Το γιατρικό, της Μάχης Τζουγανάκη

Σ’ αυτόν που στέκει πίσω σου

Και το σπαθί βαστάει

Να ξέρεις πως τη νίκη σου

Πολύ βαθειά αγαπάει

Φαίνεται πως τις λέξεις του

Ο νους τις έχει κόψει

Και δε μπορεί η γλώσσα του

Λόγια ζεστά να αρθρώσει

Σ’ αυτόν που στέκει με οργή

και αρχηγός καμώνει

δεν ξέρει τι είναι η πυγμή

και τι του ξημερώνει

Σ’ αυτόν που πάντα διαλαλά

Πως τα σωστά κατέχει

Θα λέει πως έχει τα πολλά

Μα πράμα δε θα έχει

Πρόσεχε μάτια μου γλυκά

Το χρόνο που θα σπαταλάς

Σώματα άψυχα, πικρά

Μάθε να μην τα πολεμάς

Φτιάξε χαμόγελο γλυκό

Και άπλωνε το χέρι

Λένε πως είναι γιατρικό

Σαν βγαίνει το μαχαίρι…