Διαβάστε το πρώτο μέρος εδώ και το δεύτερο εδώ.
Έφτασα στο φροντιστήριο, περίμενα να κάνουν διάλειμμα κι όταν βγήκε η Μιράντα της τον παρέδωσα – για να την ακούσω να μου λέει ότι τό ‘πε στη μάνα της και σκοτώθηκαν. Η γυναίκα είχε γίνει έξαλλη κι αρνήθηκε κατηγορηματικά να βάλει τον πεθαμένο σπίτι της. Και μου το λέει η φίλη μου ενώ πηγαίνω στη σχολή! Τι να κάνω με το σακ βουαγιάζ στο χέρι, μου λέτε;
Μού ‘ρθε να τη σκοτώσω. Τι να τον έκανα τον κοκκαλίνο μου εκείνη την ώρα; Να τον πάρω μαζί μου αδύνατον – είχα και μάθημα και εργαστήριο… Η Μιράντα δεν τον κράταγε, οπότε; Της τά ‘ψαλλα ένα χεράκι που δεν με είχε ενημερώσει έγκαιρα – τουλάχιστον να τον άφηνα σπίτι και θά ‘βλεπα τι θά ‘κανα. Το κατάλαβε και μου πρότεινε να τον αφήσουμε προσωρινά στο φροντιστήριο και μου υποσχέθηκε ότι θα το κανόνιζε εκείνη κάπως.
Στο φροντιστήριο… ΟΚ, αλλά πού;
Στην είσοδο του φροντιστηρίου υπήρχε ένα ξεχωριστό δωμάτιο, σαν αποθήκη, με κρεμάστρες για τα παλτά των παιδιών και με μια πόρτα που άνοιγε προς τον τοίχο κάνοντας μεγάλη γωνία κι αφήνοντας χώρο πίσω της. Εκεί τον κρύψαμε τον σκελετούλη αφού του ζητήσαμε συγγνώμη για την ταλαιπωρία και του δώσαμε τον λόγο μας ότι θα φροντίζαμε πάση θυσία για την ανάπαυσή του.
Ωστόσο δεν μάθαμε ποτέ τι απέγινε ο καημένος – οι καημένοι μάλλον… Το σακβουαγιάζ εξαφανίστηκε μυστηριωδώς – κάποιος το εντόπισε και το πήρε νομίζοντας τι… κι όταν το άνοιξε κάπου με την ησυχία του, θα έπαθε ή εγκεφαλικό ή έμφραγμα… Πάντως εμείς δεν ακούσαμε τίποτε (ούτε κι έγραψαν κάτι οι εφημερίδες).
Με την Μιράντα χαθήκαμε στην πορεία της ζωής. Η επιτυχία της χαμογέλασε στη δεύτερή της προσπάθεια και πέρασε στην Ιατρική Θεσσαλονίκης, οπότε χώρισαν οι δρόμοι μας. Ξαναβρεθήκαμε χρόνια μετά, σε μια συγκέντρωση παλιών συμμαθητριών, και μέσα στα πολλά που θυμηθήκαμε ήταν κι η ιστορία του σκελετού του λεωφορείου, την οποία και αφηγηθήκαμε στην υπόλοιπη παρέα. Μετά τα πρώτα επιφωνήματα και ποικίλα σχόλια, βάλαμε το ερώτημα «τι τέλος πιστεύετε πως μπορεί να είχε αυτή η παράξενη ιστορία;» και οργανώσαμε στα πρόχειρα ένα είδος διαγωνισμού για το πιο πρωτότυπο τέλος.
Η περιπλάνηση του σκελετούλη μου φτάνει σήμερα σε κρίσιμο σημείο – και κάνει μια μεγάλη στάση, χρόνων. Το τέλος της (αυτό τουλάχιστον που θα ήθελα εγώ) θα το μάθουμε την επόμενη Δευτέρα…
Και, μέχρι τότε, καλημέρα και καλή εβδομάδα φίλοι μου!
αχ αυτος ο σκελετουλης…συναρπαζει
Φαντάζομαι τον “τυχερούλη” που βρήκε την τσάντα στην αποθήκη του φροντιστηρίου και ανοίγοντας την….γνωρίστηκε με τον σκελετούλη! Τι να έκανε άραγε; Ποια θα ήταν η αντίδρασή του; Το χιούμορ σου έστω και black – για το οποίο τρελαίνομαι – είναι έξοχο. Αλήθεια όμως στον διαγωνισμό για το πιο πρωτότυπο τέλος που οργανώσατε τι βγήκε; Ή μήπως να οργανώναμε κι εμείς έναν τώρα; Υπέροχη αφήγηση Βάσω που δεν θα ήθελα να τελειώσει!
Θα ήθελα να μου ήμουν σε μια γωνιά και να έβλεπα τον καημενούλη που βρήκε τον “σκελετούλη” πως θα αντέδρασε, Είσαι μαστόρισσα στο μαύρο χιούμορ το οποίο λατρεύω. Αλήθεια όμως τι έγινε με τον ας τον πούμε διαγωνισμό που ξεκινήσατε με τις φίλες σου για το τι απέγινε ο σκελετούλης; Μήπως να τον βάζαμε εδώ; Λέω εγώ τώρα. Λυπάμαι που τέλειωσε εδώ ο σκελετούλης με είχε κερδίσει ίσως και γιατί μου θύμιζε πολλά από τα παλιά αλλά και επειδή η αφηγηματική σου δεινότητα με άρπαξε από λιγοστά μου μαλλιά. Να σαι καλά Βάσω μου.
Έγραψα δυιο φορές σχόλιο γιατί την πρώτη φορά μου το απέρριψε το σύστημα και ξαναγραψα. Ίσως να είναι η κατάρα του “Σκελετούλη”!
Αποκλείεται Χαράλαμπέ μου – να σε καταράστηκε εννοώ! Πέρα από το ότι είναι καλός, αγαθός και υπομονετικός, αγαπά και εκτιμά ιδιαίτερα τους ανθρώπους που τον συμπαθούν – ακριβώς όπως και η υποφαινομένη βιογράφος του, που τρέφει τα ίδια και εντονότερα συναισθήματα για το άτομό σου!
Όσο για το πιθανολογούμενο τέλος, πραγματικά γράφτηκε από την πένα της φαντασίας αγαπημένης φίλης (όχι συμμαθήτριας, η εξέλιξη της ιστορίας από την εξαφάνιση του σακ βουαγιάς και μετά είναι fiction που λέμε και στα Ελληνικά!) και αποτελεί το Δ’ και τελευταίο μέρος της αφήγησης!
Την σκέψη να δώσουμε μια “μισή” ιστορία στους βιβλιο,νετικούς μας φίλους και να ζητήσουμε να την αποτελειώσουν την έχω “ρίξει” σαν ιδέα στον Κώστα Θερμογιάννη από καιρό και πιθανόν να είναι η επόμενη πρόκληση μετά το πέρας του “Μια εικόνα… χίλιες λέξεις”!
Την αγάπη μου και πάλι για τα τόσο επαινετικά σου σχόλια!
Περιμένω με ανυπομονυσία τη συνέχεια Βάσω!!Κάθομαι σε καρφιά 🙂
Την ερχόμενη Δευτέρα θα “ανέβει” η Δ’ και τελευταία “πράξη” Άννα μου!
Αισιοδοξώ πως έπεσε σε καλά χέρια που τον περιποιήθηκαν ανάλογα. Τα σημάδια αυτό μαρτυρούν, αλλιώς θα το είχαμε διαβάσει στις εφημερίδες με εκτενές ρεπορτάζ και ανατριχιαστικές λεπτομέρειες κάτω από εύηχους τίτλους.
Κι εγώ το ίδιο Βαγγέλη μου – γιατί πραγματκά εξαφανίστηκε, δεν είναι εύρημα της ιστορίας, είναι αυθεντική η αφήγηση. Το τι μπορεί να απέγινε είναι και το θέμα του τέταρτου (φανταστικού πλέον) μέρους!
Είναι συμπαθητικούλης ο ατιμούλης Φώφη μου!
Το μέρος αυτό της διήγησης Βάσω έβγαλε και πολύ γέλιο! Πραγματικά με πολύ ενδιαφέρον περιμένω και εγώ τη συνέχεια του! Και σκέφτομαι …ο εν ζωή κάποτε ” ιδιοκτήτης” του σκελετούλη , θα φανταζόταν τέτοια…περιπλάνηση και τύχη!
Μιας και ήταν παραπάνω από… ένας, Μαργαρίτα, είναι αρκετά πιθανόν κάποιος απ’ όλους να ήταν τσιγγάνος περιπλανώμενος! Και πήρε και τους άλλους στο ταξίδι του!
Βάσω, θα μας σκάσεις σαν τον Άκη. Μήπως έγραψε ο σκελετός πανελλήνιες για τη φίλη σου γι αυτό πέρασε στην Ιατρική; 🙂