Πονώ,
κι ευθύνεσαι εσύ.
Πονώ,
μα δε νοιάζεσαι εσύ.
Μη μ’ αφήνεις μόνη
στην έρημη αυτή σκέψη.
Πώς θα ζω χωρίς εσένα;
Με τι κουράγιο;
Θα θωρώ τα μάτια σου
και θα ρωτώ
μέχρι να παραδεχτείς
τον λόγο,
την αιτία,
την αφορμή
που είσαι σιωπηλή πια-
Πονάνε οι λέξεις.
Πονάει πια η ζωή.
Τα ‘χω παίξει
και βαρέθηκα να ζω.
Μου λένε οι φίλοι
να σε αφήσω-
τους κοιτώ στα μάτια
και γελάω.
Σε κοιτώ στα μάτια
μα πονάω.
Η φωνή μέσα μου
ξεστόμισε-
με ρίχνεις στη φωτιά.
Από ένα όνειρο
με ξυπνάς
εφιάλτης έχεις γίνει
κι ο χειρότερος εχθρός.
_
γράφει η Αδαμαντία Τσίρου
0 Σχόλια