Η νεράιδα Θυελλίνα – Ραμόνα Μίζα

Κάθε φορά που ένα παιδικό βιβλίο έρχεται στα χέρια μου, περιεργάζομαι πολύ προσεκτικά το εξώφυλλό του, διαβάζω το κείμενο το οποίο φιλοξενεί στο οπισθόφυλλο, το ξεφυλλίζω να πάρω μια γεύση από την εικονογράφησή του και αρχίζω να το διαβάζω. Έτσι έγινε και με τούτο το βιβλίο. Όταν διάβασα στο οπισθόφυλλο για ένα χωριό με τεμπέλικα ξωτικά, η περιέργειά μου χτύπησε κόκκινο.

Τεμπέλικα ξωτικά; Κι ανάμεσά τους μια νεράιδα; Αναρωτήθηκα μα δεν έχασα χρόνο. Βούτηξα στις σελίδες του, έμαθα τα μυστικά του και τώρα πια είμαι έτοιμη να τα μοιραστώ μαζί σας. Όχι βέβαια όλα, κάποια από αυτά θα σας αναφέρω και τα υπόλοιπα θα τα ανακαλύψετε μοναχοί σας, όταν διαβάσετε το βιβλίο!

Σήμερα λοιπόν, θα ταξιδέψουμε πολλά χρόνια πίσω, θα γνωρίσουμε όπως προείπα μια νεράιδα, θα γνωρίσουμε ξωτικά και θα αφεθούμε στη δίνη μιας όμορφης ιστορίας. Καθίστε λοιπόν αναπαυτικά, γιατί το ταξίδι πίσω στο χρόνο, ξεκινάει!

Πολλά χρόνια πριν και ακόμα περισσότερα, υπήρχε κάπου στον κόσμο ένα χωριουδάκι το οποίο κατοικούνταν από ξωτικά, όχι όμως ό,τι κι ό,τι ξωτικά. Σε τούτα τα πλάσματα άρεσε να κάθονται όλη μέρα, να μην κάνουν απολύτως τίποτα όλη μέρα και να τεμπελιάζουν!

Καλέ τι ξωτικά είναι αυτά; Εγώ νόμιζα πως τα ξωτικά είναι υπερκινητικά και όλο με κάτι καταπιάνονται, όλο κάτι κάνουν…

Λοιπόν, πέραν ότι τους άρεσε να τεμπελιάζουν, τους άρεσε και να μαλώνουν, να θυμώνουν και να καβγαδίζουν μεταξύ τους. Κανένας δεν μπορούσε να τους βάλει σε τάξη, εκτός από μια νεράιδα, τη νεράιδα της θύελλας, τη γνωστή σε όλους νεράιδα Θυελλίνα.

Αυτή λοιπόν η τρομερή και φοβερή νεράιδα που κανένας δεν τολμούσε ούτε καν να της μιλήσει, είχε το χάρισμα να σταματάει τους τσακωμούς των τεμπέληδων ξωτικών! Ούτε καν τους μιλούσε. Και μόνο που τους κοιτούσε, τα ξωτικά στη στιγμή σταματούσαν να τσακώνονται, γιατί σχεδόν όλα την έτρεμαν και μόλις αισθάνονταν την παρουσία της, εκείνα σταματούσαν ό,τι κι αν έκαναν στη στιγμή!

Ξέχασα να σας πω πως σε τούτο το χωριό των ξωτικών, υπήρχε ένα μικρό σπιτάκι στο οποίο μαζεύονταν όλα τα ξωτικά. Ήταν ας πούμε το σπίτι τους, το οποίο όπως σας είπα ήταν μικρό και δεν χωρούσαν όλα. Επίσης σε τούτο το χωριό υπήρχε και ένα μεγαλύτερο σπίτι στην άκρη του, πάνω σε ένα ψηλό βράχο, όπου ήταν το σπίτι της Θυελλίνας. Αυτό το σπίτι λοιπόν το χτυπούσαν οι άνεμοι, οι θύελλες και οι κακοκαιρίες και όπως καταλαβαίνετε κανένας δεν το πλησίαζε. Τα ξωτικά το φοβούνταν αν και ήθελαν ένα μεγαλύτερο σπίτι, αλλά δεν τολμούσαν να το συζητήσουν με τη Θυελλίνα.

Όμως η ιδέα πως η νεράιδα έμενε σε ένα τόσο μεγάλο σπίτι μόνη της και τα ξωτικά έμεναν όλα μαζί σε ένα τόσο μικρό σπιτάκι, όλο και τριβέλιζε το μυαλουδάκι τους και δεν τα άφηνε σε ησυχία, ώσπου μια μέρα, αποφάσισαν κάτι πολύ ριψοκίνδυνο μα και ύπουλο θα προσθέσω.

Αναρωτιέστε τι έκαναν;

Θα σας πω.

Σκοπός τους ήταν να καταπατήσουν το σπίτι της νεράιδας, μα αν θυμάστε τι σας είπα παραπάνω, εκείνο το σπίτι πάντα το χτυπούσαν οι βροχές και οι καταιγίδες, πάντα γύρω του φυσούσε δυνατός αέρας.

Χωρίς να πτοηθούν τα ξωτικά, πήγαν στο σπίτι της Θυελλίνας μια μέρα που εκείνη έλειπε και ένα ξωτικό τρύπωσε μέσα, κρυφά, σαν τον κλέφτη! Αυτό λοιπόν το τολμηρό ξωτικό, κατάφερε και μπήκε στο σπίτι της Θυελλίνας. Μέσα στο σπίτι φίλοι μου, είδε και τι δεν είδε!

Εννοείται πως δεν θα σας αποκαλύψω πώς ήταν το εσωτερικό του σπιτιού ή τι ρούχα υπήρχαν στην ντουλάπα της νεράιδας. Θα σας πω όμως πως πολύ γρήγορα επέστρεψε η Θυελλίνα και το θαρραλέο και τολμηρό ξωτικό πλέον είχε φοβηθεί πολύ!

Τι γίνεται τώρα;

Αν τον ανακαλύψει η νεράιδα τι θα του κάνει;

Αντιλαμβάνεστε πως δεν είναι σωστό να βρεις στο σπίτι σου έναν απρόσμενο επισκέπτη…

Ούτε τώρα θα σας αποκαλύψω πώς αντέδρασε η νεράιδα όταν βεβαίως βρήκε το ξωτικό μέσα στο σπίτι της, αλλά θα σας πω πως οι δυο τους έγιναν φίλοι, μίλησαν για πολλή ώρα και χωρίς κόπο η συζήτηση οδήγησε τη νεράιδα να εμφανίσει τον καλό της χαρακτήρα και να βγει στην επιφάνεια η καλή πλευρά της που όλοι μας, έχουμε μέσα μας.

Φίλοι μου αγαπημένοι, θα θυμάστε πως πάντα μα πάντα το καλό είναι αυτό που κερδίζει! Το καλό είναι αυτό που με τις ιδιότητές του παραγκωνίζει το κακό, διώχνει το μαύρο και τη θέση του δίνει στο φως!

Κάτι αντίστοιχο έγινε και στην καρδιά της Θυελλίνας. Το μαύρο έφυγε από την ψυχή της και τη θέση του πήρε η χαρά, το γέλιο και η αγάπη. Η φιλία τη βοήθησε να αλλάξει και πλέον το σπίτι της ξεχειλίζει από ευτυχία, ξεχειλίζει από γέλια, ξεχειλίζει από χαρά!

Δεν θα πω περισσότερα. Αν αναρωτιέστε τι έγινε και πώς άλλαξαν όλα, δεν έχετε παρά να διαβάσετε μόνοι σας το βιβλίο και να κάνετε πράξη όλα όσα ο επίλογός του αναφέρει!

Α και να θυμάστε πως η ευγένεια, ο σεβασμός και η ευπρέπεια είναι χαρακτηριστικά που μπορούν να μας κάνουν αξιαγάπητους και να μας χαρίσουν φίλους!

Εικονογράφηση: Χριστίνα Μουρεσάν-Τοθ (Cristina Mureșan-Toth)

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Σε ένα χωριό τεμπέλικων ξωτικών ζει μια νεράιδα, η Θυελλίνα. Όλη μέρα βαδίζει τριγύρω με ένα μαύρο σύννεφο πάνω από το κεφάλι της, πάντα κατσουφιασμένη και σοβαρή, τόσο που τα καημένα τα ξωτικά τρέμουν από φόβο μόλις τη βλέπουν να έρχεται.

Μια μέρα, αποφασίζουν να μπουν κρυφά στην καλύβα της. Τι θ’ ανακαλύψουν άραγε εκεί μέσα;

Ένα παραμύθι που μαθαίνει στα παιδιά να μη μένουν στην εξωτερική εμφάνιση, αφού καμιά φορά πάνω απ’ τις πιο καλόκαρδες ψυχές βροντούν κι αστράφτουν τα πιο μαύρα σύννεφα.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου:

Η Ραμόνα Μίζα (Ramona Miza) είναι συγγραφέας και μεταφράστρια παιδικής λογοτεχνίας. Είναι μέλος της Ένωσης Μεταφραστών Λογοτεχνικών Έργων Ρουμανίας. Διοργανώνει εργαστήρια ανάγνωσης, τα οποία προωθεί σε σχολεία, νηπιαγωγεία και εκθέσεις βιβλίου. Τελευταία έχει αναπτύξει ένα πρόγραμμα που βοηθά τους εκπαιδευτικούς να κάνουν την ανάγνωση πιο ελκυστική για τα παιδιά, μέσω της ακρόασης των βιβλίων. Όνειρό της είναι «να κάνει πάλι τα παραμύθια cool» και γι’ αυτό γράφει πάντα ιστορίες με φανταστικά πλάσματα, όπως νεράιδες, ξωτικά και δράκους, που περνάνε στα παιδιά σημαντικά μηνύματα.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.

Κατερίνα Σιδέρη