Κανονικά έπρεπε να γραφτούν σελίδες επί των σελίδων για τον αγαπημένο Αλέξη Σταμάτη καθώς το συγγραφικό του ταλέντο του είναι αναμφισβήτητο και ανεξάντλητο. Είναι από τους λίγους συγγραφείς που, και 1000 βιβλία ακόμη να βγάλει, τον διαβεβαιώνω ότι θα τα αγοράσω ένα προς ένα και θα τα διαβάσω με αμείωτο ενδιαφέρον το καθένα ξεχωριστά. Μπορεί να φαίνεται υπερβολική η αντίδραση μου αλλά τον θεωρώ αφενός έναν εξαιρετικά ταλαντούχο συγγραφέα που ξέρει όχι μόνο να γράφει αλλά και να διαβάζει- ο νοών νοείτο-και αφετέρου νομίζω ότι μπορεί να γράψει τα πάντα με την ίδια επιτυχία. Μπορεί να μη τον πρωτογνώρισα συγγραφικά με το συγκεκριμένο βιβλίο, είναι αυτό όμως που θεωρώ το πιο ιδιαίτερο, το πιο πολύπλοκο αλλά συνάμα και το πιο συναρπαστικό απ’ όλα όσα έχει γράψει.

Ο Γιάννης Λουκάς είναι ένας επίδοξος συγγραφέας που καθώς επιμελείται την αυτοβιογραφία του λογοτέχνη πατέρα του, θα ανακαλύψει τυχαία στο υπόγειο του σπιτιού του ένα χειρόγραφο με τίτλο «Μπαρ Φλωμπέρ», ενός αγνώστου συγγραφέα, του Λουκά Ματθαίου. Καθώς το κείμενο τον συγκλονίζει, αποφασίζει να αναζητήσει τον μυστηριώδη άντρα σε ένα οδοιπορικό στην Ευρώπη του τέλους του 20^ου αιώνα αλλά και σε μια καταβύθιση στον ίδιο του τον εαυτό.

Είναι δύσκολο να πεις πολλά για το συγκεκριμένο έργο καθώς είναι μεγάλος ο κίνδυνος να αποκαλύψεις άθελα σου στοιχεία που οδηγούν στη λύση του μυστηρίου. Γιατί το συγκεκριμένο έργο είναι όλο ένα μυστήριο. Όπως ο ιστός της αράχνης που υφαίνεται και παγιδεύει ό, τι υπάρχει γύρω του, έτσι και το Μπαρ Φλωμπέρ δε σου αφήνει περιθώριο ξεφύγεις από τις σελίδες του ούτε για μια στιγμή και να βαρεθείς στο ελάχιστο. Σε κρατάει δέσμιο μαζί του μέχρι και τη τελευταία σελίδα Είναι από τα λίγα νομίζω βιβλία που συνδυάζει τα πάντα, μυστήριο, αγωνία, συναίσθημα αλλά και απίστευτες γνώσεις πάνω στη λογοτεχνία-στη πραγματική λογοτεχνία-έτσι που κανείς τελικά, διαβάζοντας τα, δε θα μείνει απογοητευμένος. Οι σελίδες κυλούν σα νερό και δε μπορείς να μείνεις ασυγκίνητος μπροστά στη γραφή αλλά και στη πολυπλοκότητα της ιστορίας που όμως δε κουράζει στο ελάχιστο.

[the_ad id=”24722″]Όπως προείπα έχει απίστευτες αναφορές σε λογοτεχνικά αποφθέγματα που δεν παρουσιάζονται με τρόπο που να φαίνεται ο συγγραφέας επηρμένος ή ότι έχει διαβάσει 10 βιβλία και προσπαθεί να δείξει ότι κάποιος είναι-γιατί υπάρχουν και αυτές οι περιπτώσεις-, αντιθέτως παρουσιάζονται με τρόπο που να γίνονται κομμάτι της υπόθεσης και βήμα βήμα να σε οδηγούν να ανακαλύψεις την αλήθεια. Σα γρίφοι που σου τους δίνει ο συγγραφέας καλώντας σε να τους λύσεις. Κι εκεί που νομίζεις ότι όλα πλέον τελείωσαν, όταν όλα έχουν αποκαλυφθεί και δρομολογούνται τα γεγονότα προς την εξιλέωση, έρχεται η τελευταία παράγραφος και σε αφήνει με ανοιχτό το στόμα. Βέβαια υπάρχει περίπτωση και να μη σε αφήσει αν δε καταλάβεις τι ακριβώς λέει-εγώ το κατάλαβα με τη πρώτη, η μητέρα μου και μια φίλη μου που το διάβασαν δε το κατάλαβαν και έχασαν τη μισή μαγεία αλλά δε πειράζει-κι αυτό είναι άλλο ένα έξυπνο κλείσιμο του ματιού στον αναγνώστη που σε κάνει να φαντάζεσαι τι θα γίνει στη συνέχεια αλλά και τι θα έπρεπε να είχε γίνει και ίσως να ξαναδιαβάσεις ένα συγκεκριμένο κεφάλαιο υπό νέα οπτική γωνία πλέον για να το κατανοήσεις περισσότερο.

Με δυο λόγια, όχι μόνο το συγκεκριμένο αλλά όλα τα βιβλία του Αλέξη Σταμάτη τα χαρακτηρίζω ως πραγματική λογοτεχνία και αξίζουν να διαβαστούν για το ταξίδι που θα προσφέρουν αλλά και για το ότι σίγουρα, μετά το τέλος της ανάγνωσης, θα είσαι πιο πλήρης σαν αναγνώστης και όχι μόνο. Η λογοτεχνική αξία άλλωστε ενός βιβλίου μετράει στο τι αφήνει μετά το κλείσιμο της τελευταίας σελίδας.

_

γράφει η Μαρία Ανδρικοπούλου