Άννα Δεληγιάννη Τσιουλπά

Φτου κι απ’ την αρχή

Πρέπει ν’ αρχίσω απ’ την αρχή
κι η θέλησή μου δεν αρκεί

Πολύς ο κόπος βαρύς ο φόρτος,
μα είναι λύση μοναδική!

Ό,τι μπαλώσεις για να γλιτώσεις
μια κάποια μέρα θα ξηλωθεί.

Πρέπει να μείνω για λίγο μόνος
να βρω την άκρη της ενοχής!
Μπορεί να φταίω μπορεί και όχι
είναι για μένα πράξη τιμής.

–

Μεταμέλεια

Μου λες κι απόψε, πως οι στάλες της βροχής
Πρόλαβαν να νοτίσουν το κορμί σου,
Κατακαλόκαιρο και περιπατητής
Σου δίνει λύσεις πάντα η λογική σου!

Μα, μη με σκέφτεσαι την ώρα που μετράς
Βήματα στο λιθόστρωτο μεγάλα,
Τι να σου πουν οι χτύποι της καρδιάς
Στα πρωτινά σου λάθη τα μεγάλα!.

Κάστρα στην άμμο χτίσαμε κι οι δυο,
Συνοδοιπόροι και εραστές χωρίς ελπίδα,
Μαζεύονταν τα σύννεφα ψηλά
Αργεί, μου έλεγες, να έρθει η καταιγίδα.

Τώρα, πάνω στα χνάρια περπατάς
Τα όνειρά μας ένα- ένα αναρριπίζεις,
μα πώς μπορεί να ενώσει το γυαλί
που έμαθες αργά να το ραγίζεις!

–

Η ζωή απρόβλεπτη

Μέρα και νύχτα λογαριάζουμε
τη ζωή μας,
τη διάρκειά της στη γη,
κι ονειρευόμαστε
τα καλύτερα για τον εαυτό μας
τα χειρότερα, ας τα φορτωθούνε άλλοι!
Έτσι, τελματώνουμε στην καθημερινότητα,
και οι υπολογισμοί αποκλείουν τις εκπλήξεις.
Μα η ζωή έχει νόημα κι απρόβλεπτη!
Έλα να ρισκάρουμε,
να παίξουμε με το αναπάντεχο,
να τρέξουμε στην αγκαλιά του άφιλου κόσμου,
να τον κερδίσουμε χωρίς υπολογισμούς
που μας αλλοτριώνουν,
χωρίς όρια που φυλακίζουν το είναι μας.
Έλα, μη σκέφτεσαι τους άλλους,
λαχταρώ να σε βλέπω χαρούμενη,
να ψελλίζεις τραγούδια,
να περπατάς στους ρυθμούς του ωραίου.
Ναι, γίνε δυνατή, μη λυγίζεις καθημερινά,
μην αφήνεις τη φυρονεριά να πάρει πίσω
ό,τι ωραίο έφτιαξες κι έχτισες
στο οικόπεδο του μυαλού σου!

–

Ποια διέξοδος!

Χάνομαι μέσα στη μάζα, στα ετερογενή συστήματα αξιών,
στους ξέφρενους ρυθμούς, στις πρωτόγνωρες καταστάσεις!
Στις συμπληγάδες της πόλης συνθλίβονται τα οράματά μου
στο ανώνυμο, απρόσωπο και εχθρικό περιβάλλον !
Στην πόλη δίχως αύριο, ακυρώνονται οι ελπίδες μου !
Κι όπως τα φύλλα χορεύουν στον αέρα,
έτσι χορεύει κι ο φόβος στην καρδιά μου
που ολοένα, μου στερεύει τη φωνή!
Κοιτάζω επίμονα τα φουγάρα των πλοίων
ετοιμάζοντας τη δραπέτευσή μου !
Η μετανάστευση είναι μια κάποια λύση!

–

Η Άννα Δεληγιάννη Τσιουλπά γεννήθηκε το 1960 στις Μακρυλιές Σαμοθράκης Ν. Έβρου. Αποφοίτησε το 1977 από το εξατάξιο Γυμνάσιο Σαμοθράκης. Είναι πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εργάζεται ως Φιλόλογος στο 4ο ΓΕΛ Αλεξανδρούπολης, στο οποίο υπηρέτησε επί σειρά ετών ως υποδιευθύντρια.

Είναι ποιήτρια και συγγραφέας, αρθρογράφος-δοκιμιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας και με αυτή την ιδιότητα παρουσιάζει από το 1994 το έργο Ελλήνων συγγραφέων ποιητών και πεζογράφων.

Το 2011 διακρίθηκε σε διαγωνισμό διηγήματος με το διήγημα Τρίτη Ηλικία.

Γράφει έμμετρες ιστορίες και παραμυθοϊστορίες που δημοσιεύονται σε ανάλογες διαδικτυακές σελίδες όπως στο «Ιπτάμενο Κάστρο». Ο αναγνώστης θα τη συναντήσει στη σελίδα http://douridasliterature.com/annaDeligianni.html, και σε άλλες σελίδες,  αναγράφοντας το όνομά της.

Αρθρογραφεί στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο. Πολλά άρθρα δημοσιεύονται μέχρι σήμερα από την εφημερίδα Βήμα και Ελευθεροτυπία.

Σε ό,τι αφορά τη Σαμοθράκη επειδή λατρεύει τη ντοπιολαλιά γράφει αφηγήματα αλλά και ποιήματα.

Το 2013 έλαβε τον Α’ Έπαινο της Ακαδημίας Αθηνών για το Λεξικό Ιδιώματος Ανίχνευσις που αφορά στη ντοπιολαλιά της Σαμοθράκης

Το 2013 εκδόθηκε από τις εκδόσεις Σαΐτα το  βιβλίο της,  Τεθλασμένη Ζωή

Ασχολήθηκε επί σειρά ετών από διάφορες θέσεις με τα κοινά και το 2007 ήταν υποψήφια βουλευτής στο Ν. Έβρου γεγονός που εκτίμησαν οι Σαμοθρακίτες ιδιαίτερα και την τίμησαν με την ψήφο τους.

Για την εθελοντική της προσφορά τιμήθηκε από το Δήμο Αλεξανδρούπολης το 2012.

Είναι παντρεμένη με τον εκπαιδευτικό Γιώργο Τσιουλπά και έχει δυο παιδιά, τον Χάρη και τη Φιλιώ.