Θεσσαλονίκη, 2 Σεπτέμβρη

Αγαπημένε μου,

δε σου έχω πει ακόμα πως πριν σε γνωρίσω σε γνώριζα. Πριν σε γνωρίσω είχα δημιουργήσει τη μορφή σου στα όνειρά μου. Τα χέρια σου που τα χέρια μου ψηλάφισαν, δικά μου ήταν πριν ακόμα με αγγίξουν. Τα μάτια σου που βαθιά μέσα μου βύθισες, στο παρελθόν πολλές φορές στην ψυχή μου μίλησαν. Τα ασημένια σου μαλλιά, τα γένια, τον λαιμό σου πόσες φορές, αλήθεια Θεέ μου, φίλησα πριν σε γνωρίσω, πόσες;

Αγαπημένε μου, δε σου έχω πει ακόμα πως καθώς ερχόμουν να σε συναντήσω δυο ακατάπαυστοι υγροί δρόμοι απ’ τα μάτια μου επάνω στο πρόσωπό μου χύνονταν, γιατί πριν σε γνωρίσω πολλές φορές τον Θεό παρακάλεσα: «Άνοιξε, Θεέ μου, έναν δρόμο εκεί όπου δεν υπάρχει, εσύ γνωρίζεις, εγώ τίποτα! Τον δρόμο μου άνοιξε!»… Κι ο δρόμος άνοιγε καθώς ερχόμουν να σε ανταμώσω, ο δρόμος μου πλάταινε, ενώ επάνω στο πρόσωπο άφηνα δυο ορμητικά ποτάμια να ξεθαμπώσουν κι άλλο την ψυχή μου, καθάρια και διαυγής για να ‘ρθω σε σένα.

Θυμάσαι, αγαπημένε, εκείνο το βράδυ μαζί περπατήσαμε πολύ τους δρόμους της πόλης, ίσως να ζήλευε κι ο Λειβαδίτης το πρώτο μας αντάμωμα! Ποιήματα, δυο ποιήματα ασύλληπτα τα μάτια σου κι ήταν τότε οι παρθένες μου στιγμές που ξένα μάτια αντίκρισα, που ξένο σώμα είδα και δίχως κανείς να με ακούσει μέσα μου ηχηρά φώναξα: «Ο άντρας αυτός είναι ο δικός μου άντρας». Κι ύστερα φίλησες ξανά και ξανά τα διψασμένα χέρια μου κι έγινα ό,τι μέσα μου χρόνια φύλαγα – γυναίκα έγινα!

Αγαπημένε μου, δε σου έχω πει ακόμα ότι το επόμενο πρωινό έκλαιγα από λύτρωση, γιατί στο παρελθόν προσευχήθηκα να ανταμώσω με εσένα δίχως καν να σε γνωρίζω, με σένα που χρειαζόσουν από πάντα την αγάπη μου όσο κι εγώ τη δική σου. Κι εσύ, εσύ αγαπημένε μου, ερχόσουν από φωτιές και λάβες, περπάτησες σε πυρωμένες πέτρες και ματωμένα χώματα πριν συναντήσεις εμένα και πείναγες. Πείναγες για αγάπη κι είχα χρόνια φυλαγμένη αγάπη για εσένα άφθονη, τόση αγάπη που να μπορώ να ταΐσω όλου του σύμπαντος τα πεινασμένα πλάσματα, τόση αγάπη που να μπορώ να ζεστάνω όλου του κόσμου τις παγωμένες καρδιές, μα εγώ χρόνια καρτερικά περίμενα εσένα, γιατί πριν σε γνωρίσω σε γνώριζα και μόνο εσένα ποθούσα.

Κι αν τώρα οι μέρες μακριά σου χρόνια είναι, ο χρόνος αντίστροφα κυλά για να ανταμώσουμε πάλι, αγαπημένε. Τι κι αν δεν είσαι τις μέρες ετούτες μαζί μου, κοιμάμαι και ξυπνάω στο πλάι σου κι άλλες πάλι φορές γίνομαι τόσο μικρή που επάνω στα βλέφαρά σου ρεμβάζω.
Αγαπημένε μου, μετράω τις μέρες εκείνες που την άνοιξη θα φέρουν κι ας είναι έξω φθινόπωρο, καθώς έτσι λένε όσοι δεν ερωτεύονται. Μιλούν συχνά για φθινόπωρο και χειμώνες έξω στον κόσμο μα εμείς, χαρά μου, στον κόσμο αυτό δε γεννηθήκαμε ακόμα. Τότε που τα κορμιά θα ενωθούν για άλφα φορά, τότε που θα πάλλονται οι ψυχές μας επάνω στη φθαρτή μας ύλη, τότε ταυτόχρονα στο φως θα γεννηθούμε, αρχέγονο αρσενικό και θηλυκό πρωτόγονο. Θα είναι άνοιξη, κι ας έχει έξω φθινόπωρο απ’ όσο λένε.

Αγαπημένε μου, τίποτα δε σου έχω πει ακόμα, γιατί δε γνωρίζω τίποτα, γιατί θα γράψει ποιήματα για την αγάπη μας ο Ποιητής ο άναρχος και αληθής, εκείνος που εσένα στον δρόμο μου έφερε κι έγινες εσύ ο δρόμος μου κι έγινες στα χείλη μου τραγούδι, το χώμα μου κι ο ουρανός μου, εσύ!

_

γράφει η Νόπη Χατζηιγνατιάδου