Με 8 μποφόρ δεν φεύγουν πλοία.

Το πρόσωπό σου άτεχνο,
μα μέσα απ’ τα μάτια σου
έμαθα τη σημασία της τέχνης.

Με 8 μποφόρ δεν φεύγουν πλοία.

Το στόμα σου πλατύ και ασύμμετρο.
Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τη γεωμετρία.
Η ομορφιά σου δεν γνωρίζει κανόνες.

Με 8 μποφόρ δεν φεύγουν πλοία.

Το γέλιο σου παράφωνο, σχεδόν τρομακτικό.
Σαν γέλιο μάγισσας.
Τι μπορώ να κάνω
για να μου γελάσεις λίγο ακόμα;

Με 8 μποφόρ δεν φεύγουν πλοία.

Η μυρωδιά σου κοινή.
Γη και βρεγμένο χώμα.
Το αγαπημένο μου άρωμα
ήταν πάντα το πετρίχωρ.

Με 8 μποφόρ δεν φεύγουν πλοία.

Το άγγιγμά σου σκληρό.
Δεν με έχουν ξαναπάρει
τόσο τρυφερή αγκαλιά.

Με 8 μποφόρ δεν φεύγουν πλοία.

Το σεξ μαζί σου χλιαρό.
Παγωμένο.

Θεέ μου,
δεν έχω ξανακαεί έτσι για κανέναν.

Με 8 μποφόρ δεν φεύγουν πλοία.

Η καρδιά σου κλειστή,
γεμάτη άμυνες.

Μα δεν ζήτησα ποτέ να μπω,
ούτε να τις γκρεμίσω.

Θα περπατάω παράλληλα στα τείχη σου,
όπως τότε,
στο ταξίδι μας στην Κίνα.

Με 8 μποφόρ δεν φεύγουν πλοία.

Η νύχτα που σε γνώρισα ,
γεμάτη φασαρία

Δεν αντέχω πια την ησυχία του σπιτιού μου

Με 8 μποφόρ δεν φεύγουν πλοία.

Το πώς σε βλέπω
παραμένει δυσνόητο.

Καλύτερα.

Μην τυχόν και σε ερωτευτεί κανείς
μέσα απ’ τα δικά μου μάτια.

Με 8 μποφόρ δεν φεύγουν πλοία.

Ο έρωτάς σου βαρύς άνεμος
κι εγώ να τρέχω κόντρα στον αγέρα,

σαν ένα καράβι
που αντί για κόσμο
είναι γεμάτο συναισθήματα.

Κι εσύ,
σαν άλλος Αίολος,
να φυσάς.

Μα καρδιά μου…

με 8 μποφόρ
δεν φεύγουν πλοία.

Υ.Γ.

Δεν πήγαμε ποτέ να δούμε το σινικό,
ζω το τώρα με αναμνήσεις από το μέλλον,
ένα μέλλον που ίσως δεν έρθει ποτέ,
γιατί ακόμα είμαι στο λιμάνι…

Αλλά…

Δεν ρίχνω άγκυρα.
Δεν θα το κάνω ποτέ.

Απλώς περιμένω
τον καιρό να κοπάσει.

Σήμερα έχει 6 μποφόρ.

Μάτια μου,
έρχομαι.

_

γράφει ο Ιωάννης Κασαπιάν