Το παιδικό βιβλίο δεν είναι απλή υπόθεση. Φαίνεται εύκολο, αλλά δεν είναι. Θέλει πολύ υπομονή, διάβασμα και μέγιστη προσοχή. Όλοι γνωρίζουμε ότι το δυσκολότερο αλλά ταυτόχρονα, το πιο σκληρό αναγνωστικό κοινό, είναι τα παιδιά. Για να μπορέσεις να κρατήσεις αμείωτο το ενδιαφέρον τους χρειάζεται μεγάλη μεθόδευση και τεράστια φαντασία. Κάθε ήρωας που επιλέγεις πρέπει να τηρεί όλες τις προδιαγραφές και προϋποθέσεις ενός μικρού αναγνώστη. Οι λέξεις, οι εικόνες, τα μηνύματα, η αφήγηση και φυσικά ο τρόπος γραφής, θα πρέπει να συμπίπτουν απόλυτα με την ψυχολογία της εκάστοτε ηλικίας.

Ο Πόλεμος που έχει ξεσπάσει τελευταία εναντίον του Παιδικού Βιβλίου, τείνει να γίνει εμμονή σε ορισμένους. Βάλλονται άδικα, συγγραφείς, εκδοτικοί οίκοι, ομάδες ανθρώπων που με απίστευτη σεμνότητα χρόνια τώρα, υπηρετούν αυτό που αγάπησαν περισσότερο και ενδεχομένως, χάνοντας δικό τους πολύτιμο προσωπικό χρόνο.

Γιατί; Με αυτό τον τρόπο, καταδιώκουμε την ουσία και το ταξίδι.

Στους νόμους της φύσης δεν υπάρχει μόνο το μαύρο και το άσπρο. Υπάρχει και το ροζ. Οι περισσότεροι παιδικοί συγγραφείς, νιώθουν μια τεράστια ανιδιοτέλεια και ικανοποίηση γεμίζοντας τις λευκές -αλλά στη φαντασία  πολύχρωμες- σελίδες τους με ιστορίες που αγγίζουν μικρές ψυχούλες. Γίνονται οι ίδιοι παιδιά ανοίγοντας κλειδωμένα σεντούκια γλυκών αναμνήσεων, χαρίζοντας έτσι απλόχερα στο μέλλον μας, ιδέες και προτάσεις, συμβάλλοντας με αυτό τον τρόπο, στην καλλιέργεια γόνιμων ‘’χωραφιών’’ καρδιάς και νου. Η συγγραφή είναι Τέχνη και Άσβεστο Φώς. Δεν εξαντλείται. Δεν φυλακίζεται. Δεν καλουπώνεται σε σκοτεινά δωμάτια χωρίς παράθυρα.

Ας προσπαθήσουμε όλοι μας να ζεσταθούμε κάτω από τις ακτίνες του Ήλιου και ας πάψουμε να γκρεμίζουμε τις γέφυρες που μας ενώνουν. Ας κλείσουμε τα μάτια και ας κάνουμε μια ευχή… Εξάλλου η παιδικές ματιές και τα χαμόγελα, καθρεφτίζουν πάντοτε την αλήθεια, απογυμνώνοντάς μας από καθετί απρόσιτο, σκοτεινό και σάπιο… σαν Τζίνι…

γράφει η Μαριάννα Τεγογιάννη