Στο ηλιόφρυδο τ’ Αυγούστου

19.08.2016

(φωτογραφία: Χαρούλα Βερίγου)

(φωτογραφία: Χαρούλα Βερίγου)

 

Ανέμη του παλιού καιρού
η μνήμη και γυρίζει,
στ' απόβραδα, στα μάτια σου
που έλιωναν φεγγάρια,
εκεί που ακόμη γιασεμί
στη σκέψη σου ανθίζει
κι ύστερα σκόνη και καπνός
στου κόσμου τα παζάρια.

Αλήθεια, πόσα πίστεψα
της νιότης παραμύθια,
για μια ψυχή κρεμάστηκα
στο ηλιόφρυδο τ’ Αυγούστου
και τώρα δες πως καίγομαι
απ’ την παλιά συνήθεια,
να μην με πνίγουν οι βροχές
μα οι μυρωδιές του μούστου.

Πως πέρασα απ’ τα χέρια σου
νερό, διάφανες στάλες
πως τη ζωή μου ξόδεψα,
φιλιά στη ζητιανιά,
κεχριμπαρένιες ποιες στιγμές,
μου ’ταζες θα ’ρθουν κι άλλες
μα έγινε αγρύπνια τ’ όνειρο
βάρκα χωρίς πανιά.

Αλήθεια, πόσα πίστεψα
του πόθου τα λουλούδια
καίει κρυφό παράπονο
στ’ Αυγούστου τις φωτιές
ένας καημός στο Ρέθυμνο
της Κυριακής τραγούδια
κι ένα σου γέλιο στα Χανιά,
στην Πάργα ξενιτιές...

Κρατώ μια πίκρα αμίλητη
στου ήλιου το πανηγύρι,
μελάνια η μοίρα σκόρπισε
ξημέρωσε, μα ο νους
κι αν ρόδισε η Ανατολή
για ένα σου χατίρι,
μέθυσε η νύχτα, την αυγή
σε άλλους ουρανούς...

Γύρισε, μα να μη σταθείς
στης λήθης το καρνάγιο
ο ίσκιος απ’ το φεγγάρι σου
σ’ άλλο στενό σωπαίνει
μενεξεδένια ντύθηκε
μια θλίψη στο μουράγιο
και απ’ τον όρκο τον παλιό
καινούργια αγάπη υφαίνει.

Σκόρπια, τριμμένα ψέματα
και ξεγραμμένα λόγια,
όλα, στην κόψη του γκρεμού
στου φεγγαριού το φρύδι,
τον Αύγουστο ξαναγυρνούν
απ’ της καρδιάς τα υπόγεια
ξενιτεμένα όνειρα
στο χέρι δαχτυλίδι.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Ανέμη του παλιού καιρού
    η μνήμη και γυρίζει,
    στ’ απόβραδα, στα μάτια σου
    που έλιωναν φεγγάρια,
    Και η μνήμη γύρισε και γέμισε από εικόνες παραμυθιών…και μύρισε τα γιασεμιά από το Ρέθυμνο τα Χανιά την Πάργα!!!!!!!
    Υπέροχο ποίημα!!!!!!!!!!! Κάθε φορά αγαπημένη Ζωή, μας δίνεις και πιο πολλά και πιο πολλά…λες κι αυτό το πολύ που έχεις μέσα σου αυτή η μαγεία δεν έχει τελειωμό!!!!!!!!!! Ευχαριστώ πολύ!!!!!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Πόσο με συγκινεί αυτό το “αγαπημένη”, πόσο ταπεινά να καταθέσω και τη δική μου αγάπη, μ’ ένα ευχαριστώ και ένα άστρο του Νότου…Ας έχει ένα λόγο το φως.

      Απάντηση
  2. Ασημινα

    Απο τα πιο βαθια και αληθινα συναισθηματα…ειναι που η ψυχη σκορπα ομορφια ευγενια …….τι αλλο εγω υποκλεινομαι…!!!
    Εξαιρετικο!!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ευχαριστώ Ασημίνα από καρδιάς. Έχεις μόνο καλά λόγια και ευγένεια η ίδια, γι’ αυτό το αντιλαμβάνεσαι με αυτή την ευαισθησία.

      Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Από την Κρήτη του Αυγούστου, μ’ ένα όνειρο πάντα του γούστου μας και το φεγγάρι, αυτό που δίνει δικαίωμα στα ξεχασμένα και ανοίγει δρόμο στην καρδιά, σου στέλνω μια χούφτα πατρίδα, αλμύρα και Λιβυκό, για την αγάπη φυλακτό.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου