Είμαστε η ανάσα μιας έκρηξης
που δεν θυμόμαστε.

Σκόνη από αστέρια που πέθαναν
για να υπάρξουμε.

Δεν γεννηθήκαμε στη Γη –
μας τράβηξε η βαρύτητα
απ’ τα σκοτεινά νεφελώματα,
το άγνωστο μας ψιθύρισε
και γίναμε σώμα.

Κουβαλάμε στο αίμα μας:
φωτιά πριν αποκτήσει φως.

Η μνήμη δεν είναι χθες –
είναι βύθισμα στο αιώνιο.

Ο χρόνος αλλάζει προσωπείο,
κάθε δευτερόλεπτο
ένα σύμπαν γεννιέται και σβήνει,
αφήνοντας μόνο
ρωγμές στο βλέμμα.

Δεν είμαστε θεοί.
Ούτε σκόνη του δρόμου.
Είμαστε σώματα περαστικά:
που σκέφτονται,
που αγαπούν,
που θυμούνται.

Παράξενα σκάφη
που ταξιδεύουν σε διαστάσεις ονείρου:
οι πόροι μας μικροί χάρτες του απείρου,
η αναπνοή
τραγούδι σκοτεινής ύλης.

Δεν αναζητούμε νόημα.
Είμαστε το νόημα
που επιστρέφει στον εαυτό του,
το «δεν ξέρω» που ανθίζει
στη ρωγμή του βέβαιου.

Ο χώρος δεν μετριέται.
Ο χρόνος δεν φορά ρολόι.

Κάθε πεφταστέρι –
μήνυμα από μια ζωή
που δεν έζησες,
μα σε αναγνώρισε.

Το άγνωστο δεν ζητά εξήγηση.
Μόνο εμπιστοσύνη.

Την απάντηση
θα τη βρεις σε έναν καθρέφτη –
γεμάτο αστρόσκονη,

κι εσένα
να λες σιγανά:

«Πάντα ήσουν φως.
Πάντα ήσουν εδώ».

_

γράφει η Βασιλική Γκαρίλα