φωτογραφία Χαρούλα Βερίγου
Αδέσποτες, γυρίσανε οι ώρες του πελάγου
η όστρια αλμύρα φύσηξε στις άκριες της ψυχής
σε μια ιδέα, εξόριστη του Έρωτα του μάγου
αρχαία σκουριά στα μάτια μου, μα δεν ανησυχείς.
Του Ιουλίου οι Κυριακές δεν είναι σαν τις άλλες
στη Μάνη, στη Μονεμβάσια, φιλιά γράφει το φως
αντίδωρο σου κράτησα στη σκέψη δυο ψιχάλες
όνειρα μέσα σ’ όνειρα, πόθος παλιός, κρυφός.
Ότι φοβάμαι το αγαπώ κι ότι αγαπώ μ’ αρέσει
στο πανηγύρι της καρδιάς μαντήλι κροσσωτό
βαθύ μελάνι βιολετί στου ουρανού τη μέση
της μοναξιάς παράπονο κι άστρο ψηφιδωτό.
Του Ιουλίου οι Κυριακές δεν είναι σαν τις άλλες
όλους τους χάρτες έκαψα δεν έχει γυρισμό
κι αν οι στιγμές που ζήσαμε δεν ήτανε μεγάλες
φταίει μια μοίρα μάγισσα σ’ αδιάβαστο χρησμό.
Ότι με πόνεσε αγαπώ κι ότι αγαπώ πονάει
στης μνήμης τα χαλάσματα το κάρο του καιρού
απ΄ το κατώφλι του θεού πάντα μπροστά περνάει
με ξεγραμμένες θύμησες και λόγια του νερού.
Του Ιουλίου οι Κυριακές της θάλασσας δαντέλες
δυο λέξεις μόνο γύρεψα απ’ όσες μου χρωστάς
σε λάθος πόλη κρέμασα στο σ’ αγαπώ κορδέλες
κι εσύ πιο πέρα από τ’ αλλού, τον ύπνο σου βαστάς.
Αύριο, τραγούδι ορφανό στη ζητιανιά μιας νότας
πάνω απ΄τα κάστρα του Μυστρά του ανέμου το φαρί
παίρνει το φως απ’ την αυγή, για μια πληγή ο Ευρώτας
άγια σιωπή της ερημιάς, σαν πίκρα καθαρή.
_
γράφει η Ζωή Δικταίου
Τι όμορφο!Ποιητικότατο , γεμάτο εικόνες, συναισθήματα και μοναδική έμπνευση!
Μπράβο Ζηή!
Ας ταξιδέψουμε και στον Ιούλιο με τα παλιά πανιά της νοσταλγίας ανοιχτά, αυτά που μάθαμε να ράβουμε και να μπαλώνουμε μοναχοί, κόντρα στη λήθη, την πορεία την αναγνωρίζει η καρδιά μας ύστερα από τόσες ξέρες… Ευχαριστώ Χρυσούλα.
Υπέροχο!!!!!
Ίσως αυτό που αγαπάμε να είναι αυτό που μας σώζει τελικά. Ευχαριστώ Αφροδίτη.
Ζωή τι να πω; Μαγική η πένα σου και σήμερα…σαν Όστρια μας μάγεψες και μας ταξίδεψες στις Κυριακές του Ιούλη τούτης της ευλογημένης πατρίδας!!!! Υπέροχο!!!!!!!!!
Από τις ασημένιες κλωστές της ψυχής, για όλους εκείνους που ξανοίγονται στο πέλαγος επειδή πιστεύουν στα σημάδια του καιρού κι όχι γιατί έχουν πυξίδα, για όλους εκείνους που κρατούν το χάρτη στην καρδιά και ξέρουν τη γεωγραφία της Αγάπης, κόντρα στην κόντρα του καιρού… Την καλημέρα μου Σοφία.
Ότι με πόνεσε αγαπώ κι ότι αγαπώ πονάει
στης μνήμης τα χαλάσματα το κάρο του καιρού
απ΄ το κατώφλι του θεού πάντα μπροστά περνάει
με ξεγραμμένες θύμησες και λόγια του νερού.
είναι που ξέρεις να πλέκεις στίχους για τον έρωτα Ζωή..τέτοιους που να μας αγγίζουν..
Καλημέρα…λιάτικη
Με τα παλιά πανιά της νοσταλγίας ανοιχτά, αυτά που μάθαμε να ράβουμε και να μπαλώνουμε μοναχοί, κόντρα στη λήθη, την πορεία την αναγνωρίζει η καρδιά ύστερα από τόσες ξέρες… Ναι Μάχη και η ταπεινότητα μου, μια καλήμέρα λιάτικη σου στέλνει με αγάπη.
Υπέροχο όπως όλα όσα γράφεις. Μπράβο!!!
Ας είναι τα παλιά όνειρα εκείνα που θα ανοίξουν δρόμο για τα καινούρια, αυτά που θα έχουν τη μνήμη της αφής όσων αγγίξαμε και μας άγγιξαν, αυτά που μας έκαναν και χαμογελάσαμε ή δακρύσαμε χαμηλώνοντας τα μάτια, ταπεινά και με σεμνότητα, αυτά που ακόμη οδηγούν την πένα μας να γράφει…
Πολύ όμορφο ποίημα!!! Εξαιρετικά τα νοήματα.
Να είστε καλά Μαρία, να ταξιδεύετε τη σκέψη σας και να σας ταξιδεύει όπου η αγάπη το καλεί.