Φθινόπωρο στο Σισμανόγλειο

Σεπτέμβριος.

Εποχικοί ασθενείς.

Επαίτες φθινοπωρινής υγείας.

Από θάλαμο σε θάλαμο.

Ζωή. Και Θεός.

Εν λευκώ.

– Θεός είπες; Εσύ τον έλεγες μπαγάσα.

– Ακόμα τον λέω. Τον θέλω όμως εδώ.

Να κοιτά.

Δικαίωμά του να μην υπάρχει. Μου αρκεί να βλέπει.

Οι νοσοκόμες τραγουδούν στο τέλος του διαδρόμου.

Η αρχή καταργήθηκε.

Ο γιατρός μπαλώνει ξανά το ίδιο σώμα.

Μια σάρκα πλύνε βάλε.

Το πλησιέστερο που έχουμε σε θάνατο

λέγεται ζωή.