Είμαι ένας καβαλάρης της Ζωής…
δεν είμαι θνητός στο δόλο σας…
δεν περί-Μένω σε στάσεις…
σπάω τις μπάρες της Ψυχής μου…
σταματώ τα ατσάλινα τρένα του φθόνου σας…
καρφώνω κάθετα τα χέρια μου στον ουρανό…
αναρριχιέμαι στον δικό μου εύσπλαχνο Θεό…

Ένα άναρχο ραγισμένο πηδάλιο με καθ-οδηγεί…
πάνω από τα σαθρά κεφάλια των σκιών σας…
σε αξίες άγνωστες από τα δόγματα σας…
δίχως συμβιβασμούς…
δίχως εγ-κλεισμούς…
δίχως κρατήσεις…

Αυτά που διεκδικώ στη Ζωή…
κανείς δεν έχει τη δύναμη να ακρωτηριάσει…
να μου στερήσει τις άκαμπτες επιθυμίες μου…
το σώμα μου είναι «Αθάνατο»…
στα γυάλινα θολά μάτια σας…
η Ψυχή μου ένα τεράστιο δίχτυ…
απλώνεται στον αχανή πλανήτη…
ο λογισμός μου αν-ύπαρκτος…
οι πτήσεις μου αλλόφρονες…
καλπάζω άτρωτος στη γέφυρα της Γης…
αγκαλιάζω ερωτοτροπώντας την Ανατολή…
δεν με σφυρηλατούν οι ανίκανες εξουσίες σας…
δεν χαρίζω συγχωρο-χάρτια στις σκευωρίες σας…
ούτε ισόβιες γαμήλιες υπό-σχέσεις…
σε συντρόφισσες και φιλίες…
Γεννήθηκα για να μην υπάρχω στα τεφτέρια σας…
Γεννήθηκα για να Δραπετεύω από τις φυλακές σας…
Γεννήθηκα για να μην Ανήκω σε κανέναν και σε τίποτα…

Το μόνο που δεν γεννήθηκα Θεός…
να ορίζω τις σακατεμένες σας σκέψεις …
να θεμελιώνω την Υπερηφάνεια μου στα κουφάρια σας…
Είμαι ένας απέραντος απροσπέλαστος ωκεανός…
τρυφερός παφλασμός κυλώ στα ερωτικά σώματα…
μετανάστης στις «μαύρες ψυχές» που ποτέ μου δεν δόξασα…

Ακόμη…
και στον γαμημένο τον θάνατο…
δεν Ανήκω…
Η Ψυχή μου…
δεν χωρά σε κανένα φέρετρο…
δεν χωρά σε κανένα μνήμα…
εκ-πέμπει διαθλάσεις από άπλετο φως…
διάχυτη σαν «ανάποδος» καιρός…
σε ταξίδια άναρχα κι ανένταχτα…
χάνεται σαν αλώβητος αετός στον ορίζοντα…
κι επειδή…
είναι απέραντος κι αυτός…
σκορπίζομαι…
δεν εγκλωβίζομαι…
δεν Ανήκω ούτε σε αυτόν…
Ζω πάντα Λεύτερος…

_

γράφει ο Στέλιος Κοντοδήμος