Οκτώ και μισή

ώρα μετέωρη

ανασηκώνει

της μέρας το φουστάνι

διάφανες οι σκέψεις

από νωρίς

 στο μεροκάματο

 

ξετσίπωτη η μνήμη

ξεγυμνώνεται

μπροστά μου

με θράσος

τρυπώνει

στην κάμαρή μου μέσα

κατάσαρκα γυμνή

παραμονεύει

στην ανημπόρια μου

βίαια

για να χιμήξει

 

έλεος

της εφώναξα

δε χρειάζομαι

ταφόπετρες

της έκλεισα

την πόρτα

γυρνάω

στο κρεβάτι μου

τον όρθρο μου

αρχινάω

δοξαστικό

της λήθης.

 

_

γράφει η Καλλιόπη Δημητροπούλου

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!