Μην με διώχνεις απ΄το όνειρο
είναι ακόμα καλοκαίρι.
Στάχυα ξανθά
δώρο αγνό η καρδιά
μην μου αφήνεις το χέρι.
Μην σφαλίζεις τα παράθυρα.
Το φεγγάρι για δες
ξεπροβάλει γυμνό
μες στον έρωτα σώμα γλυκό
της ζωής το φιλί ξεδιψά την πληγή
δροσερό το νερό στην πηγή.
Μην αρνείσαι το τραγούδι.
Απ΄το κύμα το θαλασσί
της αγάπης η αύρα ζεστή
από γαλήνη καμωμένη η πνοή
μην το αρνείσαι
να ανθίζεις σαν λουλούδι
_
γράφει η Άννα Ρουμελιώτη








TI τρυφερά που γράφεις Άννα καλή μου!Δεν είμαι ειδική στα της ποίησης αλλά νομίζω, δεν είσαι του Κόσμου τούτου.Και βέβαια αξίζεις τα πεντάστερά μας…
Ούτε κι εγώ ειμαι ειδική στα της ποίησης Λένα μου. Χαχαχα η αλήθεια ειναι πως είμαι καπως στον κόσμο μου. Με συγκινείς πολυ με τα λόγια σου και την υποστήριξη σου να είσαι πάντα καλά!!
Πόση αγάπη και πόσο αγαπησιάρικες λέξεις, γεμάτες χρώμα, αρώματα και ήχους!!!!!!!! Να είσαι καλά και να μας γεμίζεις τις μαύρες κηλίδες με χρώμα!!!
Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς!!!!!!!!!!
Ευχαριστώ τόσο πολυ Αθηνά τι υπέροχα λόγια!Χαίρομαι που σου έδωσα τόση χαρά!!
Τι γλυκο και τρυφερό Άννα μου!!! Πολύ όμορφο ποίημα…
Την καλημέρα μου!
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Μάχη μου να είσαι καλά!!Καλημέρα 🙂