Αρχική › Δημιουργοί › Δ › Ζωή Δικταίου
Δημιουργός
Το πιο πρόσφατο
Η κοινωνία ποτέ δεν τους χωράει όλους, γι’ αυτό έχει δημιουργήσει το περιθώριο, για να στέλνει κάποιους εκεί. Όμως, τυχαίνει καμιά φορά κι αυτό το περιθώριο σημαίνει ό,τι και η κορνίζα στις φωτογραφίες των αγαπημένων μας. Συμβαίνει, επειδή η φύση της αγάπης μπορεί να κρύβεται οπουδήποτε, ακόμη κι εκεί.
Διαβάστε →συλλογικόεκδόσεις: τοβιβλίοσελίδες: 304ISBN: 978-618-82415-5-8
Θυμάμαι τα λόγια της γιαγιάς μου, λες και ήταν χτες… κυδώνι γλυκό του κουταλιού σε πιατάκι γυάλινο, με άρωμα κανέλα … Η φωνή της ψιθυριστή, μ’ ένα τρέμουλο κι ένα παράξενο θρόισμα μαζί, σαν αεράκι…
Είχε έρθει από τη Θεσσαλονίκη που σπούδαζε η κόρη της καλύτερης γειτόνισσας της Γιώργαινας, η Ανδρονίκη της Θωμαίχσας με τ’ όνομα. Νύχτα, περασμένη ώρα ήταν χτες που την κατάλαβε η μπάμπω. Είχε βγει…
Φωτογραφία: Χαρούλα Βερίγου
Φθινόπωρο, τοπίο της ψυχής
εδώ που όλα μιλούν …
Φωτογραφία: Χαρούλα Βερίγου
Παίζεις με το τυχαίο
μέσα από βλέμματα κοίταγμα επίμονο …
Τις λέξεις,
μου ζητάς, να τις λερώσω,
δεν είδες φαίνεται …
Ένα σύννεφο είχαν αδράξει τα χέρια
κι ένα βλέφαρο φως
ήταν καινούργιος ο ουρανός, χτες, …
(φωτογραφία: Χαρούλα Βερίγου)
Ανέμη του παλιού καιρού
η μνήμη και γυρίζει, …
Μαύρο της λάβας στις κόγχες των ματιών
οξειδωμένα νέφη της πορφύρας περνούν μακριά
γκρι της τέφρας ανεμίζει στα μαλλιά …
Συνείδηση στα μέτρα του κόσμου
κυριαρχημένος από τη θέληση
να ελέγχεις τις αισθήσεις …
φωτογραφία Χαρούλα Βερίγου
Αδέσποτες, γυρίσανε οι ώρες του πελάγου
η όστρια αλμύρα φύσηξε στις άκριες της ψυχής …
Στην αγκαλιά σου,
είχε πάντα ουρανό το καλοκαίρι
Στη θύμηση μου, …
Φωτογραφία: Μάχη Τζουγανάκη
Σε φέρνει ο άνεμος, μέσα από θρόισμα φύλλων
με λέξεις, αυτές που σήκωσαν σκουριές αιώνων …
Μοιάζει στο χρόνο
η ζωή μου αυθαιρεσία
χάνονται οι νύχτες …
Κουράστηκα εδώ,
να ζω για εσένα την αγάπη που σκοτώνει
ότι ωραίο γερνά, …
όταν το διάχυτο φως καταργεί τις σκιές
αντανακλάσεις χρυσαφένιες μαστιγώνουν την ώχρα,
στα μάτια δάκρυα αστείρευτα. …
Αρμύρα καίει τα μάτια,
αρχαία σκουριά η πληγή αιμορραγεί
οι Δροσουλίτες τρέχουν …
Είχες φύγει
ίσως από αδυναμία
να συναντήσεις το πεπρωμένο …
Ξόδεψες και αυτό το ψέμα
Άλλη ευκαιρία πια δεν έχεις
Νικήθηκα μ’ ένα σου βλέμμα …
