γράφει ο Κατερίνα Σιδέρη

Τούτο το βιβλίο με προβλημάτισε πολύ. Θίγει ένα πολύ σοβαρό θέμα, με το οποίο πιστεύω πως έχουν αναμετρηθεί πολλοί αν και θεωρώ πως πλέον ο κόσμος τείνει να απαγκιστρωθεί από τέτοιου είδους κοινωνικές πεποιθήσεις και οικογενειακές υποχρεώσεις. Φιλοξενεί δυο πρωταγωνίστριες, δυο γυναίκες, μια μάνα και την κόρη της.

Η Θάλεια στα μάτια μου φαντάζει δυναμική, ειλικρινής, απόμακρη και συγκρατημένη. Ένιωσα να φοβόταν να αφεθεί στην αγάπη, στον έρωτα μα και στην ίδια τη ζωή. Είναι μια ύπαρξη εξαρτημένη από τη μητέρα της. Μια γυναίκα πλέον, που δεν μπορεί να βάλει όρια στον πιο αγαπημένο άνθρωπο της ζωής της, στον άνθρωπο που άλλοτε την πνίγει με τη συμπεριφορά του και άλλοτε νιώθει έντονη την ανάγκη του. Από τις πρώτες γραμμές νιώθεις την εξάρτηση μεταξύ τους σαν αόρατη κλωστή, πλην όμως δυνατή και ανυπέρβλητη.

Εργάζεται σε εταιρεία δημιουργίας πακέτων διακοπών. Φτάνει πλέον εύκολα στα όριά της. Νιώθει εγκλωβισμένη στον μητρικό κλοιό, στην ευθύνη της φροντίδας απέναντι στη μητέρα της αλλά και στην ενοχή της να παρελκύσει από τα ‘πρέπει’ που πρέπει να ακολουθήσει. 

Στον αντίποδα, η μητέρα είναι ο στυλοβάτης της ζωής της Θάλειας, είναι το σημείο αναφοράς της, μα ο χώρος που της έχει η ίδια η κόρη παραχωρήσει είναι τεράστιος…

Τη μητέρα θα την χαρακτήριζα κατά φαντασία ασθενή. Είχε φοβίες, είχε εμμονές, επηρέαζε σε όλους τους τομείς τη Θάλεια, αναμοχλευόταν με τη ζωή της και διεκδικούσε την προσοχή της με έναν μοναδικό και αρρωστημένο τρόπο που μόνο λίγοι μπορούν να αντιληφθούν.

Τη ζωή τους καλούμαστε να διαβάσουμε και να αναζητήσουμε απαντήσεις σχετικά με τον τίτλο του βιβλίου. Ποιος τον προφέρει; Που τον απευθύνει; Που τον στηρίζει; Αξίζει να προσπαθήσει; Να συγχωρέσει και αν ναι ποιον;

Καθίστε αναπαυτικά. Η σκυτάλη της ιστορίας είναι πλέον στα δικά μου χέρια και είμαι έτοιμη να τη μοιραστώ μαζί σας. Εσείς;

…μερικές φορές, το ωραιότερο κομμάτι μας βγαίνει στην επιφάνεια όταν αφηνόμαστε…

Η αυλαία θα ανοίξει με μια καθυστέρηση πτήσης προς το Βερολίνο, με ένα ανησυχητικό μήνυμα ικανό να ταράξει τη Θάλεια, με μια βραδινή επαγγελματική έξοδο με μη αναμενόμενες εξελίξεις, με ένα τεράστιο, μελαγχολικό και σχεδόν άδειο σπίτι, με τις αναμνήσεις από τα κοινά χρόνια της κόρης με τη μητέρα της και τη μυρωδιά αντισηπτικού πλάι σε ερωτήσεις μνήμης.

Η ιστορία εξελίσσεται. Η συγγραφέας παραχωρεί γεγονότα τα οποία έλαβαν χώρα στις ζωές των ηρώων 15 χρόνια πριν και μας χαρίζει τροφή για περαιτέρω σκέψη. Οι δυο γυναίκες έχουν μόνες τους περάσει πολλά. Έχουν δημιουργήσει πολλές αναμνήσεις και έναν ανυπέρβλητο δεσμό που δύσκολα μπορεί να αλλάξει. Όμως η ζωή της Θάλειας ασφυκτιεί, αλλάζει ρότα, διεκδικεί χώρο και χρόνο και όλα αυτά συγκρούονται με την καθημερινότητά τους.

Θα διαβάσουμε ένα ευχαριστήριο email, θα απολαύσουμε μια βραδιά συνοδεία των ήχων του σαξόφωνου του Άλεξ, θα κρατηθούμε γερά για τις ανάγκες μιας βόλτας με μηχανή και θα παρατηρήσουμε με ενδιαφέρον μια ιδιαίτερη έκθεση φωτογραφίας με την υπογραφή της Δανάης.

Σειρά έχει μια συνάντηση καμωμένη με την πονηριά της μοίρας, ένα μήνυμα κεραυνός στην λιακάδα της ψυχής της Θάλειας, μια βραδιά με σάκε και σούσι, μια επίσκεψη ρουτίνας σε τράπεζα κατόπιν ραντεβού, αλλά και μια βόλτα αναζωογόνησης στην Αρχαία Κόρινθο.

Κάπου εδώ νιώθω την ανάγκη να σας συστήσω τον Τόμας. Είναι Γερμανός και τρέφει αισθήματα για τη Θάλεια, όμως η ζωή του είναι δομημένη στο Βερολίνο και εκείνη της Θάλειας στην Αθήνα. Δύσκολο εγχείρημα όταν στην εξίσωση πρέπει να προστεθεί και η γηραιά κυρία με τη φιλάσθενη υγεία της, θα συμφωνήσω μαζί σας και ακόμη πιο δύσκολο όταν η ίδια η Θάλεια δεν αφήνει τον εαυτό της ελεύθερο να δοκιμάσει.

…ακούγεται τόσο ωραίο να έχεις πάθος για κάτι…

Στην ιστορία εμφανίζεται ένας πέτρινος φάρος ικανός να αδειάσει το μυαλό από αρνητικές σκέψεις, μια δυνατή γυναικεία φιλία, μια συναυλία ικανή να ταράξει συθέμελα την ηρωίδα μας, μια επαγγελματική ανατροπή αλλά και μια αναμέτρηση με εαυτό της.

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Ελένης Ισπόγλου, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…καμιά φορά, αξίζει να δεις τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου …

Τα καλύτερα σας τα άφησα για το τέλος. Ακόμη δεν έχουμε φτάσει στον πολυπόθητο ερωτηματικό τίτλο του βιβλίου. Κοντοζυγώνουμε και σας θέλω σε εγρήγορση. Κάπου εδώ η ιστορία κυοφορεί μια πράξη ξέχειλη θυμό, πόνο μα και προδοσία. Αμέτρητα γιατί θα κατακλύσουν τη Θάλεια. Θα την ισοπεδώσουν. Μια πράξη καλά κρυμμένη θα βγει στο φως και μια ακόμη θα καταφέρει να την κλονίσει όσο καμιά άλλη.

Ήρθε η ώρα ένας κύκλος να κλείσει και ένας νέος ελπιδοφόρος να ανοίξει. Δεν είναι εύκολες αυτές οι μεταλλαγές. Για κανέναν, πιστέψτε με. Μα ίσως κάποιες φορές επιβάλλεται να πάμε παρακάτω όσο δύσκολο κι αν αυτό φαντάζει.

Πλέον οδεύουμε προς τους τίτλους τέλους. Τι γίνεται με τη συγχώρεση; Πόσο εύκολη είναι η αποδοχή μιας συγγνώμης; Πολλές φορές έχω προβληματιστεί με παρόμοιες ερωτήσεις αν και είμαι υπέρ της συγχώρεσης σε πολλά επίπεδα. Η συγχώρεση φίλοι αναγνώστες είναι πηγή ελευθερίας, είναι αποδέσμευση από τον ασφυκτικό κλοιό της μνησικακίας, του θυμού αλλά και της πικρίας. Είναι εισιτήριο προς την αυτοβελτίωσή μας, αλλά και την ψυχική μας υγεία. Κάπως έτσι θεωρώ πως σκέφτηκε και η συγγραφέας της ιστορίας και οδήγησε τους ήρωες του βιβλίου της στη νηνεμία τους, μια νηνεμία που για να φτάσει στο τέρμα του δρόμου της, πέρασε από κακοτράχαλα μονοπάτια μα άντεξε και συνέχισε έστω κι αν στην πορεία έπεσε πολλές φορές.

Η Θάλεια είναι ευτυχισμένη, είναι απαλλαγμένη από ταλαιπωρημένα ‘αν’ και καλωσορίζει στη ζωή της την ελπίδα. Η μητέρα της είναι ευτυχισμένη, είναι συνειδητοποιημένη και κοιτάει και εκείνη τη ζωή με άλλο μάτι. Αδράξτε λοιπόν την ευκαιρία, αναμοχλευτείτε με την ιστορία, προβληματιστείτε με τις απόψεις και τις επιλογές των ηρώων και αποφασίστε αν τελικά πρέπει να συγχωρούμε ή όχι εκείνους που αγαπάμε και μας αγαπούν.

Κλείνοντας να αναφέρω πως λάτρεψα την ηρωίδα Δανάη, κι ας μην στάθηκα πολύ στον χαρακτήρα της. η θετική της αύρα αλλά η πνοή αισιοδοξίας που κυοφορεί κάθε της επιλογή, με ξάφνιασε ευχάριστα!

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Αν σου έλεγαν πως η συγχώρεση είναι η ύψιστη μορφή αγάπης, θα το πίστευες; Αν σου έλεγαν πως χωρίς αυτή δεν υπάρχει λύτρωση, θα συμφωνούσες;

Λέγομαι Θάλεια.

Για χρόνια ζούσα ανάμεσα σε ανάγκες και πρέπει. Έμαθα να αντέχω και να σωπαίνω, χωρίς να σκέφτομαι πως η ζωή φεύγει ασύλληπτα γρήγορα.

Βρίσκομαι μπροστά σε ένα όραμα που ζητά να γίνει πραγματικότητα, έναν νέο έρωτα και δίπλα στη μητέρα μου που μεγαλώνει.

Όμως, μια τυχαία συνάντηση σε μια επαγγελματική πτήση αρκεί για να αλλάξει τα πάντα. Η ζωή μου ξεκινά να ξετυλίγεται από την αρχή, σαν νήμα που κάποιος τράβηξε απότομα.

Το παρελθόν επιστρέφει και μία αλήθεια που άργησε να βγει στο φως με δοκιμάζει αλύπητα. Μήπως όμως η συγχώρεση είναι η βαθύτερη μορφή δύναμης για να μπορέσω να προχωρήσω;

Ένα μυθιστόρημα για τις σχέσεις που αφήνουν για πάντα τα αποτυπώματά τους, για τη φροντίδα που γίνεται αγάπη, αλλά συνάμα και βάρος και για την ανάγκη να ξαναγεννηθούμε, όταν όλα μέσα μας έχουν ραγίσει.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου.

Η Ελένη Ισπόγλου γεννήθηκε στην Πρέβεζα τον Μάρτιο του 1974. Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και εργάστηκε για πολλά χρόνια σε τεχνικές εταιρείες του Λονδίνου.

Το 2006 επέστρεψε στην Ελλάδα και συνεργάστηκε με το Mediterranean College ως Υπεύθυνη τμήματος Πολιτικών Μηχανικών. Παράλληλα αναλάμβανε μεταφράσεις τεχνικών κειμένων από τα αγγλικά στα ελληνικά.

Με την άνοδο των Social Media έκανε επαγγελματική στροφή και τα τελευταία χρόνια εργάζεται από το σπίτι ως εξωτερική συνεργάτης Social Media Manager για μεγάλες και μικρές επιχειρήσεις.

Ζει στο Χαλάνδρι με τον σύζυγο και τα δύο παιδιά τους.

Γράφει από τα εφηβικά της χρόνια. Το 2018 αποφάσισε να δημοσιεύσει κείμενά της στο διαδίκτυο. Η άμεση ανταπόκριση του κοινού έγινε το κίνητρο για να εκδώσει το πρώτο της βιβλίο.

Έχει συμμετάσχει ως ομιλήτρια σε πολλές παρουσιάσεις βιβλίων.

Στο διαδίκτυο καθώς και στο YouTube υπάρχουν συνεντεύξεις και ομιλίες της.

Από το 2022 αρθρογραφεί σε sites με θέματα που αφορούν τη γυναίκα, τη φιλία και γενικότερα τις ανθρώπινες σχέσεις.

Στον ελεύθερο χρόνο της διαβάζει βιβλία λογοτεχνίας, ψυχολογίας και ποίησης.

Λατρεύει τον χορό, τη γυμναστική και το έξυπνο χιούμορ.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιβίσκος.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.