
Είμαι μικρός πολύ μικρός
ανήμπορος, απεγνωσμένος
χαμένος είμαι και απελπισμένος
άλλο ένα απόστημα του δρόμου.
Άστεγος είμαι… άστεγος…
άλλος ένας άρρωστος είμαι
ή άλλος ένας τρελός.
Έτσι σκέφτεσαι όταν με προσπερνάς;
Όταν με απέχθεια με κοιτάζεις
και το βήμα σου το βιάζεις;
Πες μου τι σκέφτεσαι αλήθεια
όταν το βλέμμα σου από πάνω μου
το αποστρέφεις με αηδία;
Πες μου αν σου έγινα συνήθεια
σαν τον καφέ που κουβαλάς κάθε πρωί
κάθε πρωί ακριβώς στις 8 και μισή.
_
γράφει η Άννα Ρουμελιώτη
Πολύ ωραίος η προσέγγιση που κανατε στις σκέψεις των “αόρατων” ανθρώπων. Τι να σκέφτονται, πως να εισπράττουν το βλέμμα μας, την αμηχανία καθώς τους προσπερνά με.πολύ ωραίο!
“Δεν έχω άλλα δάκρυα
τα ξόδεψα όλα
και μόνο λίγα τα τελευταία
τα φύλαξα να κλαίω κάθε βράδυ”
Κραυγή ψιθυριστή απελπισίας…
Εξαιρετικό Άννα μου!
Μέ βουρκωσες Άννα… Δεν έχω λόγια….
Με το ποίημά σας περιγράψατε
τη μικρότητα ενός ανθρώπου
δηλαδή τον άπειρο πλούτο του
και τη βασιλικότητά του …
Ένας τέτοιος άνθρωπος
ποτἐ δε θα ήταν δυνατόν
να λογιστεί ως μικρός
τουλάχιστον στα μάτια ενός πνευματικά
ισορροπημένου ανθρώπου …
… ἀλλὰ τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ θεός, ἵνα καταισχύνῃ τοὺς σοφούς, καὶ τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου έξελέξατο ὁ θεός, ἵνα καταισχύνῃ τὰ ἰσχυρά …
Απ. Παύλος
Α Κορινθ.
Πολύ όμορφη προσπάθεια Κα Ρουμελιώτη …
Δεν βρισκω λογια κι εγω παρα μονο ενα πολυ μεγαλο ευχαριστω σε ολους σας για τα σχολια σας. Μεγαλη τιμη για μενα Σας ευχαριστω .
Πόση ταύτιση σκέψης και λόγου με το δικό μου που ακολουθεί… Απίστευτο….
Δίχως στέγη
Με εκφράσεις προσπερνάς παγωμένες
τα μάτια από πάνω μου αποστρέφεις.
Ζωές σαν την δική μου πεταμένες
δεν θέλεις πια στο δρόμο σου να βλέπεις.
Σε φοβίζει βαθιά και το ξέρω
μην βρεθείς στην δική μου την θέση
μην κι εσύ ότι εγώ υποφέρω
σαν κατάρα επάνω σου πέσει.
Κι αν σε σένα το χέρι απλώσω
βιαστικά κάποιο κέρμα ίσως ρίξεις
τι κι αν ήθελα απλά να στο δώσω…
Θα φοβόσουν και να το αγγίξεις…
Μα δουλειά είχα κάποτε, είχα σπίτι,
είχα φίλους πολλούς στο πλευρό μου
και κανείς τους δε μ΄ έλεγε αλήτη…
Μην μ’ αφήνεις κι εσύ μοναχό μου…
Δεν ζητάω πολλά για ν’ αντέξω
ένα λόγο γλυκό, ένα βλέμμα,
μια κουβέρτα -κρυώνω εδώ έξω-
να ζεστάνει στις φλέβες το αίμα.
Αργοναύτης
Βόλος 10/02/2013
Άννα, ανατρίχιασα με την εικόνα αυτού του ανθρώπου!!
Μόνο φτωχός δεν είναι.
Μικροί είμαστε όλοι εμείς που περπατούμε με σκυφτό κεφάλι,
που μας χαλάει την αισθητική ένας τέτοιος άνθρωπος και λέμε “Ουφ
τι θέλει τώρα εδώ αυτός “ο βρώμικος” άνθρωπος;” και αλλάζουμε πεζοδρόμιο,
διότι μας εμποδίζει το δρόμο, βλέπεις πάντα βιαζόμαστε εμείς οι “καθαροί” άνθρωποι.
Άννα είναι πολύ σημαντικό το ζήτημα που θίγεις. Μόνο και μόνο που μπαίνεις στη θέση
αυτού του ατόμου, στη σκέψη του, στα συναισθήματά του και μας προβληματίζεις για όλα αυτά,
σε καθιστά ιδιαίτερα ξεχωριστό και αξιόλογο άνθρωπο.
Σε ευχαριστούμε!!!
Πράγματι drmakspy η ταύτιση είναι φοβερή το ποίημά σας είναι εξαιρετικό!!Σας ευχαριστώ!!
Ελένη να ευχαριστήσω και εσένα για τα τιμητικά πραγματικά σχόλιά σου.Είναι μεγάλη η τιμή που εισπράττω όταν γίνονται τέτοια σχόλια. Όχι αυτος ο άνθρωπος ούτε φτωχός ούτε και μικρός είναι αντίθετα με όλους εμάς που τον προσπερνάμε αποστρέφοντας το βλέμμα χωρις να σκεφτόμαστε οτι θα μπορούσαμε καποια στιγμή να βρεθούμε στην ιδια θέση με εκείνον.