Ο Σεπτέμβρης μειώνει επικίνδυνα την απόσταση

Ο Σεπτέμβρης μειώνει επικίνδυνα την απόσταση
diktaiou_photo_4

Φωτογραφία: Χαρούλα Βερίγου

 

Φθινόπωρο, τοπίο της ψυχής
εδώ που όλα μιλούν 
και όλα σωπαίνουν ταυτόχρονα
άνοιξες την πόρτα στο άγνωστο
κλείνοντας πίσω σου κάθε τι οικείο 
δεκάδες σύμβολα μπορούν να ενωθούν 
σε χιλιάδες συνδυασμούς 
υφαίνοντας μέσα από αλλόκοτα παιχνίδια
με μια χλομή αχτίδα του φεγγαριού 
ξανά τη μορφή σου.
Όλες οι σκέψεις 
αποτυπωμένες στα βλέμματα 
στη φαντασία πια κι όμως αισθάνομαι 
ακόμη και το πορτρέτο σου 
να παραμονεύει τη ζωή μου, 
ναι, καταλαβαίνω αυτή τη φευγαλέα λύπη 
και το ανείπωτο αντίο στο σταθμό
τώρα που η οχλοβοή της πλατείας έγινε ψίθυρος
κι ο ψίθυρος σιωπή μες στη βροχή.
Απαλλαγμένη από κάθε πλεόνασμα καλοκαιριού
με την αλήθεια γυμνή
τώρα δε μπορώ να κρύψω τα αισθήματα μου.
Φθινόπωρο, έντονη η ανάμνηση 
της τελευταίας άφεγγης λάμψης στα μάτια...
σε σκέφτομαι, στο θρόισμα των φύλλων 
με κυρίαρχη την αίσθηση της απουσίας του περιττού.
Αφήνεις τη σκέψη 
να σε γυρίσει πίσω στο χρόνο, 
πόσο απλά, με τη μυρωδιά της νοτισμένης γης, 
αναπολείς μ’ ένα συναίσθημα θολό 
γνωρίζοντας πως τίποτα δεν σε χωρίζει από το φως
Αλεξάνδρεια, Κωνσταντινούπολη, Κρήτη
κι ύστερα πάλι εδώ, στο Ιόνιο φως 
με τα πρώτα κυκλάμινα πιστά στο ραντεβού, 
όπως τότε, στα ίδια μέρη, στις ίδιες γωνιές
προικισμένη με κάτι απ’ τη μνήμη σου
και κάτι απ’ το χάδι σου, αφή βελούδινη
ζώντας ήσυχα, 
χωρίς να περιμένω το ακατόρθωτο,
όμως σε μια διαρκή αναζήτηση 
λέξεων και συναισθημάτων
εσύ μου έδειξες το δρόμο 
η πνευματική φύση του κόσμου
εκείνη που απεγνωσμένα ήθελες να κατακτήσεις 
δοσμένη μέσα από τη δύναμη των λέξεων, 
φτάνει να βρέχει, όπως σήμερα
φτάνει κάπου να ακούγεται ένα πιάνο.
Κάτω από την ασημένια πένα 
εμφανίζεται τ’ όνομα σου στο χαρτί
οι αναπαραστάσεις αναστατώνουν την καρδιά
πλάνες τυφλές που έχω αγαπήσει
ασεβής και ασυμβίβαστη η ψυχή στο παρόν
πάντα θα μου κοστίζουν οι στιγμές
αυτές που δε μπορώ 
να κοιτάζω τ’ άστρα μαζί σου.
Φθινόπωρο, μα δεν είναι της λήθης η βροχή
αν μπορούσες να τη δεις πως πέφτει στη θάλασσα
αν ήταν να ένιωθες τι σημαίνει ν’ ασκητεύεις 
όταν ο άνεμος κουρσεύει τα όνειρα
και οι γλάροι εξαπατούν τον ορίζοντα μ’ ένα πέταγμα
κάτω από το διπλό ουράνιο τόξο
όταν συνοψίζεται η αθωότητα σε μια μόνο ψιχάλα
ο Σεπτέμβρης μειώνει επικίνδυνα την απόσταση.
Παρακμάζουν οι τελευταίες προσδοκίες
στην αυλόπορτα του φάρου
κοχύλια και φύκια σκορπισμένα στα βράχια
αστραπές στο πηχτό μελάνι 
αυτό που με περικυκλώνει από παντού
ένα ξένο χέρι προσπαθεί να με κρατήσει
κάποιος ορκίζεται σε καινούριες εικόνες, 
μα δεν υπάρχει αφετηρία
ένα δάκρυ μόνο γνωρίζω
εσένα μόνο αγαπώ
ατάλαντη και αδιάφορη στο άγγιγμα
όπως κάθε φορά
από ποιον αλήθεια κίνδυνο
νομίζεις πως ξεφεύγω 
χαράζοντας από αμηχανία
τυχαία ονόματα και γράμματα
κάθε φορά που νυχτώνει φθινόπωρο.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος