–

γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

–

Στο Λονδίνο το 1940 ζει μια οικογένεια με ελληνικές ρίζες. Η Μαργαρίτα είναι παντρεμένη με τον Θάνο και έχουν δύο κόρες, την Ελένη που ασχολείται με τη μουσική και τη Λυγερή, μια απόμακρη νεαρή, πεισματάρα, σοβαρή που έχει επιλέξει να γίνει νοσοκόμα.

Η Ελλάδα φατάζει ένα μακρινό όνειρο, την έχουν επισκεφτεί χρόνια πριν και κάθε φορά που τα κορίτσια επιδιώκουν να επαναφέρουν το θέμα στο προσκήνιο, ο Θάνος το κλείνει με συνοπτικές διαδικασίες. Κάποιο άσχημο γεγονός ή ίσως κάποιο μυστικό που πρέπει να μείνει μακριά από το φως, στερεί την πατρίδα στις δύο αδερφές και περισσότερο στη Λυγερή που θα αποτελέσει πρωταγωνιστικό ρόλο καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας.

Ο πόλεμος είναι προ των πυλών και παρά τις έντονες αντιδράσεις της Μαργαρίτας που συνεχώς επικρίνει την κόρη της, η Λυγερή μετά από την περιπέτεια του κυρ Γιώργη, θα δεχτεί την πρόταση του εφημερεύοντος ιατρού και θα εργαστεί στο νοσοκομείο. Ο χώρος είναι γεμάτος πόνο και αίματα. Ασθενείς που υποφέρουν, αναζητούν βοήθεια και η Λυγερή προσπαθεί να φανεί αντάξια των απαιτήσεων αλλά και της εμπιστοσύνης του γιατρού Φέργκισον, που της ζητά να είναι δίπλα του σε κάθε της βάρδια.

…ο θάνατος είναι κομμάτι της ζωής. Σχήμα οξύμωρο, αν το αναλογιστεί κανείς. Γεννιόμαστε και πεθαίνουμε σε ένα ταξίδι χωρίς αρχή και τέλος. Κάθε μέρα ξαναγεννιόμαστε από τις στάχτες μας και συνεχίζουμε ελπίζοντας να φανούμε δυνατοί απέναντι στις δυσκολίες…

Σε σύντομο χρονικό διάστημα θα ανθίσουν πολλές πτυχές. Ένα φιλί στοργής στο μέτωπο μετά από τους βομβαρδισμούς που πλήττουν το Λονδίνο, ο παππούς του σμηναγού Τζόναθαν, γέρο – Μάξ και η συγκινητική του ιστορία, ένα ταξίδι ειδικού σκοπού στη Σκωτία και η πρόταση του Φραγκίσκου για την κατάταξη στον Ερυθρό Σταυρό, εξουθενώνουν σωματικά αλλά κυρίως ψυχικά τη Λυγερή που πασχίσει να σταθεί όρθια και να προσφέρει με όλες της τις δυνάμεις.

Η λαίλαπα του πολέμου, το αίμα που ρέει άφθονο, οι καθημερινή θέα των ακρωτηριασμένων, ο ανείπωτος πόνος, οι κραυγές οδύνης που στοιχειώνουν, οι αλλεπάλληλοι βομβαρδισμοί, οι ανελέητες καταστροφές και το θάνατος που με το μεταλλικό του δρεπάνι θερίζει ασύστολα ψυχές, δεν αφήνουν περιθώρια στον αναγνώστη να κλείσει το βιβλίο.

Η Λυγερή ταξιδεύει με τον Ερυθρό Σταυρό όπου υπάρχει ανάγκη, τρέχει παράλληλα με τα γεγονότα, ερωτεύεται μα δε θέλει να αφεθεί ελεύθερη και να το ζήσει και δέχεται στωικά τις τρυφερές ματιές του γιατρού που χωρίς να τη φέρει σε δύσκολη θέση, υποφέρει και ευελπιστεί να την κάνει δική του.

Μια ανέλπιστη θαλάσσια διάσωση, ο ξάδελφος Μιχάλης που θα έρθει καταρρακωμένος από την Ελλάδα για να μείνει προσωρινά κοντά τους, η αντίσταση και η γλυκιά Σοφία που θα επουλώσει πληγές και ένα ατύχημα που φέρνει «δώρο» ένα αναπηρικό καρότσι, μας επιφυλάσσουν μια καταιγιστική συνέχεια.

…τον πόνο του θανάτου κανείς δεν μπορεί να τον νικήσει…

Θα έρθουμε αντιμέτωποι με μια υπέρβαση εαυτού, ξέχειλη από αγάπη και απαλλαγμένη από περιττά «αν», με ένα ξέσπασμα οργής, μια αναμέτρηση μεταξύ αδερφών, με ένα απαγορευμένο φιλί που παρακολουθείται από ζευγάρια μάτια και ένα γράμμα γεμάτο πόλεμο.

Να είστε προετοιμασμένοι, γιατί ανάμεσα στις λέξεις κρύβεται θυμός, οργή, συνομωσίες, δάκρυα, ψέματα, προδοσία, αγάπη, μίσος, προσμονή, εκδίκηση, φυγή, έρωτες ανεκπλήρωτοι και επιμονή.

…μια κακή στιγμή μπορεί να διορθωθεί, αρκεί πραγματικά να το θέλεις…

Ένα συρτάρι με διπλό πάτο, ο νονός Χάρης που θα αποτελέσει μέρος του ανείπωτου μυστικού, ο Ντέιβιντ και η θαρραλέα του πράξη να δαμάσει τις φλόγες, μια κηδεία με τρεις νεκρούς και μια φωτιά που θα αναγκάσει σε άτακτη φυγή θα κλείσουν την αυλαία με διθυραμβικό τρόπο.

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Νατάσας Γκουτζικίδου, ένα μικρό βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…ότι είναι γραμμένο δεν ξεγράφεται τελικά. Θα σε συναντήσει όσο κι αν προσπαθήσεις να του κρυφτείς. Μπορεί ν’ ανέβεις απόκρημνους βράχους, να διαβείς θάλασσες και πέλαγα, να τρέξεις για να ξεφύγεις, αλλά θα σε βρεί με τρόπο απρόσμενο…

Σε ένα ευκολοδιάβαστο βιβλίο με μικρά κεφάλαια που διευκολύνουν την ανάγνωση, η συγγραφέας έχει χωρέσει πολλά. Συναισθηματική φόρτιση, κρεσέντο οδύνης, ανόμοιους χαρακτήρες που πρέπει να συνυπάρξουν μέσα σε μια υπέροχη ιστορία που καταγράφεται μοναδικά από την ιδιαίτερη πένα της.

Το τέλος του απρόσμενο και ανατρεπτικό θα απογειώσει το βιβλίο και θα δικαιώσει όλους όσοι επέλεξαν να τους κρατήσει συντροφιά. Κλείνοντας, μην αναρωτιέστε γιατί η συγγραφέας επέλεξε τον συγκεκριμένο τίτλο για το βιβλίο της. Άγγελοι είναι κάποιοι από τους ήρωες που θα γνωρίσουμε, αλλά και κάποιοι αθέατοι φρουροί που τους προστάτευαν.

Η Νατάσα Γκουτζικίδου μοιράζει την καρδιά της μεταξύ Αθήνας και Διδυμοτείχου, από όπου κατάγεται. Σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Ελληνικό Πολιτισμό στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Κύπρου.

Έχει εργαστεί ως αρχισυντάκτρια σε πολιτιστικά περιοδικά, ως προϊσταμένη στην Κοινωνική Υπηρεσία και σε πολλούς εκδοτικούς οίκους. Εμφανίστηκε στον χώρο των εκδόσεων το 2007 και έκτοτε γράφει αδιάκοπα, ενώ ασχολείται και με την επιμέλεια κειμένων.

Συνολικά έχουν κυκλοφορήσει είκοσι βιβλία της. Κάποια από αυτά έχουν φιλοξενηθεί σε εφημερίδες πανελλαδικής εμβέλειας, με μεγάλη αποδοχή από το κοινό, ενώ διηγήματά της έχουν βραβευτεί σε διαγωνισμούς. Σήμερα δηλώνει ευτυχισμένη.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διάνοια.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.