Είμαι φτωχός πολύ φτωχός

δεν έχω τίποτα να δώσω πια

ούτε σκοτάδι έχω ούτε φως

ούτε και λόγια έχω.

Είμαι φτωχός τόσο φτωχός.

Αδύναμος, μόνος και μικρός.

Άχρηστος, ξένος, αδειανός.

Με χέρια κομμένα

με μάτια στεγνά.

Δεν έχω άλλα δάκρυα

τα ξόδεψα όλα

και μόνο λίγα τα τελευταία

τα φύλαξα να κλαίω κάθε βράδυ

εδώ σε αυτή την βρωμερή γωνία.

Είμαι μικρός πολύ μικρός

μια ασήμαντη κουκίδα σκόνης

το καθόλου, το τίποτα

ένας αποτρόπαιος εχθρός.

Είμαι μικρός πολύ μικρός

ανήμπορος, απεγνωσμένος

χαμένος είμαι και απελπισμένος

άλλο ένα απόστημα του δρόμου.

Άστεγος είμαι… άστεγος…

άλλος ένας άρρωστος είμαι

ή άλλος ένας τρελός.

Έτσι σκέφτεσαι όταν με προσπερνάς;

Όταν με απέχθεια με κοιτάζεις

και το βήμα σου το βιάζεις;

Πες μου τι σκέφτεσαι αλήθεια

όταν το βλέμμα σου από πάνω μου

το αποστρέφεις με αηδία;

Πες μου αν σου έγινα συνήθεια

σαν τον καφέ που κουβαλάς κάθε πρωί

κάθε πρωί ακριβώς στις 8 και μισή.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!