Στο ηλιόφρυδο τ’ Αυγούστου

19.08.2016

(φωτογραφία: Χαρούλα Βερίγου)

(φωτογραφία: Χαρούλα Βερίγου)

 

Ανέμη του παλιού καιρού
η μνήμη και γυρίζει,
στ' απόβραδα, στα μάτια σου
που έλιωναν φεγγάρια,
εκεί που ακόμη γιασεμί
στη σκέψη σου ανθίζει
κι ύστερα σκόνη και καπνός
στου κόσμου τα παζάρια.

Αλήθεια, πόσα πίστεψα
της νιότης παραμύθια,
για μια ψυχή κρεμάστηκα
στο ηλιόφρυδο τ’ Αυγούστου
και τώρα δες πως καίγομαι
απ’ την παλιά συνήθεια,
να μην με πνίγουν οι βροχές
μα οι μυρωδιές του μούστου.

Πως πέρασα απ’ τα χέρια σου
νερό, διάφανες στάλες
πως τη ζωή μου ξόδεψα,
φιλιά στη ζητιανιά,
κεχριμπαρένιες ποιες στιγμές,
μου ’ταζες θα ’ρθουν κι άλλες
μα έγινε αγρύπνια τ’ όνειρο
βάρκα χωρίς πανιά.

Αλήθεια, πόσα πίστεψα
του πόθου τα λουλούδια
καίει κρυφό παράπονο
στ’ Αυγούστου τις φωτιές
ένας καημός στο Ρέθυμνο
της Κυριακής τραγούδια
κι ένα σου γέλιο στα Χανιά,
στην Πάργα ξενιτιές...

Κρατώ μια πίκρα αμίλητη
στου ήλιου το πανηγύρι,
μελάνια η μοίρα σκόρπισε
ξημέρωσε, μα ο νους
κι αν ρόδισε η Ανατολή
για ένα σου χατίρι,
μέθυσε η νύχτα, την αυγή
σε άλλους ουρανούς...

Γύρισε, μα να μη σταθείς
στης λήθης το καρνάγιο
ο ίσκιος απ’ το φεγγάρι σου
σ’ άλλο στενό σωπαίνει
μενεξεδένια ντύθηκε
μια θλίψη στο μουράγιο
και απ’ τον όρκο τον παλιό
καινούργια αγάπη υφαίνει.

Σκόρπια, τριμμένα ψέματα
και ξεγραμμένα λόγια,
όλα, στην κόψη του γκρεμού
στου φεγγαριού το φρύδι,
τον Αύγουστο ξαναγυρνούν
απ’ της καρδιάς τα υπόγεια
ξενιτεμένα όνειρα
στο χέρι δαχτυλίδι.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Προσκλητήριο άγγελμα η ανυπόταχτη ζωή ξέχωρης προσωπικής δημιουργίας και ολοκλήρωσης, με ρήξεις ανοιχτές, ανατροπές και επινοήσεις. Ο χρόνος, αξίωμα αναγνώρισης και δοκιμασία για δραστικές αλλαγές, σχεδιασμούς και υπερβάσεις. Ο τόπος, αναφορά, σπονδή και σημειολογία...

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Ανέμη του παλιού καιρού
    η μνήμη και γυρίζει,
    στ’ απόβραδα, στα μάτια σου
    που έλιωναν φεγγάρια,
    Και η μνήμη γύρισε και γέμισε από εικόνες παραμυθιών…και μύρισε τα γιασεμιά από το Ρέθυμνο τα Χανιά την Πάργα!!!!!!!
    Υπέροχο ποίημα!!!!!!!!!!! Κάθε φορά αγαπημένη Ζωή, μας δίνεις και πιο πολλά και πιο πολλά…λες κι αυτό το πολύ που έχεις μέσα σου αυτή η μαγεία δεν έχει τελειωμό!!!!!!!!!! Ευχαριστώ πολύ!!!!!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Πόσο με συγκινεί αυτό το “αγαπημένη”, πόσο ταπεινά να καταθέσω και τη δική μου αγάπη, μ’ ένα ευχαριστώ και ένα άστρο του Νότου…Ας έχει ένα λόγο το φως.

      Απάντηση
  2. Ασημινα

    Απο τα πιο βαθια και αληθινα συναισθηματα…ειναι που η ψυχη σκορπα ομορφια ευγενια …….τι αλλο εγω υποκλεινομαι…!!!
    Εξαιρετικο!!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ευχαριστώ Ασημίνα από καρδιάς. Έχεις μόνο καλά λόγια και ευγένεια η ίδια, γι’ αυτό το αντιλαμβάνεσαι με αυτή την ευαισθησία.

      Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Από την Κρήτη του Αυγούστου, μ’ ένα όνειρο πάντα του γούστου μας και το φεγγάρι, αυτό που δίνει δικαίωμα στα ξεχασμένα και ανοίγει δρόμο στην καρδιά, σου στέλνω μια χούφτα πατρίδα, αλμύρα και Λιβυκό, για την αγάπη φυλακτό.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου