…γράφει ο Θεόφιλος Γιαννόπουλος

Στο σημερινό μας άρθρο Φίλοι μου, θα περιηγηθούμε στις σελίδες του μυθιστορήματος «Ο γρίφος του ψηφιδωτού». Πρόκειται για ένα έργο του Τζούλιο Λεόνι, ενός συγγραφέα που είχα τη χαρά να έρθω για πρώτη φορά σε επαφή με τις γραφές του. Μα πριν ξεκινήσουμε, ας γνωρίσουμε αρχικά μερικά βιογραφικά στοιχεία για τον δημιουργό του Γρίφου του ψηφιδωτού.

Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα psichogios.gr, ο Τζούλιο Λεόνι γεννήθηκε στη Ρώμη ξεκινώντας την καριέρα του ως ερευνητής και κριτικός λογοτεχνίας. Στη δεκαετία του ’80 ίδρυσε το περιοδικό “Symbola” και η θεματολογία του αφορούσε τόσο την πειραματική ποίηση όσο και τις σύγχρονες αισθητικές αναζητήσεις. Παράλληλα ασχολήθηκε και με τον ιταλικό φουτουρισμό. Το 2000 του απονεμήθηκε το Βραβείο Tedeschi για το μυθιστόρημά του Ο ΔΑΝΤΗΣ ΑΛΙΓΚΙΕΡΙ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΣΑΣ, το οποίο και γνώρισε τεράστια επιτυχία. Σ’ αυτό μάλιστα εμφανίζεται και για πρώτη φορά ο ποιητής, συγγραφέας και φιλόσοφος Δάντης Αλιγκιέρι ως ντετέκτιβ.

Το μυθιστόρημά του Ο ΓΡΙΦΟΣ ΤΟΥ ΨΗΦΙΔΩΤΟΥ κυκλοφορεί ήδη σε 29 χώρες. Αυτό που χαρακτηρίζει τα έργα του, είναι η συχνή εμφάνιση στοιχείων της εσωτερικής φιλοσοφίας, της μαγείας, της αστρολογίας και της αλχημείας, που αποτελούν και τα μεγάλα πάθη του.

Επικεντρώνοντας τώρα στα τεκταινόμενα του βιβλίου «Ο γρίφος του ψηφιδωτού», ταξιδεύουμε αρχικά στην Άκρα. Την τελευταία πόλη της Ιερουσαλήμ που κατείχαν οι Σταυροφόροι και κατακτήθηκε τελικώς το 1291 από τους μουσουλμάνους Μαμελούκους. Η αφήγηση μας βρίσκει στα ξημερώματα της 28^ης Μάϊου 1291 με τις έντονες εικόνες της πολιορκημένης πόλης. Εκεί, όπου φυγαδεύεται απεγνωσμένα με πλοίο που ταξιδεύει προς άγνωστη κατεύθυνση, ένα πολύ παράξενο αντικείμενο…

Στη συνέχεια μεταφερόμαστε έπειτα από λίγα χρόνια στη Φλωρεντία. Συγκεκριμένα, στα μεσάνυχτα της 15^ης Ιουνίου του 1300. Βρισκόμαστε στο γραφείο του περίφημου Δάντη,στον οποίο έχει αποδοθεί ο τίτλος του προϊσταμένου της κοινότητας.

Την συγκεκριμένη ώρα  γράφει την διατριβή του με τίτλο «Ζητήματα του νερού και της γης» και είναι απορροφημένος αποκλειστικά σε αυτήν. Την εργασία του ωστόσο διακόπτουν μερικά επίμονα χτυπήματα στη πόρτα. Το περασμένο της ώρα τον κάνει να ανησυχεί κι ανοίγοντας διαπιστώνει πως έξω στέκεται μια ομάδα φρουρών της πόλης.

Ο επικεφαλής τον πληροφορεί πανικόβλητος πως έχει συμβεί ένας αποτρόπαιος φόνος και ότι πρέπει να εξιχνιάσει αμέσως τι συνέβη. Άρον άρον τον οδηγούν λοιπόν στον τόπο που κατά τα φαινόμενα έχει συμβεί το έγκλημα: Στην εκκλησία του Αγίου Ιούδα, η οποία βρίσκεται κοντά στα καινούρια τείχη. Συγκεκριμένα, έξω απ’ αυτά, παίρνοντας το δρόμο που οδηγούσε στη Ρώμη.

Φτάνοντας ωστόσο, ο Δάντης συναντά εκεί ένα εντελώς παράλογο και ανεξήγητο θέμα, μιας και το σώμα του δολοφονημένου άνδρα βρίσκεται σε αφύσικη στάση και κατάσταση. Όπως αποδεικνύεται, θύμα ήταν ο αρχιτέκτονας και πρωτομάστορας της εκκλησίας, ο οποίος είχε την ευθύνη της αναστήλωσης του ναού. Μάλιστα, ήταν επίσης και μεγάλος καλλιτέχνης ψηφιδωτών. Ένα μάλιστα από αυτά που έστεκε ανολοκλήρωτο, βρισκόταν στο χώρο που τον σκότωσαν…

Παράλληλα, στην πόλη της Φλωρεντίας ο Δάντης μαθαίνει και για την ύπαρξη ενός ιδιαίτερου κύκλου λογίων. Πρόκειται για μια μικρή ομάδα ανθρώπων που συνηθίζουν να μαζεύονται τα βράδια και να ανταλλάσσουν απόψεις πάνω σε σοβαρά θέματα που τους απασχολούν. Ως τόπο συνάντησης έχουν την ταβέρνα του σταυροφόρου Μπάλντο. Εκείνο το μέρος, όπου ο Δάντης ως καλεσμένος τους, πρωτοσυναντά και την αινιγματική χορεύτρια Αντίλια.

Κι όσο συνεχίζονται οι έρευνες του πρωταγωνιστή μας σχετικά με το φονικό, τα στοιχεία που συλλέγει τον οδηγούν σε αναπάντεχα συμπεράσματα. Κρατώντας μας έτσι συνεχώς αμείωτο το ενδιαφέρον για την συνέχεια.

Σ’ αυτό το σημείο θα ήθελα να σημειώσω μερικά πράγματα για τον ρόλο και την προσωπικότητα του Δάντη. Όπως προανέφερα, μας παρουσιάζεται ως ένας σύγχρονος ντετέκτιβ που επιστρατεύει όλες τους τις γνώσεις ώστε ν’ αποκαλύψει την αλήθεια. Παράλληλα όμως, ο συγγραφέας μας τον παρουσιάζει και ως άτομο που κουβαλά αρκετά ελαττώματα των καθημερινών ανθρώπων. Η συμπεριφορά του μάλιστα αγγίζει τα όρια της υπεροψίας, μιας και εκμεταλλεύεται το αξίωμά του, χρησιμοποιώντας το τόσο για να καταφέρει τους σκοπούς του, όσο και για να αναδείξει την προσωπική του ανωτερότητα έναντι άλλων.

Ο τρόπος γραφής του συγγραφέα θεωρώ πως είναι τόσο δοτικός που σε βυθίζει αυθόρμητα στη ροή των γεγονότων. Οι χαρακτήρες του διαθέτουν το απαιτούμενο βάθος, κουβαλώντας συγχρόνως τα δικά τους μυστικά. Είμαι σίγουρος πως οι λάτρεις των ιστορικών μυθιστορημάτων μυστηρίου θα το εκτιμήσουν!

Καλή σας ανάγνωση.