γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Σε τούτο το ξεχωριστό βιβλίο, παρελαύνουν πολλοί ήρωες, διαφορετικοί μεταξύ τους και πολυδιάστατοι. Καθένας τους υφαίνει με τη δική του κλωστή το μοτίβο του βιβλίου. Άλλες κλωστές έχουν κόμπους, άλλες λύνονται και κάποιες ακόμη δένονται μεταξύ τους άτσαλα. Το αποτέλεσμα είναι καθηλωτικό, όπως και η ιστορία τους. Δεν μπορείς να πάρεις τη ματιά σου από πάνω του. Κάτι σε κρατάει δέσμιο αν και πιστέψτε με δεν είχες σκοπό να παρεκκλίσεις.

Η Νεφέλη είναι ο πυρήνας του βιβλίου. Είναι ο κρίκος που θα κρατά ενωμένους όλους τους υπόλοιπους. Είναι το πρόσωπο που θα αλλάξει χέρια. Είναι το φως του και με τη θετική της αύρα θα φωτίζει το δρόμο για να συνεχίσουμε να εισβάλουμε στα άδυτα της ιστορίας. Λάτρεψα της μορφή της. Λάξευσα με τα χαρακτηριστικά της το πρόσωπό της και την αγκάλιασα νοερά. Κράτησα το ισχνό χεράκι της σφικτά και την άφησα να με οδηγήσει στα σκοτάδια της.

…τι νήματα μπερδεύει άραγε το υποσυνείδητο όταν θέλει να παιδέψει;…

Η αυλαία του πολύκροτου βιβλίου ανοίγει με ένα σαρδόνιο σχέδιο το οποίο σκαλώνει στο μυαλό της Ματίνας και αβίαστα παρασέρνει στη δίνη του και τον Γιάννη. Με συνοπτικές διαδικασίες όλα αλλάζουν πλεύση, μα δεν είναι ούριοι οι άνεμοι που συνοδεύουν τα ταξίδια τους. Το αλκοόλ θα λειτουργεί ως βάλσαμο και θα παραγκωνίσει έστω και για λίγο τις τύψεις και τις ενοχές. Η πρώτη μέρα στο σχολείο για τη Νεφέλη θα είναι ξέχειλη αγωνία. Η παρουσία της Λίλης στη ζωή της πρωταγωνίστριας θα στέκει αρωγός και φύλακας στα βήματά της και ένα θαυματουργό κουτί με χρωματιστές κιμωλίες, θα εκτοξεύσει τη φαντασία της και θα της προσφέρει διέξοδο από τη ‘φυλακή’ της.

Η ιστορία συνεχώς θα αλλάζει πρόσημο. Θα μας μεταφέρει από το παρελθόν στο παρόν, θα μας γνωρίζει τους ήρωές της και θα αφήνει στα χέρια μας ευλαβικά, κομμάτια από το πολυσχιδές της παζλ. Μικρά και ακανόνιστα κομμάτια, πολλά μουντά και σκουρόχρωμα μα κάποια λίγα, φωτεινά και ελπιδοφόρα.

Θα διαβάσουμε για ένα ίδρυμα για παιδιά με ειδικές ανάγκες, για ένα σπίτι ξέχειλο δυσωδία, βία και υστερία, για ένα βραβείο σε διαγωνισμό ζωγραφικής, για μια χάρη την οποία ζητάει η Νεφέλη από τη δασκάλα της, αλλά και για ένα ακόμη ανοιχτό παράθυρο πάνω στο γκρίζο τσιμέντο μιας σχολικής αυλής.

Μια βασική λεπτομέρεια που θα πρέπει να γνωρίζετε είναι πως η Νεφέλη ζωγραφίζει υπέροχα. Η ζωγραφική τη βοηθάει να αποδράσει από τη μουντή της καθημερινότητα, τη βοηθάει να αποσυνδεθεί από την φρικτή της καθημερινότητα, τη βοηθάει να ελπίζει και να υπομένει όλα όσα στο σπίτι της συμβαίνουν.

…ποιο δωμάτιο μπορεί να χωρέσει τα όνειρα ενός παιδιού;…

Η Λευκάδα είναι ένα κομβικό σημείο της ιστορίας, όπως και το έτος 1996. Αυτή η χρονιά χαμογέλασε στην πονηρή και ζηλιάρα Ματίνα και βύθισε στο σκοτάδι μια καλή νεράιδα. Κι άλλοι σταθμοί θα μας προσεγγίσουν όπως η Ρόδος και η Κάσος και θα μας προσφέρουν όμορφα ταξίδια, μα ο αναγνώστης θα καίγεται για αποκαλύψεις, θα καίγεται για πληροφορίες, θα καίγεται για γεγονότα που θα οδηγούν στη νηνεμία τόσο της ψυχής των ηρώων, όσο και τη δικής του ψυχής.

Σειρά έχει η σύσταση μιας κοινωνικού λειτουργού έναντι της ενδοοικογενειακής βίας, μια εκδρομή στην Αίγινα, ένας αθώος πορτοκαλί χαρτοκόπτης μα και η γνωριμία τριών κοριτσιών. Η Νεφέλη αφήνεται στις ανοιχτές αγκαλιές. Το έχει τόσο πολύ ανάγκη. Εκφράζεται μέσα από τη ζωγραφική, πασχίζει να βρει τον δρόμο της και το πρόσφορο έδαφος της Φλωρεντίας τη γεμίζει φως και αισιοδοξία.

Ποιος λαμβάνει μια αγκαλιά κόκκινα τριαντάφυλλα;

Τι εξυπηρετεί ένα μπουκάλι λάδι σώματος;

Γιατί η συνάντηση τεσσάρων γυναικών ξεχειλίζει συναισθηματική φόρτιση;

Ποιος ο ρόλος ενός καθηγητή καρδιολογίας στην ιστορία μας;

Ποια ζηλεύει μια άδολη και αδερφική αγάπη;

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο του Σπύρου Πετρουλάκη, ένα σύντομο βιογραφικό του οποίου θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…η φλόγα του κεριού έχει απίστευτη δύναμη. Καίει εξαφανίζοντας το ίδιο το σώμα που την κρατάει ζωντανή. Μα μόλις τα καταφέρει, δεν έχει χρόνο α θριαμβολογήσει. Τελειώνει κι εκείνη. Σβήνει. Κι έτσι το ταπεινό κεράκι αποκτά την ίδια απαράμιλλη δύναμη με τη φωτιά…

Δεν έχω λόγια για τούτο το βιβλίο. Ξεπέρασε κάθε προηγούμενο και με καθήλωσε για ώρες στο ίδιο σημείο. Δουλεμένο, αληθινό, μεστό σε γεγονότα, με έντονη συναισθηματική φόρτιση και χαρακτήρες που εκπέμπουν από μακριά τα χαρακτηριστικά τους.

Ζήλεψα την τρέλα της Αρετής. Αγκάλιασα τη δοτική Αντιγόνη. Έκλαψα πλάι στον παππού Βαλάντη και τη γιαγιά Τσαμπίκα. Θύμωσα με τον ζηλιάρη Πωλ και τον κακόψυχο και εκδικητικό Στέφανο. Αναθάρρησα σιμά της θείας Ειρήνης, λάτρεψα την καλοσύνη του καπετάν Θέμη και την ιδιοσυγκρασία του Μάνου και χάρηκα όσο τίποτα άλλο με το πείσμα και τη διορατικότητα της Μελιτίνης.

Άφησα για το τέλος τη Νεφέλη. Τι να πω για τούτο το κορίτσι. Μια ήρεμη δύναμη, μια ρεαλίστρια και συνειδητοποιημένη γυναίκα. Ένα πονεμένο πλάσμα του οποίου βίασαν ασύστολα την παιδικότητα. Μια ψυχή που κατάφερε να ανθίσει με τη βοήθεια των φύλακων – αγγέλων της και να παραμερίσει στην άκρη του μυαλού της τους ξυλοδαρμούς, την απέχθεια και την αδιαφορία προς το πρόσωπό της σε άγουρες ηλικίες και να ενισχύσει την αυτοκυριαρχία της μα και τη δύναμή της.

Η Νεφέλη έζησε πολλά. Πέρασε από φουρτούνες και κύματα και βγήκε σε απάνεμο λιμάνι. Εκεί αδημονούσαν να την αγκαλιάσουν η στοργή, η αγάπη και η οικογένεια με την ευρεία της έννοια.

Δεν θα πω περισσότερα. Πολλά συγχαρητήρια στον συγγραφέα για το αισθαντικό βιβλίο του μα και για το απρόσμενο τέλος που επέλεξε να δώσει!

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

«Το παιδί μου… Βοήθεια! Έχασα το παιδί μου…»

Ποιος μπορεί να μείνει αμέτοχος στην τραγική έκκληση μιας μάνας που μέσα σε μια στιγμή χάνει όχι μόνο το παιδί της αλλά και τον κόσμο ολόκληρο;

Κι όμως… Κανένας δεν είχε τη δύναμη να κάνει κάτι ώστε τα δεδομένα να αλλάξουν. Το παιδί χάθηκε.

Η Νεφέλη μεγαλώνει με τους ανθρώπους που πιστεύει ότι είναι οι γονείς της, δίχως να ξέρει την αλήθεια. Κοντά τους γνωρίζει την αγάπη, το χάδι, το χαμόγελο, ώσπου έρχεται στον κόσμο ο αδελφός της. Από τότε όλα αλλάζουν. Ριζικά. Τα πινέλα και οι καμβάδες τη βοηθούν να δραπετεύει από την ασπρόμαυρη ζωή της, μέσα από ένα έγχρωμο παράθυρο. Όταν η Νεφέλη θα καταφέρει να το ανοίξει… ανοίγουν και τα φτερά της. Μια δασκάλα, δύο νέες φίλες και ένας απροσδόκητος έρωτας έρχονται στη ζωή της για να ανατρέψουν τα δεδομένα. Έρωτας, Αρρώστια, Λύτρωση. Πόση δύναμη μπορούν να ασκήσουν πάνω της;

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα του βιβλίου.

Ο Σπύρος Πετρουλάκης μεγάλωσε στο Ρέθυμνο και στα Χανιά από όπου και κατάγεται, ενώ σήμερα ζει και εργάζεται στη γενέτειρά του, την Αθήνα. Έχει δύο παιδιά, την Ειρήνη και τον Κωνσταντίνο. Συνθέτει μουσική και γράφει στίχους, ενώ τραγούδια του έχουν ερμηνεύσει γνωστοί καλλιτέχνες. Έχει γράψει μουσική και τραγούδια για ντοκιμαντέρ και θεατρικές παραστάσεις, ενώ έχει διατελέσει και ραδιοφωνικός παραγωγός. Είναι προπονητής και Πανελληνιο­νίκης στο άθλημα του Taekwondo και έχει ως χόμπι την αναρρίχηση, τις καταδύσεις και τη φωτογραφία. Φωτογραφίες του έχουν βραβευτεί και δημοσιευτεί σε ευρωπαϊκά περιο­δικά.

Από τις εκδόσεις Μίνωας κυκλοφορούν δώδεκα μυθιστορήματά του για ενήλικες και επτά βιβλία για παιδιά. Τα βιβλία του Σασμός και Ναυάγιο έχουν μεταφερθεί στην τηλεόραση σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.