Ένα μικρό ταβερνάκι με λίγα τραπεζάκια και τρεις μερακλίδες μουσικούς σαν τα παλιά καπηλειά, μοιάζει να καλεί τον κόσμο να ξεφύγει από την παγωνιά της κοινωνίας και να βρει λίγη ζεστασιά στις φιλόξενες γωνιές του.
Η πόρτα ανοίγει και μπαίνει ο Νώντας, κάθεται σ’ ένα τραπέζι και παραγγέλνει ένα κατρούτσο. Ένα, γιατί δεν ήρθε να μεθύσει. Ήρθε να ξεχαστεί για λίγο απ’ τα χαστούκια της ζωής. Ακούει τα μερακλίδικα τραγούδια κι αναστενάζει.
Σεκλέτι έχει ο Νώντας και το σεκλέτι δε φεύγει με το πιοτό. Μένει εκεί να σου τριβελίζει το μυαλό μέχρι να σε αποτρελάνει. Μα, ο Νώντας αντέχει.
Μετά, από καμιά ώρα ο Νώντας δίνει παραγγελιά. Ένα ζεϊμπέκικο βαρύ. Σαν τη ζωή του. Το ζεϊμπέκικο ξεκινά και ο Νώντας σηκώνεται. Αρχίζει να χορεύει σκυφτά, μα εκεί, που παίρνει τις στροφές του, δέχεται ένα χτύπημα από τη μοίρα και παραπατά. Δεν πέφτει. Συνεχίζει. Νέο χτύπημα της μοίρας. Παραπατά. Συνεχίζει…
Κάποια στιγμή κι ενώ το ζεϊμπέκικο δεν έχει ακόμα τελειώσει, υποχωρεί και επιστρέφει στη θέση του, ενώ λίγο αργότερα τελειώνει το κατρούτσο του και φεύγει το ίδιο βαρύς, όπως είχε έρθει.
Την επόμενη μέρα ο Νώντας θα ξανάρθει. Θα παραγγείλει ένα κατρούτσο, θα δώσει παραγγελιά και θα χορέψει ζεϊμπέκικο. Όπως κάθε μέρα. Γιατί η μάχη με τη μοίρα δεν τελειώνει ποτέ.

_

γράφει ο Θεοχάρης Παπαδόπουλος