Εδώ, «σα νυχτώνει»
Άγνωστε,
Μη με αποπάρεις από την πρώτη τούτη αράδα. Είναι που τα ονόματα πάντα με δυσκόλευαν και σταμάτησα να τα συγκρατώ.
Διάβασε με και ύστερα κάψε με. Μα διάβασε με…
Θέλω να μάθεις να διαβάζεις. Όχι τις λέξεις. Τις μυρωδιές πίσω από αυτές. Και είναι ωραία τα αρώματα άγνωστε.
Θέλω να μάθεις να βλέπεις. Όχι να κοιτάς. Οι άνθρωποι αλλάζουν όπως τα χρώματα. Μα αλλάζεις και εσύ. Και είναι ωραίες οι αλλαγές άγνωστε.
Θέλω να μάθεις να αγγίζεις. Όχι να αρπάς. Οι ψυχές είναι λουλούδια, να τις ποτίζεις. Και είναι ωραίοι οι ανθοί τους άγνωστε.
Θέλω να μάθεις να μιλάς. Όχι να φωνάζεις. Οι καρδιές ρυθμίζονται με ψιθύρους. Και είναι όμορφος ο Έρωτας άγνωστε.
Θέλω να μάθεις και άλλα πολλά, αλλά χρειάζεται χρόνος. Χρόνος και θέληση άγνωστε…
Μα μέχρι τότε, συνοδεία σου στέλνω και τη μποτίλια το κρασί. Παρέα «σα νυχτώνει», έως το επόμενο!
_
γράφει ο Βασίλης Μαντικός
Πολύ όμορφο!
Σε ευχαριστώ Σοφία!!!
παραινετικό και καυστικό συνάμα! Εύγε
Χρόνος και θέληση Λίτσα.
Σε ευχαριστώ!!!
ενθαρρυντικό και συνάμα παρηγορητικό
Σας ευχαριστώ!!!
Θέλω να μάθεις να βλέπεις. Όχι να κοιτάς.
Θέλω να μάθεις να αγγίζεις. Όχι να αρπάς.
Θέλω να μάθεις να μιλάς. Όχι να φωνάζεις.
Υπέροχες σκέψεις… υπέροχα γραμμένες…
Καλοδεχούμενη κι η μποτίλια το κρασί… μέχρι το επόμενο…
Μπράβο Βασίλη!
… μέχρι το επόμενο Παυλίνα.
Σε ευχαριστώ πολύ!!!
Μ’ αρέσει Βασίλη. Βάλε μαρουβα στον άγνωστο μαθαίνει καλύτερα η καρδιά από ρωμεικο σταφύλι..
Τα έμορφα να “ξεθάβουμε” οι στιγμές να μεθούν… είναι γιορτή η ζωή Μάχη.
Σε ευχαριστώ πολύ!!!
Ανεπανάληπτος….όπως παντα!!!