Φοβάμαι

Συρματοπλέγματα πολλά

πλήγωσαν τα χρόνια μου τα παιδικά.

Και έτσι παιδί μικρό και πληγωμένο,

σκαρφάλωσα σ ’ άλογο που άπλωσε φτερά.

Πέταξα πάνω από κίτρινα κι αχυρένια αλώνια.

Πάλεψα με δράκους, με στοιχειά,

με μάγισσες και μνήμες σκοτεινές.

Λουλούδια και πουλιά εγώ δεν είδα

τα μάτια μου κλειστά.

Σταλακτίτες κοφτεροί τα δάκρυα

τ’ αλμυρά γενήκαν

κι έπεσαν, έσκισαν την καρδιά

και άφησαν ανοιχτή πληγή

που ακόμα με πονά.

Τα χρόνια έγιναν βουβή λαλιά.

Το σώμα έμεινε αλύγιστο νεκρό.

Ο ουρανός σκέπασε τα όνειρα.

Η γη σκόνισε τ’ αστέρια.

Φοβάμαι τη στιγμή που ο χρόνος

θ’ ασπρίσει τα μαλλιά μου

και θα κυλάει νεκρό στις φλέβες μου

το παρελθόν.

της Εύας Κασιάρου