Ξενιτεμένα μου Πουλιά…

Κάθε βράδυ ρωτώ τον πένθιμο ουρανό,

αν είστε όλοι καλά.

Και περιμένω τον ξενιτεμένο αγέρα,

να ‘ρθει να με δροσίσει.

Αγαπημένα μου πουλιά της ξενιτιάς,

τι παντοδύναμα φτερά!

Φτερά που ξέρουν να πετούν στα ξένα,

μακριά από τη γη τους.

Ποια ψεύτικη μάνα σας πλήγωσε,

και πετάξατε τόσο μακριά;

Μήπως σας έδιωξε το χώμα που πατώ,

ή οι άνθρωποί του;

Γονατίζω στο χώμα που σας πλήγωσε,

μα το μυαλό μου είναι κοντά σας.

Δακρύζω κρατώντας το ματωμένο χώμα,

να το ξεπλύνω από το αίμα το δικό σας.

Υπογράφω το κατάλευκο αυτό χαρτί

με το καυτό μου δάκρυ.

Κι αν δεν ανταμώσουμε ποτέ ξανά,

να ξέρετε αυτό μονάχα.

Προσεύχομαι στο χώμα που σας πλήγωσε,

για να βρίσκομαι πάντα κοντά σας.

Κι αν η απόσταση φαντάζει τιτανώδης,

η προσευχή μας, μας ενώνει.

Σας φιλώ με όλη την αγάπη της καρδιάς,

αγαπημένα μου πουλιά της ξενιτιάς.

Μονάχα ένα σας ζητώ και σας παρακαλώ,

πότε μη σταματήσετε στον αγέρα να πετάτε…