γράφει ο Πάνος Τουρλής

Η Ναταλία πάει τετάρτη δημοτικού και κάθε χρόνο αλλάζει σχολείο εξαιτίας της δουλειάς του μπαμπά της. Καινούργια πόλη, καινούργιοι συμμαθητές, καινούργιοι δρόμοι. Τώρα όμως έχει να αντιμετωπίσει έναν νταή που της κάνει τη ζωή δύσκολη. Θα τα καταφέρει;

Η Ναταλία είναι καλή μαθήτρια και, παρά τις συνεχείς αλλαγές στη ζωή της, καταφέρνει να προσαρμοστεί σχετικά εύκολα σε κάθε νέα τάξη. Δυστυχώς στο καινούργιο σχολείο πέφτει θύμα bullying από τον συμμαθητή της, Ζαχαρία, ο οποίος είναι ανιψιός του διευθυντή και δεν τιμωρείται ποτέ. Το παιδί είναι πλέον ασύδοτο, δέρνει και χτυπάει τους  μαθητές, δεν έχει ανοίξει βιβλίο και τις ασκήσεις του τις κάνει η μάνα του. Φυσικά, αποτελεί αντικείμενο θαυμασμού και σεβασμού, κάτι που γίνεται όμως από φόβο και η Ναταλία αναρωτιέται πώς και πότε θα τον σταματήσει κάποιος. Την πνίγει το δίκιο και στενοχωριέται με την ασύδοτη συμπεριφορά του, παρ’ όλ’ αυτά αποφεύγει να έρθει σε αντιπαράθεση μαζί του. Κάθε φορά όμως που δε μιλάει, ο Ζαχαρίας θα βρίσκει έναν άλλον λόγο για να της φερθεί άσχημα, να τη χτυπήσει ή να τη φοβίσει.

Το καταφύγιο του μικρού κοριτσιού είναι τα παράξενα όνειρα που βλέπει στον ύπνο της, στιγμιότυπα που αντιστρέφουν την καθημερινότητά της αναμεμιγμένα με τον απαραίτητο σουρεαλισμό: δε χρειάζεται με την οικογένειά της να αλλάζουν πόλεις, οι νταήδες την υποστηρίζουν ή τιμωρούνται κλπ. Έτσι, κάποια στιγμή, η Ναταλία αποφασίζει να αντιδράσει με έναν περίεργο τρόπο: θα κάνει τα πάντα ανάποδα, όπως στα όνειρά της, για να γίνουν όλα πιο όμορφα. Δε θα κλάψει, δε θα το βάλει στα πόδια, όχι, όλα ανάποδα! Αρχίζει λοιπόν ένας αγώνας εξόντωσης, με τον Ζαχαρία να της επιτίθεται ή να την πειράζει κι εκείνη να του ανταποδίδει σε μεγαλύτερο βαθμό. Θα φέρει αποτέλεσμα αυτή η τακτική άραγε;

Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης έγραψε ένα πρωτότυπο μυθιστόρημα για τον σχολικό εκφοβισμό και προτείνει μια έξυπνη λύση για την αντιμετώπισή του. Το κείμενο ζωντανεύει με ενάργεια τη σχολική καθημερινότητα της Ναταλίας και φωτογραφίζει στιγμιότυπα από τη νέα της ζωή με παραστατικές σκηνές. Σύντομοι διάλογοι, πλούσιο λεξιλόγιο, κλιμάκωση της πλοκής και μια απρόσμενη ανατροπή στο τέλος που τονίζει τη σημασία και την αξία της ανθρωπιάς και της ενσυναίσθησης είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά του βιβλίου. Η εικονογράφηση του Αποστόλη Ιωάννου είναι εξίσου απολαυστική, με σχέδια γεμάτα κίνηση και σχεδόν τρισδιάστατη απεικόνιση, με κάποια καρέ να θυμίζουν κόμικ. Μικρές και μεγάλες εικόνες συνοδεύουν ταιριαστά το κείμενο, οι μορφές των παιδιών έχουν ποικίλες εκφράσεις ενώ παρατήρησα πολλές και διαφορετικές οπτικές γωνίες. «Όλα ανάποδα» λοιπόν, η καλύτερη λύση στον σχολικό εκφοβισμό, μια πρωτότυπη πρόταση αντιμετώπισης του κινδύνου.