Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης
Μην με διώχνεις απ΄το όνειρο
είναι ακόμα καλοκαίρι.
Στάχυα ξανθά
δώρο αγνό η καρδιά
μην μου αφήνεις το χέρι.
Μην σφαλίζεις τα παράθυρα.
Το φεγγάρι για δες
ξεπροβάλει γυμνό
μες στον έρωτα σώμα γλυκό
της ζωής το φιλί ξεδιψά την πληγή
δροσερό το νερό στην πηγή.
Μην αρνείσαι το τραγούδι.
Απ΄το κύμα το θαλασσί
της αγάπης η αύρα ζεστή
από γαλήνη καμωμένη η πνοή
μην το αρνείσαι
να ανθίζεις σαν λουλούδι
_
γράφει η Άννα Ρουμελιώτη
Ακολουθήστε μας
Real News Καθημερινή Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη αλληλογραφία ενώ μπορείτε να διαγραφείτε με ένα κλικ και...
Σήμερα,δεν φοβάμαι όπως φοβόμουν. Όχι τους ανθρώπους.Την κρίση τους φοβόμουν.Εκείνο το αόρατο μέτρομε το οποίο με ζύγιζανκάθε φορά που περνούσααπό μπροστά τους. Λίγος.Πολύς.Σωστός.Λάθος.Αρκετός για κάποιους,ποτέ αρκετός για μένα. Κι εγώ,πιστός στο δικαστήριο,έμπαινα...
Λέμε Δεν ξέρω πώς έφτασα Στους συνειρμούς αυτούς Ενσωματώθηκα στους χρόνους τους; Ε; Άγγιξα το μένος ή τη θαλπωρή τους; Ε; Οι δρόμοι Με τα αυτοκίνητα Και τους πεζούς Μετασχηματισμός είναι; Ε; Ναι. Και οι θάλασσες Με τα βότσαλα Και τα βουνά Με τα δέντρα Τι είναι;...
Ακολουθήστε μας στο Google News
Διαβάστε κι αυτά
Λέμε Δεν ξέρω πώς έφτασα Στους συνειρμούς αυτούς Ενσωματώθηκα στους χρόνους τους; Ε; Άγγιξα το μένος ή τη θαλπωρή τους; Ε; Οι δρόμοι Με τα αυτοκίνητα Και τους πεζούς Μετασχηματισμός είναι; Ε; Ναι. Και οι θάλασσες Με τα βότσαλα Και τα βουνά Με τα δέντρα Τι είναι;...
Πώς να φυλάξεις μια ψυχή σε ένα κάστρο; Κι αν τη φυλάξεις ίσως να απομείνει το κουφάρι. Γιατί η ψυχή θε να ναι ελεύθερη να σεργιανά και να ατενίζει Κι όπως γυρίζει να καρπώνεται τη σκέψη που ορίζει. Νομίζει. Σαν και το κουφάρι που τη σέρνει δεν είναι κάστρο; Κι...
Τι είναι, ας πούμε, η τύχη;Ό,τι σε καταβαραθρώνειΩς επί το πλείστονΑπαντάς. Αυτό είναι γνωστό κυρίως στους ζωντανούς. Λέγοντας αυτά στον καθρέφτη, το ανύπαρκτο αυτό ον, τον μελιστάλαχτο δολοφόνο της σάρκας, τον αγνό τιμωρό του θολού ονείρου που όλο με ποθεί και μένα...
TI τρυφερά που γράφεις Άννα καλή μου!Δεν είμαι ειδική στα της ποίησης αλλά νομίζω, δεν είσαι του Κόσμου τούτου.Και βέβαια αξίζεις τα πεντάστερά μας…
Ούτε κι εγώ ειμαι ειδική στα της ποίησης Λένα μου. Χαχαχα η αλήθεια ειναι πως είμαι καπως στον κόσμο μου. Με συγκινείς πολυ με τα λόγια σου και την υποστήριξη σου να είσαι πάντα καλά!!
Πόση αγάπη και πόσο αγαπησιάρικες λέξεις, γεμάτες χρώμα, αρώματα και ήχους!!!!!!!! Να είσαι καλά και να μας γεμίζεις τις μαύρες κηλίδες με χρώμα!!!
Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς!!!!!!!!!!
Ευχαριστώ τόσο πολυ Αθηνά τι υπέροχα λόγια!Χαίρομαι που σου έδωσα τόση χαρά!!
Τι γλυκο και τρυφερό Άννα μου!!! Πολύ όμορφο ποίημα…
Την καλημέρα μου!
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Μάχη μου να είσαι καλά!!Καλημέρα 🙂