Η μέρα σκεβρώνει την ύπαρξή σου

σε κερνάει αθεράπευτες τύψεις

σου στήνει παγίδες

με εναλλαγές από το μαύρο στο άσπρο

σε σπρώχνει μέσα σε βαθύ σκοτάδι

και ύστερα σε πνίγει με φως.

Αργείς να συνηθίσεις

όλα γίνονται πάντα τόσο γρήγορα

το μυαλό σου μπερδεύεται

καθώς σκοντάφτει πάνω σε τόσες έννοιες:

Μελαγχολία, θλίψη, απόγνωση,

πόνος, κατάθλιψη, ανυπαρξία

δεν έχεις διορία

ο χρόνος επιχρυσωμένος, κάλπικος

τα σημάδια του τόσο αληθινά

ουλές επώδυνες, χαραγμένες βαθιά στη μνήμη.

Το μυαλό σου θέλει να ξεχάσει

να δουλέψει με άλλα δεδομένα

να ζωγραφίσει με καινούρια χρώματα την άβυσσο.

Τα μάτια σου πονάνε από δάκρυα ανείπωτα

ο αέρας στεγνός έρχεται καταπάνω σου μανιασμένος

κοντανασαίνει το βήμα σου

δεν κάνεις ούτε εμπρός ούτε πίσω

αβέβαια τα «θέλω» σου μπλεγμένα μέσα στο συρματόπλεγμα

γδέρνουν και ματώνουν τα όνειρά σου

και η μέρα συνεχίζεται με καταναγκαστικά έργα εναντίον σου.

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη