Στα σταυροδρόμια φέγγει ο Αύγουστος

29.08.2016

Ένα σύννεφο είχαν αδράξει τα χέρια
κι ένα βλέφαρο φως
ήταν καινούργιος ο ουρανός, χτες,
πάνω από τα εύθραυστα της ψυχής
σήμερα πάλιωσε, με τη συνήθεια
το ίδιο και η προσευχή
πολυκαιρισμένα λόγια
κρυμμένα σε ραφές
και στο μαύρο σου πουκάμισο.
Αύριο, θα σου μιλήσω για το φεγγάρι
αυτό το δικό μου,
όταν ο χρόνος
θα ’χει το χρώμα των ματιών σου
ώρα που μοιράζει ο ορίζοντας ξενιτιές
μυρίζουν τα γιασεμιά της θύμησης
κάτω από την ανυπομονησία των άστρων.
Η νοσταλγία ξυπνά
έξω και μέσα μου, λέξεις τρυφερές
να σε αγναντεύω μοναξιά
να σε ακούω
αγάπη, μέσα από κοχύλι θαλασσινό
στα κεντημένα φύλλα της μυρτιάς
και σε καλοκαιριών φωνές.
Στα σταυροδρόμια φέγγει ο Αύγουστος
τώρα ξέρεις
γιατί οι καιροί πρέπει να χωρέσουν στο χρόνο
όταν σε περικυκλώνει από παντού
τούτη η πανσέληνος
και τα θολωτά παράθυρα γεμίζουν χελιδόνια
στον Αχέροντα βάρκα άσπρη
και βαρκάρης ο έρωτας.
Γλίστρησε η άμμος μέσ’ απ’ τα δάχτυλα
λίγα βότσαλα κράτησα για ενθύμιο
περιμένοντας μια βροχή
να μου διηγηθεί απ’ την αρχή το παραμύθι
τυφλή η καρδιά
τυφλή και η μοίρα
πάνω απ’ την έρημο θα σηκώσει
Αύριο, τα πέπλα και τα μυστικά η αυγή
πριν μεγαλώσει κι άλλο η απόσταση
από χείλη, σε χείλη
κι από φιλί, σε φιλί.
Σε θέλει η ανάγκη
περισσότερο απ’ το πάθος
κλαις, σημάδια της αφής στο πρόσωπο
που μόνο εσύ γνωρίζεις να διαβάζεις
μπροστά σε καθρέφτες της λήθης,
μα εκεί, ποτέ
δεν θ’ ανατείλει το φεγγάρι.
Αύριο, νυχτώνει φθινόπωρο
Αύριο, θα σου μιλήσω
για το δικό μου Αυγουστιάτικο φεγγάρι…

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σάββατο

Σάββατο

Πλησιάζω το σκοτάδι οπλισμένος με το φως, σκαλίζοντας δυο λόγια σ’ ένα χαρτί ως τη χαραυγή που απορώ αν τελικά θα έρθει. Στυλό βαρύ, σκέψεις χωρίς συνοχή, μια μουσική χωρίς κοινό και στο αυτί μια εμβοή που δίνει χώρο στην οργή. Γενιά με άγχη και προβλήματα μα πάνω απ’...

Κασσάνδρα V

Κασσάνδρα V

Υπάρχουν άνθρωποι που η μοίρα τους έχει επιλέξει  για να δοκιμάσει επάνω τους όλα τα δεινά της. Ο κόσμος είναι τόσο μεγάλος όσο ένα μαξιλάρι και η απάντηση που πρέπει να έχω για όλα  με πληγώνει περισσότερο. Ο ουρανός αυτό το Καλοκαίρι, τόσο γαλάζιος  που θέλεις να...

Εποχικό

Εποχικό

Το φούντωμα του Απριλομαγιού που κοκκινίζει πάλλευκους καρπούς, θόλους γαλάζιους, του Ιούνη τα ερωτόπληκτα ιστία, τα ξέσκεπα του Ιούλη στήθη που τα ρουφούν Αυγούστου χείλη φλόγινα, η μελωδία του Σεπτέμβρη διαδέχεται ενώ τα φύλλα λυπημένα μουρμουρίζουν το αναπότρεπτο....

Όταν γυρίσεις

Όταν γυρίσεις

Όταν γυρίσεις στο κρυφό μας ακρογιάλι μετά από χρόνια όταν τα πάντα έχουν χαθεί δίπλα στον βράχο που καθόμαστε το βράδυ θα θυμηθείς του έρωτα μας το φιλί . Λόγια και όρκοι που δώσαμε μαζί τους πήρε ο άνεμος τους πήρε κι η βροχή μόνο το κύμα θα αγγίζει τη γωνιά εκεί...

Μία Χιονονιφάδα

Μία Χιονονιφάδα

Με αποκαλούν Χιονονιφάδα γιατί τα δάκρυα μου σαν χιόνι πέφτουν. Ενώπιον εκείνου που ταπεινά ζητά την προστασία από τους ανέμους. Εκείνου που οι υπόλοιποι ξέχασαν μα εμείς καθημερινά βλέπουμε στους δρόμους. Και με ένα κύπελο ζητά το κάτι λίγο για να εξοπλιστεί με μία...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μία Χιονονιφάδα

Μία Χιονονιφάδα

Με αποκαλούν Χιονονιφάδα γιατί τα δάκρυα μου σαν χιόνι πέφτουν. Ενώπιον εκείνου που ταπεινά ζητά την προστασία από τους ανέμους. Εκείνου που οι υπόλοιποι ξέχασαν μα εμείς καθημερινά βλέπουμε στους δρόμους. Και με ένα κύπελο ζητά το κάτι λίγο για να εξοπλιστεί με μία...

Αστρόσκονη

Αστρόσκονη

Παίρνεις το κάρβουνο και σχεδιάζεις. Τι σχεδιάζεις παιδί; Σχεδιάζεις ό,τι ζωντανό βλέπεις, με το κάρβουνο τα χέρια σου βάφονται, όμως όχι μαύρα. Γεμίζουν χρώματα. Παίρνεις τις ξυλομπογές και ζωγραφίζεις. Τι ζωγραφίζεις μικρέ άνθρωπε; Ζωγραφίζεις βουνά, λίμνες, κι...

Πρώτη επαφή

Πρώτη επαφή

Το μυαλό τα συνδέει περίεργα τα βιώματα. Οι στιγμές είναι σαν γυμνά σώματα, που ντρέπονται για την γύμνια τους.   Ένα πρόσωπο ξαφνικά σου φέρνει αναγούλα. Οι στιγμές μαζί του είναι σαν πληγές στα ούλα, που πονούν όταν αγγίζεις τις πτυχές τους.   Ένα μέρος...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Σε θέλει η ανάγκη
    περισσότερο απ’ το πάθος
    κλαις, σημάδια της αφής στο πρόσωπο
    που μόνο εσύ γνωρίζεις να διαβάζεις
    μπροστά σε καθρέφτες της λήθης,
    μα εκεί, ποτέ
    δεν θ’ ανατείλει το φεγγάρι.

    τι αχ…αφήνει να ξεγλιστρούν η πένα σου Ζωή…
    με ταξίδεψες στο κομμάτι μιας μνήμης τόσο οικεία σα να ήταν κοινή…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Κάποια στιγμή θα κοιτάξαμε ταυτόχρονα προς την ίδια μεριά τ’ ουρανού κι ας μην βρισκόμασταν μαζί στην ίδια φλούδα της γης. Όπως και να έχει, είτε έφτασε πρώτο το δικό μου παράπονο, είτε ακούστηκε το δικό σου αχ, το φεγγάρι φταίει που κάθε φορά στην επιστροφή του ανοίγει το παλιό τεφτέρι της μνήμης και ξαναδιαβάζουμε όσα από τα ξέφτια της νύχτας πέφτουν με τ’ άστρα ή με τη βροχή στα χέρια μας. Την αγάπη μου Μάχη.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου