Προετοιμάζοντας τη χαρά των καλεσμένων

Απόψε έχουμε καλεσμένους. Από τη μοίρα τους δεν ξεφεύγουν. Χτυπούν το ρόπτρο της πόρτας. Μουσαφίρης και η Μαρία Αντουανέτα, που έστω και αν άσπρισαν τα μαλλιά της, την τελευταία νύχτα στο κελί της, το πρωί, φόρεσε κόκκινο φόρεμα. Για να μην χτυπάει το αίμα της λαιμητόμου, άσχημα πάνω στο κόκκινο χρώμα. Πάνω στη στρογγυλή τράπεζα, οι κόκκινοι καλεσμένοι επευφημούν, τυφλά υπακούοντας στη βιασύνη τους, κομίζοντας κόλλυβα, κρασί και έλαιο. Για το τέλος. Η σούπα βράζει στην άδεια χύτρα και στη νεκρική σάλα, στρώνεται η πράσινη τσόχα. Εκεί που αναποδογυρίζει η χρονική κλεψύδρα, κληρώνονται και ποντάρονται θάνατοι. Έξω από το παράθυρο βρέχει καταρρακτωδώς, σαν σε άδεια θεωρεία του θεάτρου. Θεατρόφιλοι με κιάλια, με άδειο βλέμμα και με άσπρο χαμόγελο. Έκσταση και φόβο προμηνύει η κλεψύδρα. Μαύρα πουλιά φτεροκοπούν και κρώζουν. Αίμα φτύνουν και οι νεκροί, ώσπου να πάρει ο καθένας τη θέση του στη νεκρική τραπεζαρία. Η κλεψύδρα κοντεύει στο μη περαιτέρω. Από το ραδιόφωνο ακούγονται οι ειδήσεις: διακόπτεται η λειτουργία του μετρό γιατί ο κάποιος έπεσε στις ράγες. Πριν από το σάλτο μορτάλε, οι νεκροί άνθρωπο, δίπλα στον μελλοθάνατο, περιμένουν μαζί τον συρμό. Ήταν και δεν ήταν. Ο χρόνος – αλίμονο πώς – τρέχει, και η κλεψύδρα τελειώνει. Δεν μιλάνε οι καλεσμένοι · δεν φοβούνται, πώς άλλωστε να φοβηθούν τον θάνατο; Και τα πλοκάμια του χρόνου, τυλίγουν ανυποψίαστα σώματα. Η κλεψύδρα αδειάζει. Σημείο μηδέν. Τα μυρμήγκια ακάθεκτα σκάβουν υπογείως, και μεταφέρουν ογκόλιθους, για να αναποδογυρίσει πάλι η κλεψύδρα και για να τρέξει ξανά ο χρόνος αντίστροφα. Ιδιωτικά πια.