Αρχική › Πεζογραφία

Πεζογραφία

Το παιχνίδι του έρωτα σε εκδηλώσεων καιρούς

Αλεξάνδρα Μιχαλοπούλου

21.11.2026 · 6′ ανάγνωσηFacebookX

Και επειδή όλοι κοίταζαν πώς θα σκεπάσουν όλους τους βοριάδες, ώστε να χαρούν τη γιορτή των Χριστουγέννων, έτσι και χάρηκε ο Πέτρος με τον κόσμο εγκλωβισμένο στα αεροδρόμια και συνωστισμένο στην πύλη αφίξεων.

(Μεταξύ τους είναι και η Μίνα με μια χειραποσκευή, ένα λάπτοπ και δύο βαλίτσες γεμάτες αγάπη αγνή…και έρωτα αγνό…)

Θα έμενε για ένα μήνα Αθήνα και ο Πέτρος θα ερχόταν να τη βρει τη μεθεπόμενη από εξωτερικό.

Ένας μήνας Ελλάδα, ένας μήνας εξωτερικό, για το ερωτευμένο ζευγάρι. Δεκατέσσερις ημέρες καραντίνα, μέρες γεμάτες έρωτα.

Τηλεόραση ανοιχτή, ο Παύλος σκούπισε τα χέρια του με το υγρομάντηλο, και φύσηξε τον καπνό που είχε ντουμανιάσει τη φοιτητική του γκαρσονιέρα. Περιορισμός στο σπίτι για δύο εβδομάδες χωρίς δυνατότητα επιστροφής στο πατρικό του στη Βέροια.

Το Οικονομικό Πανεπιστήμιο έκλεισε, πάει και η μπάλα καθώς και οι εβδομαδιαίες συνάξεις της θεατρικής ομάδας που τόσο είχε αγαπήσει και τον εξέφραζαν και όπου διοχέτευε την ενέργειά του, την ορμή της πρώτης νιότης.

«Όχι, δεν θα περάσεις»

«Θα φας φούσκο», «αφήστε με να περάσω, πεθαίνει η μάνα μου» «Όχι δεν επιτρέπεται να ανέβεις στο λεωφορείο», «Δεν κατεβαίνω, είστε υποχρεώμενοι από τη στιγμή που μου εκδώσατε εισιτήριο»

«Κατεβαίνετε αυτή τη στιγμή κυρία μου, ή καλώ την Αστυνομία»

«Δεν κατεβαίνω, έχω αριθμό θέσης»

«Από σένα θα συγχωρεθεί η πεθαμένη», της αντιγύρισε ο εισπράκτορας εκνευρισμένος.

Στο μεταξύ, από το πεντάρι του πάνω ορόφου γέλια πνιχτά και ο σομιές του κρεβατιού τρίζει αναστατώνοντας τον Παύλο, ο οποίος ως έφηβος δεκαοκτώ ετών εκτός του ότι έπασχε από μικροβιοφοβία, ήταν και επιρρεπής στις μονήρεις απολαύσεις, και τώρα με τον υποχρεωτικό εγκλεισμό του ήταν ακόμη πιο επιρρεπής, καθώς μπάλα πλέον γιοκ, όπου μπορούσε να εκτονώσει κάπως την ασίγαστη και αφρίζουσα ενέργειά του.

Αναπολούσε και καταριόταν την ώρα και τη στιγμή που βγήκε η παράλογη διαταγή να κλείσει το πανεπιστήμιό του και νά ‘τον τώρα, ξενύχτη με το κρεβάτι ανακατωμένος ο ερχόμενος να είναι καταδικασμένος να βλέπει ταινίες και να ακούει μουσική, σηκώθηκε από τον καναπέ, έκλεισε το ντουλάπι της κουζίνας που βαριόταν να το κλείσει, σκόνταψε πάνω στο όργανο γυμναστικής, έβαλε να φτιάχνει καφέ στο κουζινάκι.

Μετά έφυγε μισοευχαριστημένος προς τη σκάλα για να κατέβει και να χωθεί ξανά στη μικρή του γκαρσονιέρα αφού είπαμε μένουμε σπίτι, χώρια που ήθελα να είναι στην ώρα του με το ραντεβού του με τις ειδήσεις των δύο το μεσημέρι, τις οποίες παρακολουθούσε με μια σαρδόνια ικανοποίηση, διαπιστώνοντας ότι και ο υπόλοιπος κόσμος ήταν μέσα στα σπίτια τους και όχι μόνο αυτός.

Είχε λοιπόν το δικαίωμα ή ρεαλιστικά μια θαυμάσια πρόφαση να αισθάνεται «χριστιανικά» αισθήματα και μια ευδαιμονία, που έβλεπε και τους άλλους να είναι στην ίδια θέση που ήταν και αυτός εδώ και χρόνια ως εργένης και νομιμόφρων πολίτης σε μια ευνομούμενη κοινωνία όπου απαγορεύτηκαν οι κοινωνικές συναθροίσεις.

Εξάλλου είχε και αυτός μερικές ευκαιρίες να βγαίνει μέχρι τη γωνία και να παίρνει μάτι τα ζευγαράκια και τις ερωτικές περιπτύξεις τους.

Στο διαμέρισμα δίπλα στον μονήρη κύριο έμενε ο Αλή που έριχνε τον καφέ και τον έριχνε πολύ καλά.

Πολλές κυρίες τον επισκέπτονταν όπως η Μέλια, ξαναπαντρεμένη σε δεύτερο γάμο που επειδή ήταν συνηθισμένη να γυρνοκοπάει όλη μέρα, δεν της καλοφάνηκε η απαγόρευση κυκλοφορίας και αφού έγραψε σε ένα χαρτί ό,τι της κατέβηκε, πήρε τον δρόμο για τον Αλή με φουσκωμένο το πορτοφόλι της και γεμάτο το μυαλό της με αγανάκτηση. Το μάτι της έπεσε στην εφημερίδα που ήταν ριγμένη κάτω από το χαλάκι στην είσοδο της πολυκατοικίας.

Από την τηλεόραση στο διαμέρισμα του Παύλου, ακούγονταν οι ειδήσεις. Συνελήφθη κάποιος που παραβίασε τους περιορισμούς, αφού είχε φτύσει τους αστυνομικούς στα μούτρα. Πιάστηκε αμέσως και οδηγήθηκε στην ψυχιατρική, όπου με τα χίλια ζόρια του έκαναν εισαγωγή για νοσηλεία. Δεν έπρεπε να μολύνει τους υπόλοιπους τρόφιμους της όμορφης και ήσυχης αυτής κοινότητας.

Ο Παύλος, κλεισμένος στη γκαρσονιέρα του έπαιζε βιντεοπαιχνίδια και χάζευε πορνοταινίες, ήταν περασμένα μεσάνυχτα όπου ξαγρυπνούσε κοιτάζοντας το ταβάνι. Ήταν πολύ στενοχωρημένος και προβληματισμένος για το πόσο θα κρατούσε αυτή η κατάσταση την οποία είχε ενστερνιστεί στα κατάβαθά του ως μια αδιαπραγμάτευτη καταδίκη. Τα όνειρά του ήταν γεμάτα ερωτικές σκηνές, είχε παλαβώσει, όμως τα ρυθμικά γρατσουνίσματα στο παρκέ του από πάνω διαμερίσματος δεν ήταν όνειρο, ήταν η Μίνα και ο Πέτρος, που αξιοποιούσαν τον χρόνο τους όσο πιο εποικοδομητικά γνωρίζουν και μπορούν.

«Νιώθω πόνο στο στήθος»

«Πόσα καπνίζεις την ημέρα;»

«Παίρνω πακέτο».

Ο Παύλος, αντιμέτωπος με την επιμελήτρια της ψυχιατρικής έβγαζε τον πόνο του και τα σωθικά του. «Πάρε ένα λεωφορείο και έλα», φώναζε ψες το βράδυ η μάνα του, «τι κάνεις εκεί μοναχός σου δύο βδομάδες», τσίριζε ο πατέρας του. «Νιώθω πως πατάω και τινάζεται αίμα στο στόμα μου».

«Πόσες φορές πλένεις τα χέρια σου τη μέρα;» η επιμελήτρια πήρε σκεπτικό ύφος και κοίταξε τα παπούτσια της. «Δεν αντέχω το στίγμα του αίματος στο στόμα μου. Χρησιμοποιώ γάντια για να πιάσω το πορτοκάλι και να το καθαρίσω.»

Το σιχαίνομαι, όπως σιχαίνομαι και τα σταγονίδια που καταπίνω κάθε φορά που φτύνει ο κάθε γέρος στο πεζοδρόμιο. Τα παπούτσια μου είναι μαγαρισμένα, γιατρέ και μετά πάω και ανοίγω την τηλεόραση και βλέπω τα φέρετρα στην Ιταλία και αρχίζω και πιάνω το κεφάλι μου για να μην ουρλιάξω και καταριέμαι όλους τους επιστήμονες του κόσμου που δεν βρήκαν το φάρμακο για να γλιτώσω από αυτήν την κατάρα.»

«Θα πάρεις αυτό το φάρμακο, θα σε βοηθήσει να μην ακουμπάς τα μικρόβια και να μη φοβάσαι τον κάθε γέρο που φτύνει στον δρόμο», η επιμελήτρια ήταν κατηγορηματική. «Πάμε στη νοσοφοβία και αυτό το φάρμακο έχει καλό προφίλ σε αυτό, κατάλαβες», είπε και το πρόσωπό της πήρε μια συγκρατημένη γλυκύτητα. «Πάρε με τηλέφωνο στις τρεις μέρες να μου πεις πώς τα πας», δίνοντάς του τη συνταγή.

«Και αποκατάστησον αυτούς υγειαίνοντας από πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν.»

Αποφασισμένος ο Παύλος, παραμερίζει το πλήθος, πλησίασε τον εξώστη, κινούμενος με ακρίβεια δευτερολέπτου, σαν αίλουρος ακινητοποίησε όποιον αστυνομικό προσπάθησε να τον σταματήσει, πήδηξε στην εξέδρα, προτού προλάβει ο Ιερουργός να τελειώσει τη φράση του, του είχε κόψει την άσπρη γενιάδα του με ένα ψαλίδι. Ρίχνοντας μια ματιά ευγνωμοσύνης στον μουντό ουρανό και απελευθερωμένος από τους φόβους του, έτρεξε να χαθεί μες στους λαβύρινθους της πόλης. Όλα άρχιζαν.

 

Δημιουργός

Αλεξάνδρα Μιχαλοπούλου

87 κείμενα στο τοβιβλίο.net · Διαβάστε τα όλα →

Η ιστοσελίδα τοβιβλίο.net είναι δωρεάν για όλους. Αν σας αρέσει, μπορείτε να τη στηρίξετε.

Δωρεά
GoogleΠροσθέστε το τοβιβλίο.net ως προτιμώμενη πηγήΔείτε τα άρθρα μας πιο συχνά στα αποτελέσματα και στις προτάσεις της Google.Προσθήκη

Μείνετε ενημερωμένοι

Διαλέξτε τι θέλετε να λαμβάνετε στο email σας. Χωρίς ανεπιθύμητη αλληλογραφία, με διαγραφή με ένα κλικ.

1η και 3η Παρασκευή του μήνα

Ενημερωτικό δελτίο

Οι νέες κριτικές, τα ποιήματα και τα κείμενα του τοβιβλίο.net σε μία σύνοψη.

Με κάθε νέο διαγωνισμό

Λογοτεχνικοί διαγωνισμοί

Μάθετε πρώτοι για κάθε νέο λογοτεχνικό διαγωνισμό και τις προθεσμίες του.

Κάθε Παρασκευή

Προσφορές των εφημερίδων

Όλες οι προσφορές των εφημερίδων του Σαββατοκύριακου συγκεντρωμένες.

Περισσότερα από: Αλεξάνδρα Μιχαλοπούλου

Όλα

Πεζογραφία

Όλα τα πεζά

Γράφετε ποίηση ή πεζογραφία;

Στείλτε μας το κείμενό σας για δημοσίευση στο τοβιβλίο.net.

Υποβολή συμμετοχής